Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την Νίνα Κουλετάκη, συγγραφέας

Συνέντευξη με την Νίνα Κουλετάκη, συγγραφέας

AddThis Social Bookmark Button

nina-couletaki-900Ποια είναι η Νίνα Κουλετάκη;
Θα μπορούσα να σου αφηγηθώ με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες τη ζωή μου –προσωπική και επαγγελματική-, αλλά πιστεύω πως οι αναγνώστες του Independent ενδιαφέρονται για πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως για το τι αγαπώ, τι απολαμβάνω κ.λ.π. Έτσι, νομίζω πως ταιριάζει καλύτερα το βιογραφικό που, εδώ και κάμποσο καιρό, έχω αποφασίσει να χρησιμοποιώ τόσο στα μέσα, όσο και στα βιβλία μου.

«Είναι η Νίνα Κουλετάκη.
Απαντάται μεταξύ Αθήνας και Αρχαίας Επιδαύρου.
Αντιφασίστρια από κούνια, περήφανη μητέρα διδύμων ξωτικών, πρώην εκπαιδευτικός, συνταξιούχος αντιρρησίας δημόσιος υπάλληλος, εν ενεργεία συγγραφέας, μανιώδης αναγνώστρια, άθλια ποιήτρια, άπληστη συλλέκτρια παιχνιδιών, ερασιτέχνης φωτογράφος, ηθοποιός ελευθέρας βοσκής, φρικτή μουσικός, υποφερτή τραγουδίστρια, εξαιρετική ακροάτρια, ιδιοφυής ψεύτρα, εύγλωττη ομιλήτρια, προκλητικά αθυρόστομη, φανατική ταξιδιώτισσα, ακτιβίστρια ερωμένη. Αηδιαστικά έξυπνη, επίσης».

Τα τελευταία χρόνια ζεις μόνιμα στην Αρχαία Επίδαυρο. Πώς το αποφάσισες;
  Κατ' αρχήν ήταν μια γενναία απόφαση ζωής καθώς, αθηναία γκάγκαρη ούσα, πάππου προς πάππον (μην σε ξεγελά το επώνυμο, κάποιος πρόγονος χαμένος στα βάθη των αιώνων ευθύνεται γι αυτό), χωρίς «χωριό» καταγωγής, χωρίς πατρικό ή μητρικό σπίτι σε κάποια επαρχία, πληρώνοντας πάντα για τις διακοπές μου από τότε που γεννήθηκα, χωρίς γνώση της «ζωής στο χωριό», μαθημένη και συνηθισμένη στους ρυθμούς και τις εντάσεις της πρωτεύουσας, βρέθηκα να ζω σ' ένα χωριό «κάτω απ' τ' αυλάκι» 1500 κατοίκων. Οι φίλοι με θεώρησαν τρελή κι αμφισβήτησαν την προσαρμογή μου, το ίδιο και οι ντόπιοι φαντάζομαι, σ΄ένα βαθμό. Την Αρχαία Επίδαυρο την γνώριζα από πολύ μικρή, από τις καλοκαιρινές επισκέψεις για τις παραστάσεις στο θέατρο. Πριν από δέκα χρόνια άρχισα να την γνωρίζω καλύτερα, νοικιάζοντας ένα μικρό σπίτι για τις εξορμήσεις του σαββατοκύριακου. Τα τελευταία τριάμιση χρόνια ζω μόνιμα, μετακόμισα σε μεγάλο σπίτι, έφερα τα βιβλία μου, τους δίσκους μου, κάμποσα απ' τα παιχνίδια μου έφερα και τα εκλογικά μου δικαιώματα και είμαι «μόνιμη κάτοικος και δημότης Επιδαύρου».

