Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τα μέλη του συγκροτήματος DIMINUITA

Συνέντευξη με τα μέλη του συγκροτήματος DIMINUITA

AddThis Social Bookmark Button

DIMINUITA-2-900Λίγα λόγια για την ιστορία των DIMINUITA: Οι diminuita είναι ο Γιώργος Παπαδογιάννης (σολιστική κιθάρα), η Έφη Σαράντη (ρυθμική κιθάρα) κι ο Κώστας Πατσιώτης (κοντραμπάσο)

Το σχήμα εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 2007. Την περίοδο εκείνη υπήρχαν ελάχιστα σχήματα που ασχολούνταν με την Gypsy Jazz στην Ελλάδα.
Ξεκίνησαν να παρουσιάζουν τη δουλειά τους σε διάφορους χώρους στην Αθήνα αλλά και σε άλλες πόλεις.
Τον Μάρτη του 2010 ξεκίνησαν τις εμφανίσεις στο ευρωπαικό κοινό, από το Βέλγιο και την Ολλανδία. Στα χρόνια που ακολούθησαν, εμφανίστηκαν και στη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Πολωνία.
Την ίδια χρονιά (2010), με πρωτοβουλία των DIMINUITA και με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την γέννηση του Django Reinhardt (πρωτεργάτη αυτού του στυλ μουσικής, που γεννήθηκε στο Βέλγιο το 1910 και πέθανε στη Γαλλία το 1953), αλλά και με την κυρίαρχη διάθεση να δημιουργηθεί μια "κοινότητα" μεταξύ των μουσικών που ασχολούνται με αυτό το είδος στην Ελλάδα, οργανώθηκε το πρώτο Djangofest-Athens Gypsy Jazz Festival , που σιγά σιγά βρήκε το δρόμο του και αριθμεί ήδη 4 επιτυχημένες διοργανώσεις στην Αθήνα και 2 στη Θεσσαλονίκη.
Το 2009 συμμετείχαν στο δίσκο "europe yοur rope" του μουσικού σχήματος F.O.S., που ο Γιώργος Παπαδογιάννης υπογράφει 4 συνθέσεις του δίσκου και ολόκληρη την ενορχήστρωση.
Το 2011 "είδε το φως" ο πρώτος επίσημος δίσκος του σχήματος με τίτλο "a-rhythmology", με πρωτότυπες συνθέσεις και δύο διασκευές πάνω σε θέματα κλασικών έργων (ένα του J.S.Bach κι ένα του M.Ravel).
Μεγαλύτερες στιγμές του σχήματος, εκτός από το Djangofest της Αθήνας, είναι οι συμμετοχές του στο Διεθνές Φεστιβάλ Κιθάρας στη Σύρο το 2010, στο Django@Liberchies Festival στη γενέτειρα του Django Reinhartd στο Βέλγιο το 2012, στο International Gypsy Jazz Meeting στο Wroclaw της Πολωνίας την ίδια χρονιά και στο Djangofolllies Festival το 2014 με 4 συναυλίες σε διαφορετικές πόλεις του Βελγίου.
Οι diminuita είναι το πρώτο gypsy jazz ελληνικό σχήμα που εμφανίστηκε στο εξωτερικό και το μοναδικό ως σήμερα που έχει λάβει μέρος σε φεστιβάλ αφιερωμένα στη Gypsy Jazz εκτός Ελλάδας.

 

Ποιά είναι η εικόνα της gypsy jazz σκηνής αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα;

