Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον σκηνοθέτη Σταμάτη Ευσταθίου

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Σταμάτη Ευσταθίου

eftathiou-800Η Άτροπος, το θέατρο του οποίου ηγείστε, δεν είναι ένα θέατρο ρεπερτορίου. Πώς θα χαρακτηρίζατε τη δουλειά σας;

Είναι αλήθεια ότι αντανακλαστικά συνδέουμε εξορισμού το θέατρο με κάποιο κείμενο και μάλιστα με ένα κείμενο που υπάρχει πριν από μας ..για μας. Όμως το κείμενο, κατά τη δική μου προσέγγιση, είναι μόνο ένας από τους πολλούς ισοδύναμους παράγοντες της θεατρικής έρευνας και δημιουργίας. Η δουλειά στην Άτροπο, ξεκινάει συνήθως με το θέμα, το οποίο αντλείται από μακροπρόθεσμες θεματικές έρευνας. Χρησιμοποιώ σαν σκηνοθέτης και δάσκαλος συγκεκριμένη μέθοδο δουλειάς, το Θέατρο της Σύνδεσης, που δίνει έμφαση στη συνεχή άσκηση και εξέλιξη του ηθοποιού πριν καν μπει στη διαδικασία κτισίματος της παράστασης. Η μουσικότητα κάθε φάσης της δουλείας είναι ζητούμενο ενώ και η εσωτερική μουσική που κάθε ηθοποιός καταθέτει ορίζει τη διαδικασία. Στο Θέατρο της Σύνδεσης δεν με ενδιαφέρει τόσο το ταλέντο, όσο η θέληση για μετατόπιση επιπέδου.

eftathiou-2-800Η τέχνη σας αντανακλά σημαντικά, σύγχρονα κοινωνικά θέματα; Πιστεύετε ότι ένας καλλιτέχνης πρέπει να είναι κοινωνικά ή πολιτικά ενταγμένος;

Ο καλλιτέχνης σε αντίθεση με τον δημοσιογράφο, τον πολιτικό και τον πάσης φύσεως ινστρούχτορα οι οποίοι έχουν λίγο πολύ άποψη για όλα, δουλεύει πάνω σε «εμμονές». Σε προσωπικές εμμονές που αναπόφευκτα περιλαμβάνουν βέβαια και το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκαν. Συνεπώς το υλικό μου αγναντεύει από ψηλά την επικαιρότητα αλλά την προσπερνά για να μιλήσει για τη διαχρονική ουσία της ανθρώπινης φύσης και για τις αντιφάσεις της. Η δικές μου εμμονές καλύπτουν φάσμα δεκαετίας και ... βάλε: «Ξεκοκαλίζω» τις θεματικές της Αναμονής, της Ουτοπίας, της Μεταμόρφωσης και της Αλήθειας. Και βέβαια αντί για απαντήσεις αναζητώ ενδιαφέρουσες ερωτήσεις...

Η κρίση έχει επηρεάσει τη δουλειά σας στο θέατρο;

Η δουλειά μου στο θέατρο ήταν και είναι πάντα σε κρίση, σε διαρκή πάλη, αναζήτηση και αναθεώρηση. Γεμάτη λάθη, πτώσεις και επανεκκινήσεις. Όχι όμως σε παρακμή...

Τι μέλλον βλέπετε στην ελληνική κοινωνία;

Συνεχίζοντας την προηγούμενη μου απάντηση: Η Ελλάδα βλέπει την παρακμή της στον καθρέφτη αλλά αντί να την αντιμετωπίσει με δομική αλλαγή του τρόπου ζωής της καταφεύγει σε πλαστικές επεμβάσεις. Το θλιβερό και ανησυχητικό είναι είτε ότι καμωνόμαστε ότι την ξεπερνάμε(!) ξορκίζοντας τον «κακό τον λύκο», τις διεθνείς συνωμοσίες, το κεφάλαιο, τους κακούς πολιτικούς, μιας και ούτως ή άλλως είμαστε ο «περιούσιος λαός», είτε ότι εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στη βία, στον λαϊκισμό και στον μεσσιανισμό. Το μόνο μέλλον που βλέπω αναδύεται μακριά από τη μεγαλούπολη, σε άμεση επαφή και ισότιμη σχέση με τη φύση. Αυτό το μέλλον φωτίζεται από κάποιους «μισότρελους» της τέχνης, της τεχνολογίας, της αθόρυβης ατομικής πρωτοβουλίας, από ανθρώπους που μιλάνε λίγο, ακούνε περισσότερο και ακόμα περισσότερο πράττουν.

