Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον σκηνοθέτη Βασίλη Ασλανίδη

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Βασίλη Ασλανίδη

vasilis aslanidis-900Από πότε ασχολείσαι με τη σκηνοθεσία;
Πρώτη μου παράσταση ήταν «Η δολοφονία του Μαρά» του Peter Weiss 1993 με ένα ερασιτεχνικό θίασο, το φοιτητικό θίασο του Πανεπιστημίου Αθήνας. Η παράσταση είχε ανταπόκριση στο κοινό, είχε και κάποιες διακρίσεις στο «Φεστιβάλ Ιθάκης» κι έτσι τόνωσα λίγο τον «εγωισμό» μου για να συνεχίσω. Από τότε ως σήμερα, έχουν μεσολαβήσει αρκετές «δουλειές», 22 ή 23, αν θυμάμαι καλά.

Όλες στο θέατρο;
Ναι. Από κινηματογράφο και τηλεόραση οι μόνες μου εμπειρίες, κι αυτές ελάχιστες, είναι ως ηθοποιός. Σα σκηνοθέτης δεν έχω ασχοληθεί ποτέ.

 

 

Θα μπορούσαμε να πούμε δηλαδή ότι σαν δημιουργό, η αγάπη σου για το θέατρο είναι «αποκλειστική»;
Όλες οι μορφές τέχνης με συγκινούν. Αλλά άλλο θεατής και άλλο συντελεστής ενός καλλιτεχνικού γεγονότος. Το θέατρο λοιπόν νομίζω ότι μου δημιουργεί κίνητρο για ζωή, με κάνει δημιουργικό – το «δημιουργός» είναι πολύ βαριά κουβέντα. Ακόμα και όταν είμαι άρρωστος, με την πρόβα γίνομαι καλά. Γι αυτό και το έχω υπηρετήσει από πολλές θέσεις εκτός της σκηνοθεσίας και της υποκριτικής. Ίσως, αν εξαιρέσουμε τη μουσική, όλες τις υπόλοιπες «θέσεις» που απαιτεί μια θεατρική παράσταση τις έχω «καταλάβει», έστω και για μια φορά, έστω και αν επρόκειτο για ερασιτεχνική παράσταση.

  

 

v.aslanidis-1-900Τι ρόλο μπορεί να παίξει η τέχνη στην εποχή της κρίσης;
Η τέχνη είναι πάντα μια αφορμή για επικοινωνία. Επικοινωνία των καλλιτεχνών μεταξύ τους και με τον κόσμο. Επικοινωνία των «ληπτών» του έργου τέχνης μεταξύ τους και με τον υπόλοιπο κόσμο. Μόνη της δεν μπορεί να «ανατρέψει» μια κοινωνία που βρίσκεται σε οικονομική, πολιτική και πολιτιστική κρίση, ή, αν θέλετε, σε μια ανθρωπιστική κρίση που γεννήθηκε μέσα στην κρίση αξιών που συνοδεύει το ξεκίνημα του καινούργιου αιώνα. Μπορεί όμως να μας βοηθήσει να «προβάλλουμε» την καλή πλευρά του εαυτού μας. Αυτού του εαυτού που θα βρει τις λύσεις, λύσεις ανθρώπινες, από θνητούς ανθρώπους για θνητούς ανθρώπους.

 

v.aslanidis-900Δηλαδή η τέχνη δεν κινδυνεύει απ' την κρίση;
Κατ' αρχήν να διαχωρίσουμε τις επιπτώσεις στους λειτουργούς και στην ίδια την τέχνη. Οι λειτουργοί, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, έχουν πληγεί σοβαρότατα σε ότι αφορά τους όρους επιβίωσής τους και είναι ντροπή ν' αντιμετωπίζονται σαν φτηνά υλικά στο πολιτιστικό οικοδόμημα. Όσον αφορά όμως, στο μέλλον της τέχνης, το μόνο που μπορεί να «υποθηκεύσει» το μέλλον της είναι οι ίδιοι οι καλλιτέχνες. Αλλά ακόμα και όταν συμβαίνει αυτό και το έργο τέχνης δημιουργείται για αλλότριους σκοπούς, δε μπορεί σε καμιά περίπτωση να έχει ως συνέπεια το «τέλος». Καταδικασμένα είναι μόνο τα έργα τέχνης που, θέλουν αποκλειστικά να «συντελέσουν» στην προβολή των «συντελεστών» τους και στην κερδοφορία των παραγωγών τους. Όσο οι άνθρωποι θα θέλουμε να εκφραζόμαστε, τόσο θα βρίσκουμε στην τέχνη μια ευχάριστη αφορμή.