Η gypsy jazz μουσική, σχεδόν ολοκληρωτικά άγνωστη στο ευρύ κοινό πριν μερικά χρόνια, τα τελευταία 2-3 χρόνια δείχνει να έχει μια "άνθιση", θα λέγαμε, και στην Ελλάδα.
Όταν πραγματοποιήθηκε το πρώτο φεστιβάλ το 2010, όλα κι όλα τα σχήματα που υπήρχαν στην Ελλάδα, απ' άκρη σ' άκρη , ήταν μόλις 7.
Στο περασμένο φεστιβάλ του 2013, η εικόνα ήταν τελείως διαφορετική.19 σχήματα, σχεδόν όλα με ενεργό δραστηριότητα.
Δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό υποδηλώνει μια νέα μόδα (όπως σε άλλες εποχές είχαμε δει να "ανεβαίνουν" το latin ή το flamenco), τουλάχιστον όχι σε τόσο μεγάλο εύρος, αλλά το ότι οι μουσικοί που ασχολούνται με το είδος είναι όλο και περισσότεροι, ανταλακλά σίγουρα μια θετική, προς τη μουσική αυτή, διάθεση του κοινού.
Μιας και μιλάμε για ένα είδος μουσικής ιδιαίτερα απαιτητικό τεχνικά και δεξιοτεχνικά, είναι καλό επίσης να αναφέρουμε ότι το γενικό επίπεδο των μουσικών συνεχώς ανεβαίνει κι αυτό σαν γεγονός παρασύρει επίσης πολλούς ακροατές , μακρινούς προς τη τζαζ, με τις εντυπωσιακές και δεξιοτεχνικές του "ακροβασίες"!

Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;

Πολλοί λόγοι μπορεί να συνεργούν σ' αυτό.
Ίσως είναι μια κίνηση επιστροφής στον ακουστικό ήχο των πραγματικών οργάνων.
Ο ακουστικός ήχος ήταν ξεχασμένος γενικά για πολλά χρόνια, χωρίς κάτι νέο να προτείνει (ίσως εκτός από την ελληνική έντεχνη, όπως την ονομάζουν, σκηνή).
Οι ακουστικές, παράξενες στην εικόνα, όμορφες και εύηχες κιθάρες του είδους, το βιολί και το κοντραμπάσο (που είναι οι βασικοί πρωταγωνιστές) , μάλλον ήχησαν πολύ διαφορετικά, αλλά και με ενδιαφέρον, παρόλο που μιλάμε για μια μουσική που γεννήθηκε τη δεκαετία του '30.
Ένας άλλος λόγος μπορεί να είναι ότι η τζαζ μουσική είναι ιδιαίτερα "δύσπεπτη", κακώς φυσικά..., για το ελληνικό αυτί. Η gypsy jazz, όμως που δημιουργήθηκε την περίοδο του swing, του πιο εμπορικού ουσιαστικά στυλ της τζαζ που πέρασε ποτέ, με τη σπιρτάδα και το χορευτικό tempo της, φάνηκε ιδανική για να δώσει στο μέσο ακροατή μια "γέφυρα ζεύξης " με τη τζαζ γενικότερα.
Άλλος λόγος ότι σ' αυτή τη περίοδο ανέχειας και κρίσης που ζούμε τα μικρά μουσικά σχήματα είναι και τα μόνα που μπορούν να επιβιώσουν. Οι περισσότεροι χώροι που φιλοξενούν live νόμιμα ή παράνομα, δεν έχουν τις προδιαγραφές για κάτι τέτοιο, επομένως οι ίδιοι οι μουσικοί καλούνται να ετοιμάσουν το χώρο για να δεχτεί τη μουσική τους, τον ηχητικό εξοπλισμό κτλπ. Επομένως τα μικρά, ακουστικά σχήματα ταίριαζαν ευκολότερα σε αυτές τις συνθήκες.

Τέλος και με μια πιο "φιλοσοφική " προσέγγιση , θα λέγαμε ότι ιστορικά η περίοδος που πρωτοεμφανίστηκε αυτή η μουσική, ήταν κατά κάποιον τρόπο αντίστοιχη με τη σημερινή...Μιλάμε για εποχή μεσοπολέμου, οικονομικού κραχ, αβεβαιότητας κι άλλων αντίστοιχων καταστάσεων.
Η τζαζ μουσική με την απόλυτη κυριαρχία του αυτοσχεδιασμού, μουσική που δεν μπορεί να επαναλάβει τον εαυτό της δηλαδή, εφήμερη και στιγμιαία, αντικατοπτρίζει και τις ζωές μας σε τέτοιες στιγμές. Κανείς μας δεν ξέρει πως θα 'ναι αύριο τα πράγματα...
Αντί να ανησυχούμε επομένως για ένα άγνωστο (περισσότερο από άλλες φορές) μέλλον, καλό θα ήταν να δούμε τη ζωή μας σαν να μην υπήρχε την επόμενη μέρα...όπως ο αυτοσχεδιασμός ενός μουσικού...δεν υπάρχει ούτε λίγα λεπτά μετά.