Κατά τη γνώμη σας ποιο είναι το μεγαλύτερο ελάττωμα της ελληνικής κοινωνίας;

Η παρελθοντολαγνία : Αντί για σοφία αντλούμε φοβίες, ιδεοληψίες και συμπλέγματα από το παρελθόν που εμποδίζουν την εξέλιξη και έλευση του καινούργιου ή έντεχνα το αναπαλαιώνουν. Το δεύτερο ο μεγαλοϊδεατισμός. Θέλουμε τα μεγάλα αποφεύγοντας πρώτα να καταπιαστούμε με τα μικρά. Και το τρίτο και ίσως και το πιο σημαντικό: ο μανιχαϊσμός, η τάση δηλαδή να χωρίζουμε διχαστικά και δογματικά τα πάντα σε καλό και κακό (έθνος, θρησκεία, ομάδα, οικογένεια, ιδεολογία, απλή γνώμη κτλ)

eftathiou-4-800Έχετε δουλέψει και συνεχίζετε να δουλεύετε με ανθρώπους με διαφορετική εθνική προέλευση και πολιτιστικές καταβολές. Τι είναι αυτό που σας κάνει να αναζητάτε διεθνείς συνεργασίες; Η συνεργασία με συμπατριώτες σας δεν σας είναι ενδιαφέρουσα ;

Διευκρινίζω ότι δεν εξαιρώ τους Έλληνες από τη δουλειά μου. Η δική μου Ελλάδα μπολιάζεται από παντού. Είναι σε διαρκή εξέλιξη, δεν είναι κάτι δεδομένο και στατικό. Είναι συνεχώς μέσα μου, στο λόγο μου, στη σκέψη μου, στο μέτρο και στο πάθος μου. Οι συνεργασίες που κάνω είναι καταρχάς συναντήσεις σε ανθρώπινο επίπεδο που αναπτύσσονται μέσα από τη θεατρική γλώσσα. Γι' αυτό και ουσιαστικά η ζωή μου ήταν και είναι μια περιπλάνηση ανάμεσα σε πολιτείες και ανθρώπους ανάμεσα στους οποίους εγώ δε βλέπω σύνορα αλλά δεσμούς. Στη διαφορετικότητα της γλώσσας και των καταβολών ανακαλύπτω πλούτο, ο οποίος στο τέλος τέλος αναδεικνύει από τη μια τη δική μου Ελλάδα, γεμάτη φως και πνευματικότητα και από την άλλη τον άνθρωπο στις διαφορετικές εκδηλώσεις του αλλά και στη μια και απαράλλαχτη υπαρξιακή του αγωνία.

eftathiou-1-800Οι βασικοί σας συνεργάτες εδώ και αρκετό καιρό είναι Ρώσοι. Γιατί σας αρέσει να δουλεύετε με Ρώσους;

Για την ακρίβεια μου αρέσει σίγουρα να δουλεύω με τους συγκεκριμένους Ρώσους. Μπορώ να μιλήσω για τη Σβετλάνα, τη Σόφια, τον Ιλιά, τη Ζένια, τη Νάστια, τον Ρομάν, κτλ. Γενικά σχετίζομαι με την κοσμολογία του κάθε ατόμου ξεχωριστά και όχι με ένα έθνος συνολικά...