vasilis aslanidis-4-700Το θέατρο, για να επιβιώσει, δεν πρέπει ν' αλλάζει;
Οι αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων φέρνουν αλλαγές στη θεματολογία, αλλά και στις «φόρμες» παρουσίασης ενός έργου. Οι αξίες όμως που πραγματεύεται η τέχνη, είναι οι ίδιες από την αρχαιότητα ως σήμερα. «Αν ο άνθρωπος πρόκειται να επανακτήσει την εμπιστοσύνη του στις αξίες, πρέπει να γνωρίζει τον εαυτό του», όπως είπε ο Έριχ Φρομ. Και σ' αυτή την πορεία προς την αυτογνωσία, πιστεύω ότι πρέπει να συμβάλλει και η τέχνη. Αλλοίμονο λοιπόν, αν μείνουμε σε φορμαλιστικές αλλαγές που μόνο τον εγωισμό μας επιδεικνύουν. Αλλοίμονο αν ξεχάσουμε το «τι» θέλουμε να πούμε και το «γιατί» ανεβαίνουμε στο «σανίδι». Η τέχνη δε μας έχει ανάγκη. Εμείς τη χρειαζόμαστε.

 

vasilis aslanidis-3-900Πως φαντάζεστε το μέλλον του θεάτρου και των άλλων τεχνών γενικότερα;
Δε θα πω τι φαντάζομαι, αλλά τι θα ήθελα. Η τέχνη σαν κοινωνικό αγαθό, όπως η παιδεία και η υγεία, θα έπρεπε να δίνεται δωρεάν στους πολίτες μιας χώρας. Και η χώρα αντίστοιχα θα έπρεπε να φροντίζει για την αμοιβή των λειτουργών της. Τότε, κάνοντας ταυτόχρονα αυτοκριτική, εμένα δε θα με ευχαριστούσε όσο μ' ευχαρίστησε, η οικονομική επιτυχία της παράστασής μου. Θα μου αρκούσε η «καλλιτεχνική» επιτυχία, που θα ήταν εξ αρχής το μοναδικό ζητούμενο.
Τώρα που το αναφέρατε, θα θέλαμε να σας ζητήσουμε να μας μιλήσετε και για την παράσταση που ανεβάζετε τώρα.
Πλησιάζουμε στο τέλος των παραστάσεων. Με άλλα λόγια, αν δε δώσουμε κάποια παράταση ως το Πάσχα, οι παραστάσεις θα συνεχιστούν ως τις 23 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για το «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Σάμιουελ Μπέκετ και παίζεται κάθε Σάββατο στις 9μμ. και Κυριακή στις 8μμ. στο «Θέατρο της ημέρας» στους Αμπελόκηπους. Και το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα μας ικανοποιεί και η προσέλευση του κοινού μας ευχαριστεί, αφού με εξαίρεση μία παράσταση, όλες ήταν sold out. Για το έργο όμως δε θα ήθελα να πω πολύ περισσότερα απ' όσα ήδη λέω στο δελτίο τύπου της παράστασης και θα ήθελα να το επισυνάψω στο τέλος της συνέντευξης. Ίσως να πρόσθετα ότι στόχος μας ήταν ο κάθε θεατής να μπορέσει να «πάρει μαζί του» την ατμόσφαιρα και δυο ατάκες απ' το έργο που θα τον άγγιζαν περισσότερο.

vasilis aslanidis-2Εσάς τι σας άγγιξε περισσότερο;
Δύσκολο να το απαντήσω, καθώς από πρόβα σε πρόβα, όλοι μας ανακαλύπταμε και κάτι καινούργιο. Η σκυταλοδρομία της ζωής και του θανάτου, ο «σιγαστήρας της συνήθειας» που εμποδίζει τις κραυγές των πεινασμένων να φτάσει στ' αυτιά μας, η ανάγκη για ουσιαστική αλλαγή και όχι μόνο για εναλλαγή ρόλων, η απόγνωση που φέρνει η αναβολή της ελπίδας και πάρα πολλές άλλες αλήθειες του έργου, είναι το κέρδος απ' την πολύμηνη αναζήτηση στον κόσμο του Μπέκετ.