  Απολαμβάνω την υπέροχη φύση και την ενέργεια του τόπου, τον καφέ στην βεράντα ανασαίνοντας βαθειά κι αγναντεύοντας το βουνό και τη θάλασσα, τη μυρωδιά της βροχής δυο ώρες πριν βρέξει, το άρωμα των ανθισμένων πορτοκαλιών, τις έναστρες νύχτες που μπορώ να θαυμάζω τον ουρανό κάθε φορά που σηκώνω το βλέμμα απ' τα γραπτά μου, την ησυχία και την απομόνωση που χρειάζομαι για να γράφω, την επαφή με καθαρούς ανθρώπους (ναι, υπάρχουν ακόμη τέτοιοι), τους φίλους μου (αν το πιστεύεις, τους συναντώ περισσότερο εδώ παρά στην Αθήνα, μιάμιση ώρα δρόμος είναι μοναχά), απολαμβάνω την ίδια την Αθήνα περισσότερο, κάθε φορά που ανεβαίνω, καθώς οι επισκέψεις είναι στοχευμένες.

  Με ζορίζει λίγο ο πολιτικός συντηρητισμός της περιοχής, αλλά το παλεύω «όπως ξέρω και μπορώ». Δεν υπάρχει περίπτωση να προσαρμοστώ στην «επαρχιακή νοοτροπία», (με την κακή έννοια), αλλά ούτε κι αυτή σ' εμένα, οπότε είμαστε πάτσι!!! Δεν έχω μετανοιώσει ούτε λεπτό για την απόφασή μου να εγκατασταθώ εδώ, δεν έχω αναζητήσει τις διασκεδάσεις και τις πολιτιστικές διεξόδους της Αθήνας (κι εδώ γίνονται πολύ σημαντικά πράγματα, τόσο από τον Πολιτιστικό Σύλλογο Αρχαίας Επιδαύρου όσο και από τους συλλόγους των γύρω χωριών), το Ναύπλιο (ερωτευμένη δια βίου μαζί του) είναι ένα τσιγάρο δρόμος, οι άσχημες εικόνες της κρίσης, ορατές δια γυμνού οφθαλμού στην Αθήνα, δεν ξεχωρίζουν ακόμα εδώ ενώ, αντίθετα, η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη είναι παρούσες, όλα καλά, καλύτερα απ' όσο είχα ελπίσει αρχικά.

nina-couletaki-1-900Πώς και αποφάσισες ν' ασχοληθείς με την αστυνομική λογοτεχνία;
Η αρχή έγινε πολύ πριν τις εκδόσεις. Αγαπούσα εξ απαλών ονύχων την αστυνομική λογοτεχνία, είχα εξαντλήσει την Άγκαθα Κρίστι μέχρι τα 11 μου, και με ενδιέφερε ανέκαθεν το έγκλημα, οι εκφάνσεις του, οι συνθήκες, πολιτικές και κοινωνικές, που ισχύουν όταν αυτό τελείται, η διαδικασία και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την ανακάλυψη του ενόχου καθώς και η «τιμωρία» του. Αν δεν είχα γίνει εκπαιδευτικός θα μπορούσα, ωραιότατα να ήμουν εγκληματολόγος, ποινικολόγος ή ιατροδικαστής. Ελπίζω όχι εγκληματίας, αν και ποτέ δεν ξέρεις! Με την πρόσβαση στο διαδίκτυο (την δική μου την απόκτησα πολύ νωρίς, αρχές της δεκαετίας του '90) βρέθηκα να κολυμπάω σε μια θάλασσα πληροφοριών πάνω στο αγαπημένο μου θέμα και, φυσικά, ενθουσιάστηκα. Οι διάφορες υποθέσεις πραγματικών εγκλημάτων ήταν εκεί, άμεσα προσβάσιμες και στη διάθεσή μου, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας. Κυρίως της νύχτας, μια και μ' αρέσει να μένω ξύπνια μέχρι πολύ αργά. Διαπίστωσα, λοιπόν, την έλλειψη μιας αντίστοιχης πηγής πληροφόρησης στην ελληνική γλώσσα. Έτσι, πριν από 8 χρόνια, δημιούργησα το «Έγκλημα και Τιμωρία» http://eglima.wordpress.com/ ένα blog που ασχολείται με εγκληματικές υποθέσεις σε παγκόσμιο επίπεδο, με την εγκληματολογία, την αστυνομική λογοτεχνία και την «απεικόνιση» του εγκλήματος μέσω της τέχνης. Η αλήθεια είναι ότι είμαι πολύ περήφανη γι αυτό μου το δημιούργημα, καθώς πρόκειται για δουλειά που γίνεται με σοβαρότητα και πολύ κόπο, με τεράστια έρευνα (εξαιτίας αυτού δεν είναι δυνατόν να ανανεώνεται παρά μία φορά την εβδομάδα), ώστε το αποτέλεσμα να είναι το πλέον αξιόπιστο. Έχω συνδρομητική πρόσβαση σε πανεπιστημιακές και άλλες βιβλιοθήκες, σε αρχεία εφημερίδων, ακόμα και στα αρχεία του FBI, τα οποία είναι προσπελάσιμα για όσες υποθέσεις έχουν τελεσιδικήσει. Το «Έγκλημα και Τιμωρία» παραμένει μέχρι σήμερα μοναδικό στο είδος του, μιλώντας πάντα για πρωτότυπη δουλειά, αποτελεί σημείο αναφοράς και κομμάτι της βιβλιογραφίας σε εργασίες προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών κοινωνιολογίας και εγκληματολογίας (που, σημειωτέον, αποτελούν ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι του αναγνωστικού του κοινού), σε βιβλία εγκληματολογικού περιεχομένου, σε σχετικά άρθρα του τύπου και σε τηλεοπτικές εκπομπές. Έχει πολυάριθμο, φανατικό κοινό, κάνει πάνω από 2000 «θεάσεις» την ημέρα (εκπληκτικό νούμερο, αν αναλογιστεί κανείς ότι πρόκειται για μονοθεματικό blog) και γενικά έχει την αναγνώριση που του αξίζει.