DIMINUITA-1-900Ποιά είναι η πραγματικότητα της ζωής και της δουλειάς ενός μουσικού στην Ελλάδα;

Στην Ελλάδα δυστυχώς ο μουσικός είναι ένα άγνωστο επάγγελμα.
Οι περισσότεροι κρατικοί φορείς (από τα ασφαλιστικά ταμεία, μέχρι τις εφορίες) δεν γνωρίζουν ούτε σε ποιά κατηγορία εργαζομένων ανήκουμε, ούτε ποιοι νόμοι μας διέπουν, ούτε ποιοι φόροι μας αντιστοιχούν.
Σε όλες τις προσπάθειες που κάνουν να καταστήσουν αυτό το επάγγελμα νόμιμο, τόσο περισσότερο στην παρανομία οδηγούν.
Αλλά φυσικά η κατάσταση τούτη είναι και η καθαρή εικόνα που έχει η κοινωνία μας γι' αυτό το ιδιαίτερο επάγγελμα.
Εντελώς μακριά από αυτό που λέμε "μουσική παιδεία", αυτονόητη για τους ευρωπαίους, υποχρεωτική για τους αρχαίους έλληνες, οι καθημερινοί άνθρωποι είναι αδύνατον να κατανοήσουν τη μουσική σαν μια αναγκαιότητα για τη ζωή, που κάποιοι συνάνθρωποί τους αποφάσισαν να υπηρετήσουν για καλό όλων.
Μονάχα η μουσική-εμπόρευμα επιβιώνει στην Ελλάδα. Τα σουξέ που έχουν ημερομηνία λήξης είναι τα μόνα ικανά να προσφέρουν μια αξιοπρεπή ζωή στους μουσικούς που εμπλέκονται ηθελημένα ή κατ' ανάγκη.
Παρόλα αυτά όμως η ενασχόληση με τη μουσική είναι μια σχεδόν έμφυτη ορμή που για κάποιους από μας είναι αναπόφευκτη. Έτσι το μόνο που μένει είναι να δεχτούμε το τίμημα.
"Θα ασχοληθώ στη ζωή μου μ' αυτό που μου λέει η καρδιά μου και θα αποδεχτώ μια συνθήκη που ορίζει πως δεν θα έχω την ίδια σταθερότητα όλων των υπολοίπων "κανονικά" εργαζομένων ανθρώπων, την ίδια ασφάλεια, τις ίδιες παροχές. "
Φυσικά οι μουσικοί ζούσαν σε καθεστώς κρίσης ...πάντα. Οπότε η συγκεκριμένη χρονική και ιστορική περίοδος δεν διαφέρει ουσιαστικά και πολύ για μας!
Μερικές φορές σκεφτόμαστε οτι ίσως η κρίση, μπορεί να "ξεκαθαρίσει" το τοπίο όσον αφορά τους ανθρώπους που τυχοδιωκτικά ασχολήθηκαν με τη μουσική για λόγους κέρδους, τα προηγούμενα χρόνια της ευημερίας.
Τώρα, "λεφτά δεν υπάρχουν " οπότε θα μείνουν πιστοί σ' αυτό , μόνο όσοι έχουν πραγματικά αυτή την εσωτερική ανάγκη να εκφραστούν μέσω αυτής της τέχνης, αλλά έχουν και σκληραγωγημένο "στομάχι"!!