 

 

eftathiou-3-800Πιστεύετε ότι η Ελλάδα με τη Ρωσία έχουν πολλά κοινά;

Στερεοτυπικά μιλώντας οι δύο κοινωνίες συναντώνται στα αντιαμερικανικά και αντιγερμανικά αντανακλαστικά τους καθώς και στην μεγάλη ιδέα του Έθνους. Το βαρύ πνευματικό και πολιτιστικό παρελθόν τόσο στους Ρώσους όσο και στους Έλληνες συχνά δίνει αυτάρκεια, ώθηση και βάθος αλλά συχνά φέρνει και αλαζονεία με στενό ορίζοντα.

Ένας καλλιτέχνης και ένας άνθρωπος πίσω από την τέχνη του είναι διαφορετικοί άνθρωποι; Πώς η θεατρική δουλειά σας αντανακλά τις καλλιτεχνικές σας αξίες;

Εάν μιλάμε για μια τέχνη που δεν βασίζεται στην διασκεδαστική της διάσταση αλλά στις πνευματικές τις προεκτάσεις τότε δεν μπορεί παρά να είναι αδιαχώριστο το δημιούργημα από τη ζωή του καλλιτέχνη. Βέβαια ο καλλιτέχνης αναπόφευκτα βιώνει την κόλαση ή τουλάχιστον τα αδιέξοδα της ζωής. Άλλοι βέβαια απλά τα επιδεικνύουν όλα αυτά και άλλοι αγωνίζονται για την ποίηση και το φως.

eftathiou-5Στο πλαίσιο του KOSMOS PROJECT η Άτροπος κάνει αποστολές σε απομακρυσμένες περιοχές σε όλο τον κόσμο, σε μέρη όπου οι άνθρωποι διατηρούν ισχυρή επαφή με τις ρίζες τους και την κουλτούρα τους. Για ποιό λόγο μπαίνετε σε αυτές τις «περιπέτειες»;

Οι αποστολές αυτές δεν έχουν ως κίνητρο τον εξωτισμό ή την αφ΄ υψηλού παρατήρηση και περισυλλογή υλικού για τις ανάγκες παραστάσεων της Ατρόπου. Είναι η βαθειά μας ανάγκη για επιστροφή στις πηγές. Η πεποίθηση ότι ο καλλιτέχνης πρώτα απ΄όλα πρέπει να δουλεύει με τον εαυτό του, με τη διεύρυνση της ευαισθησίας του. Και αυτό μπορεί κατεξοχήν να γίνει όταν βρεθεί απογυμνωμένος από τις βεβαιότητες τις προσωπικές του και των κοινωνικών στερεότυπων που κουβαλάει. Στις απομακρυσμένες, λοιπόν, αυτές περιοχές πάμε περισσότερο για να ξεμάθουμε παρά για να μάθουμε...

Στο ENERGIA και στο KARNAVANI δίνετε έμφαση στη σύνδεση της θεατρικής δουλειάς με τις τοπικές κοινότητες. Γιατί;

Επειδή πιστεύω ότι η τέχνη μας εμπλουτίζεται, ανανεώνεται, επαναπροσδιορίζεται εκεί όπου δεν την υπερπροστατεύουν ή την κατηγοριοποιούν ή την σνομπάρουν: στα φανταχτερά θέατρα, στους κύκλους των ειδικών και των διανοουμένων, στη ζωή σούπερ-μάρκετ της πόλης. Στο χωριό υπάρχει η ζωτική ανάγκη της συνάντησης. Και αυτό αποκαθιστά την αθωότητα, όπου εμείς παίζουμε για να επικοινωνήσουμε, χωρίς την αγωνία της αποδοχής μιας και ο μόνος κριτής μας είναι ο Θεός και .... τα πνεύματα της φύσης και των ονείρων...

Ποιο είναι το νόημα της ζωής;

Σήμερα είναι αυτό, αύριο είναι άλλο.. Σίγουρα πάντως μια αγκαλιά, ο ανοιχτός ορίζοντας, ένα τραγούδι και ένα «συγνώμη» βοηθάνε...

ATROPOS atropostheatre.blogspot.com

Δημοσκόπηση

Είναι έμφυτη η ανθρώπινη επιθετικότητα;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Δεκέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Τρίτη, 12 Δεκ. 2017 - 16:19:08
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον σκηνοθέτη Σταμάτη Ευσταθίου Top of Page