  Η έκφραση μέσω της αστυνομικής λογοτεχνίας ήρθε αργότερα. Το 2010, μια χούφτα συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας, από τους σημαντικότερους στην Ελλάδα (Κακούρη, Αποστολίδης, Δανέλλη, Φιλίππου, Μαμαλούκας, Λάδης, Μαρτινίδης, Μιχαηλίδης, Παυλιώτης, Ράγκος κ.α.) καθώς και κάποιοι που, μπορεί να μην είχαν συγγραφικό έργο, είχαν όμως σταθερή και παραγωγική ενασχόληση με το έγκλημα (όπως ο καθηγητής εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης και η αφεντιά μου), αποφασίσαμε να ιδρύσουμε την Ελληνική Λέσχη Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ΕΛΣΑΛ), στα πλαίσια δραστηριοτήτων της οποίας ανήκουν και οι δύο τόμοι με αστυνομικά διηγήματα, όπου συμμετέχω. Ο πρώτος, το «Είσοδος κινδύνου» κυκλοφόρησε το 2011 από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ και περιλαμβάνει το διήγημά μου «Μια ιστορία από την Ακτίνα Δ'» και ο δεύτερος, «Η επιστροφή του Αστυνόμου Μπέκα» κυκλοφόρησε το 2012 από τις Εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ κι εκεί έχω γράψει το «Σαλόμ».

  Υποθέτω ότι ο λόγος για τον οποίο αγαπώ τις «σκοτεινές» ιστορίες, πραγματικές ή φανταστικές, είναι η γνώση και η πεποίθηση του ότι όλοι κρύβουμε μέσα μας έναν εν δυνάμει δολοφόνο, που παραμονεύει στον πιο σκοτεινό βυθό της ψυχής μας. Ευτυχώς, στους περισσότερους από εμάς δεν θα αναδυθεί ποτέ στην επιφάνεια, είναι πολλές οι φορές όμως που τα καταφέρνει και κάποιοι γίνονται, από άνθρωποι της διπλανής πόρτας, αιμοσταγείς δολοφόνοι. Με ενδιαφέρει, λοιπόν, το πόσο λεπτή είναι αυτή η διαχωριστική γραμμή που κάνει κάποιον από καλοπροαίρετο άνθρωπο δολοφόνο. Και γνωρίζοντας τον κίνδυνο που ελλοχεύει για όλους, ξορκίζω το κακό μιλώντας γι αυτό, ανατέμνοντάς το, ψάχνοντας για τα κρυμένα του σημάδια.