Σας ευχαριστούμε πολύ και ευχόμαστε καλή συνέχεια.
Εγώ σας ευχαριστώ και θα ευχηθώ με τη σειρά μου καλή επιτυχία στο διαδικτυακό περιοδικό σας.

Σύντομο βιογραφικό

Βασίλης Ασλανίδης
Σκηνοθέτης, e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
  Γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Το 1991 αποφοίτησε από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ως σήμερα εργάζεται παράλληλα ως οικονομολόγος. Στη δραματική τέχνη μυήθηκε από δασκάλους όπως ο Θωδ Εσπίριτου, ο Dennis Reid (Stella Adler Studio) και άλλοι. Η δραστηριοποίησή του στο θέατρο ξεκίνησε το 1982 ως ερασιτέχνης και μετέπειτα ως επαγγελματίας ηθοποιός. Το 1992 παρουσίασε την πρώτη του σκηνοθετική δουλειά και ως σήμερα έχει σκηνοθετήσει πάνω από είκοσι παραστάσεις. Μεταξύ αυτών είναι η βραβευμένη «Δολοφονία του Μαρά» του P. Weiss, τα «Θεϊκά Λόγια» του V. Inglan, η «Όπερα της πεντάρας» των B. Brecht και K. Weill, το «Καλντερόν» του P. P. Pasolini, «Οι μάγισσες του Σάλεμ» του A. Miller, τα «Παιδιά του Κάιν» του Α. Θωμόπουλου «Η αύξηση», του Ζωρζ Περέκ, «Εσωτερικαί ειδήσεις» του Μάριου Ποντίκα, «Ο αφέντης Πούντιλα και ο υπηρέτης του Μάτι» του Bertolt Brecht, «A stranger in my mirror» της Emmanuella Krukowski, «Οι Αργοναύτες ξαναγυρίζουν», της Έλλης Χαραλαμπίδου, «Η τελετή» του Παύλου Μάτεσι, «Το διαμάντι και το κήτος, ή όλος ο Μποστ σε μία ώρα» του Λεωνίδα Τσίπη, «Απόψε δε θα κάνετε μάτι» και «Games» σπονδυλωτές παράστασεις με έργα διαφόρων κα. Από το 1992 ως το 2008 συνεργάστηκε με Πανεπιστήμια (Πανεπιστήμιο Αθηνών, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πανεπιστήμιο Πειραιά) και Δήμους (Δήμος Καλλιθέας) διδάσκοντας υποκριτική.
  Το 2006 και το 2009 παρακολούθησε εργαστήρια θεατρικής γραφής υπό τον Α. Φλουράκη (I.T.I., Θέατρο Επί Κολωνώ). Έχει γράψει τις σειρές θεατρικών μονολόγων «Στο παγκάκι» και «Καθρέφτης», που ερμηνεύτηκαν κυρίως σε δικά του εργαστήρια και παραστάσεις. Το 2011 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «ΔΩΔΩΝΗ», το πρώτο του ολοκληρωμένο θεατρικό έργο, με τίτλο «Η Εκδρομή» και το 2013 το δεύτερο θεατρικό του έργο με τίτλο «Στο τούνελ».
  Είναι ιδρυτικό μέλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Πανεπιστημιακού Θεάτρου (A.I.T.U.), μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (I.T.I.) και της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών (Ε.Ε.Σ.).

Δημοσκόπηση

Πρέπει να επιτραπούν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Σεπτέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
Τρίτη, 26 Σεπ. 2017 - 07:48:52
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον σκηνοθέτη Βασίλη Ασλανίδη Top of Page