DIMINUITA-900Έχετε ήδη μια εξ' ολοκλήρου δική σας δισκογραφική δουλειά. Ποιές οι εντυπώσεις σας από την πορεία του πρώτου δίσκου και τι ετοιμάζετε για τη συνέχεια;

Tο "a-rhythmology" είδε το φως στα μέσα του 2011.
Ουσιαστικά δεν κυκλοφόρησε, με την έννοια που κυκλοφορεί στην αγορά ένας δίσκος, μιας και δεν δόθηκε σε διανομή, ούτε και στάθηκε σε κάποιο ράφι δισκοπωλείου.
Η παραγωγή ανήκει εξ' ολοκλήρου σε μας κι έτσι αποφασίσαμε ο δίσκος να "κυκλοφορήσει" μόνο από τα δικά μας χέρια. Η αλήθεια είναι ότι, εξαιτίας των εμφανίσεων μας, έφτασε σχεδόν παντού στην Ελλάδα, από Κέρκυρα μέχρι Ρόδο κι από Κρήτη μέχρι Κομοτηνή και φυσικά και στις χώρες της Ευρώπης που ταξιδέψαμε αυτό το διάστημα, όπου είχε καλύτερη αποδοχή από ότι εδώ.
Γενικά, θα λέγαμε ότι είχε την αντιμετώπιση ενός τζαζ δίσκου, που κινείται αργά και σταθερά χωρίς εκρήξεις, αλλά και χωρίς να χάνει την αξία του μες το χρόνο.
Το καλοκαίρι που έρχεται θα έχουμε στα χέρια μας και τη δεύτερη δισκογραφική δουλειά μας. Είναι η ζωντανή ηχογράφηση της συναυλίας μας στο International Mani-Sonnenlink Music Festival στη Μάνη, με την σύμπραξη του Gregor Huebner στο βιολί, όπου ερμηνεύονται έργα του Django Reinhardt αλλά και άλλων τζαζ συνθετών της εποχής.
Ταυτόχρονα, είναι σχεδόν έτοιμη συνθετικά και η νέα μας δουλειά με νέες πρωτότυπες συνθέσεις κι ελπίζουμε να μπούμε στο στούντιο μέχρι το τέλος της άνοιξης. Αν όλα πάνε καλά, ο δίσκος θα ναι έτοιμος μέχρι το τέλος του 2014.

Ποιές οι εντυπώσεις από τις εμφανίσεις σας στο ευρωπαικό κοινό;

Όταν παίξαμε για πρώτη φορά στο εξωτερικό ήταν σε ένα καταπληκτικό μικρό θέατρο στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας. Μας κόπηκαν τα πόδια κυριολεκτικά από την κατανυκτική ησυχία, την απερίγραπτη προσήλωση των ακροατών και τη μαγεία του ήχου!
Η μουσική δεν έχει τον διασκεδαστικό χαρακτήρα που της έχει μονομερώς και λανθασμένα αποδοθεί στη χώρα μας. Είναι ψυχαγωγία με την κυριολεκτική σημασία της λέξης!
Είναι μεγάλη χαρά για τον καλλιτέχνη να δέχεται το σεβασμό και την ζεστή καρδιά του κοινού που σέβεται κι αποδέχεται τη δουλειά του.
Όσον αφορά τα φεστιβάλ, η οργάνωση είναι εξαιρετική κι η αποδοχή που είχαμε τεράστια. Οι περισσότερες κριτικές που πήραμε ήταν πολύ καλές κι εστιασμένες στην πιστότητα της εκτέλεσης του ύφους αυτού του είδους, που για μας είναι ένα ζητούμενο, ιδιαίτερα γιατί αποδίδεται μέσα από σύγχρονες και πρωτότυπες δικές μας συνθέσεις.
Σε τέτοιο κοινό, αισθάνεσαι πραγματικά πως αξίζει η τεράστια προσπάθεια που κάνεις όλα τα χρόνια.
Εκτιμάται ουσιαστικά η αφοσίωση σου στη μουσική, που καλύπτει το μεγαλύτερο εύρος του χρόνου σου, για όλη σου τη ζωή, σε μια συνεχή διαδρομή που δεν τελειώνει ποτέ.
Πράγματα που δυστυχώς δεν βλέπουμε να συμβαίνουν εδώ που ζούμε.
Και μάλλον θα αργήσουν πολύ να έρθουν.

diminuita-logo1Εν κατακλείδι, τι θα μπορούσατε να ευχηθείτε για τους diminuita, την κατάσταση της μουσικής στη χώρα μας αλλά και για όλους τους ανθρώπους γενικότερα;