nina-couletaki-3Aπό τα «αστυνομικά» στην «Περσεφόνη». Πώς έγινε το πέρασμα;
Στην «Περσεφόνη» τράφηκα από τις δικές μου μνήμες, κατασκευάζοντας ανερυθρίαστα όσες μου έλειπαν. Με την «Περσεφόνη» γεννηθήκαμε την ίδια ημέρα, βυζάξαμε το ίδιο γάλα, παίξαμε στους ίδιους κήπους, κάναμε τους ίδιους φίλους. Εγώ μεγάλωσα, εκείνη παρέμεινε στη χώρα του Ποτέ-Ποτέ.
  Προσωπικά, γράφω όπως ερωτεύομαι: με το ένστικτο κι όχι με τη λογική. Ό,τι γράφω, γράφεται από τους ήρωες. Δεν γνωρίζω πάντα πού θα με πάνε, ούτε πώς θα τελειώσει το γραπτό. Τις περισσότερες φορές δεν θέλω να ξέρω, θέλω να βιώνω το ενδιαφέρον και την αγωνία του αναγνώστη για το «τι γίνεται παρακάτω». Εξάλλου πιστεύω πως στη λογοτεχνία δεν έχει σημασία η πλοκή, αλλά ο χαρακτήρας. Δεν ξέρω αν θα γίνω ποτέ «καλή συγγραφέας», με ό,τι έννοια δίνει κανείς στον χαρακτηρισμό, ξέρω όμως ότι με απασχολούν οι χαρακτήρες των γραπτών μου, τους θέλω ολοκληρωμένους στο μυαλό μου, πριν αρχίσουν τη ζωή τους στο χαρτί.

                                                   

  Με την «Περσεφόνη» αυτό ήταν εύκολο, ήξερα όλη της τη ζωή, τις σκέψεις, τους φόβους, τα όνειρα και τους εφιάλτες, αυτά που αγαπούσε και όσα θεωρούσε σημαντικά. Η «Περσεφόνη» αυτοβιογραφήθηκε, ελάχιστη ήταν η δική μου η συμβολή. Κι αυτό φάνηκε στο πείσμα της ν' αλλάξει και να γίνει κάτι άλλο. Όταν η «Περσεφόνη» ολοκληρώθηκε, αναζήτησε την τύχη της στον εκδοτικό χώρο. Την αγάπησαν όλοι –ή τουλάχιστον έτσι δήλωσαν. Κι όπως οι άνθρωποι κάνουν συχνά με ό,τι αγαπούν, θέλησαν να την αλλάξουν, να την κάνουν μυθιστόρημα με αρχή, μέση και τέλος. Μα η «Περσεφόνη» δεν γίνεται μυθιστόρημα, είναι ανάσες και λαχανιάσματα, τρεχαλητά και χοροπηδήματα, ξεκαρδίσματα και πείσματα και γκρίνια. Κι είχε αποφασίσει πως θα έβγαινε στον έξω κόσμο με τους δικούς της όρους. Όπως κι έγινε.

  Τα βιβλία είναι –εκτός από τα βιολογικά- κι αυτά παιδιά του συγγραφέα. Με την φαντασία και την επινόηση στον ρόλο της γέννας. Στην «Περσεφόνη» είχα την ευτυχία να δω δύο μου παιδιά να παίζουν μαζί, το επινοημένο και το βιολογικό, την Περσεφόνη και την Αλίνα Δαράβαλη, που έκανε την καλύτερη εικονογράφηση που θα μπορούσα να φανταστώ για το βιβλίο.