Για μας, μόνη και πραγματική ευχή είναι να μπορούμε να έχουμε πάντα τη διάθεση για δημιουργία, αγνοώντας τις αντίξοες συνθήκες...
Ο καλλιτέχνης πρέπει να μπορεί να αισθάνεται ελεύθερος, έστω μέσα του, να δημιουργήσει αυτό που η εσωτερική του ανάγκη τον οδηγεί κι όχι οι εξωτερικές, οικονομικές, κοινωνικές ή όποιες άλλες συνθήκες τον αναγκάζουν.
Είναι ένα μεγάλο δίλημμα ετούτο, που, θες δε θες, πέφτεις καθημερινά επάνω του...
Από τον ιδιοκτήτη χώρου που ζητά "πιο εμπορικό πρόγραμμα", από την αδυναμία κατανόησης της προσπάθειας που κάνεις από την πλειοψηφία των ανθρώπων που υπάρχουν γύρω σου, από όλα...

Έπειτα θα μπορούσαμε να ευχηθούμε το ίδιο για όλους, καλλιτέχνες και μη.
Οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να επιλέγουν τουλάχιστον τις βασικές συνθήκες για τη ζωή τους οι ίδιοι, χωρίς να μπαίνουν διλήμματα και φραγμοί που προέρχονται από εξωτερικούς παράγοντες...
Φανταστείτε πόσο δυστυχισμένοι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που επέλεξαν για τη ζωή τους, για παράδειγμα, αντί για την τέχνη, ένα άλλο πιο επικερδές και σίγουρο επάγγελμα, τρομοκρατημένοι από το τίμημα;

'Οσο για τη μουσική, όσες ευχές κι αν κάνουμε.... τα πράγματα θα εξακολουθήσουν να είναι δύσκολα στη χώρα μας, δυστυχώς.
Αντί να επιλέγουμε την ευρύτερη καλλιέργεια των ανθρώπων, καταργούμε σιγά-σιγά τα μαθήματα καλλιτεχνικής φύσης από τα σχολεία, κλείνουμε τα Μουσικά Σχολεία, που προσπαθούσαν για κάτι καλύτερο και κάτι κατάφερναν μέσα στην ένδειά τους.
Είναι μια ευχή ...αλλά που θα χρειαστεί πολλά περισσότερα από ένα μαγικό ραβδάκι για να πραγματοποιηθεί!
Τέλος, η αλήθεια είναι πως σαν άνθρωποι μέλη μιας κοινωνίας, πρέπει να ευχηθούμε στους εαυτούς μας, να πάρουμε, όσο περισσότερο μπορούμε το "παιχνίδι" στα χέρια μας.
Είναι μια πραγματικότητα αδιαμφισβήτητη αυτή η αλήθεια και καλό θα ήταν να την αποδεχτούμε, να την χωνέψουμε και να προχωρήσουμε.
Κανείς, ειδικά σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς, δεν πρόκειται να ασχοληθεί με μας. Οι δεσμοί της κοινωνίας μας αρχίζουν και χαλαρώνουν, ο καθένας μας σκέφτεται όλο και περισσότερο μόνο τον εαυτό του, η μιζέρια γεμίζει τις καρδιές μας και οδηγούμαστε καθημερινά σε μια αβάσταχτη μοναχική ζωή, χωρίς φως ελπίδας, χωρίς χαμόγελο, χωρίς συντροφικότητα κι αλληλεγγύη.
Μόνο οι ίδιοι μπορούμε να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει, αντιλαμβανόμενοι ότι κι ο κάθενας άλλος που είναι δίπλα μας βρίσκεται λίγο-πολύ στην ίδια θέση.
Και για να ευθυμήσουμε λιγάκι, ας έχουμε πάντα στο νου ότι με τη βοήθεια της μουσικής ....όλες οι προσπάθειες κι οι ευχές...πραγματοποιούνται ευκολότερα και καλύτερα!

www.diminuita.com
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε." target="_blank">

Σύδεσμοι youtube

http://youtu.be/8xudGsPJ89Y
http://youtu.be/XCQrnPdjCzQ
http://youtu.be/pG11q8uwaHs
http://youtu.be/NA9RSqwKVcg

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 
Πέμπτη, 22 Ιουν. 2017 - 18:18:43
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τα μέλη του συγκροτήματος DIMINUITA Top of Page