Πες μας δυο λόγια για την υπόθεση της «Περσεφόνης».
  Θα σου πω αυτά που έγραψα για το οπισθόφυλλο του βιβλίου. Mέσα από τα περιστατικά της καθημερινής ζωής της Περσεφόνης, ξεδιπλώνεται η Ελλάδα των αρχών του '60, όπως την βιώνει ένα πεντάχρονο κοριτσάκι μεσοοαστικής οικογένειας: συγκατοίκηση γονιών και παπούδων στο μεγάλο σπίτι, οικογενειακά προβλήματα, μαύρα κι άσπρα συγγενικά πρόβατα, πολιτικές αντιπαραθέσεις. Αυτά, μαζί με τα γεγονότα που συμβαίνουν και αλλάζουν το πρόσωπο και τον χαρακτήρα της Ελλάδας (οι βασιλικοί γάμοι, τα Ιουλιανά, η έλευση της τηλεόρασης, η Χούντα κ.α.), είναι τα πολύχρωμα νήματα με τα οποία κεντά τον καμβά της.

  Παρατηρεί, λοιπόν, η Περσεφόνη πρόσωπα, συμπεριφορές και καταστάσεις γύρω της και, με τον προσωπικό της, εντελώς ιδιαίτερο τρόπο, καταλήγει σε συμπεράσματα σημαντικά για τη ζωή της δίνοντας στην αγάπη, την ομορφιά, το εφικτό και το ανέφικτο τις δικές της, μοναδικές ερμηνείες.

                                                   

Γιατί λογοτεχνία; Γιατί αυτή ειδικά η μορφή τέχνης;
  Επειδή, αν σε κάτι τα καταφέρνω καλά, είναι στο ν' αφηγούμαι ιστορίες. Αν μπορούσα να εκφράζομαι με εικόνες, θα ήμουν ζωγράφος ή φωτογράφος ή σκηνοθέτης. Έχω εκατομμύρια ιστορίες στο κεφάλι μου, παράγω συνεχώς καινούργιες. Ξέρω πως δεν θα προλάβω, όχι να τις γράψω, ούτε καν να τις απαριθμήσω στο χαρτί. Με νανουρίζω, όμως, μ' αυτές τα βράδυα. Η επινόηση και η αφήγηση μιας ιστορίας είναι ο προσωπικός μου θάλαμος αποσυμπίεσης, η ιδιωτική μου σωσίβια λέμβος, η σωτηρία της ψυχής μου που, ως γνωστόν, είναι πολύ μεγάλο πράγμα!

Η τέχνη σώζει, λοιπόν;
  Οπωσδήποτε ναι. Κάποιος είχε πει ότι η τέχνη γεννήθηκε για να διορθώνει τα λάθη του Θεού. Δεν πιστεύω σε θεό, αλάνθαστο ή όχι, οπότε θα έλεγα πως η τέχνη είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να σώσει τον άνθρωπο από τον εαυτό του. Βλέποντας, όμως, την όλο και μεγαλύτερη απουσία της από την καθημερινή του ζωή, τη δουλειά, το σχολείο κ.λ.π., σκέφτομαι πως ίσως και να μη θέλει να σωθεί. Ιδίως σήμερα που, για πρώτη φορά, η τέχνη γενικά και η λογοτεχνία ειδικά, δεν προλαβαίνει τη ζωή, που τρέχει μ' ιλιγγιώδεις κι εγκληματικούς ρυθμούς.

  Κι η μοναξιά. Κι η απομόνωση. Κι αυτές συντελούν στην αποδυνάμωση της τέχνης. Ζούμε, πια, σε νησίδες: ομάδες, παρέες, συντροφιές, άνθρωποι με ίδια ενδιαφέροντα. Δημιουργούμε για τους εαυτούς μας και για τους ομοίους μας, τους ίδιους μας, τους φίλους μας. Όμως, πιστεύω ακράδαντα, πως η μεγάλη τέχνη είναι λαϊκή. Αυτή θα επιβιώσει των καταστροφών, αυτή θα παρηγορήσει στις δυστυχίες, αυτή θα διασωθεί και θα διασώσει. Η ιστορία, τουλάχιστον, αυτό έχει αποδείξει. Η τέχνη για την τέχνη είναι καταδικασμένη σε αργό θάνατο. Το ίδιο και τα βιβλία που γράφουμε μόνο για εμάς. Ομολογώ –με λίγη ντροπή είναι η αλήθεια- ότι γράφω πρωτίστως για εμένα, για να σώσω την ψυχούλα μου, όπως προείπα. Όμως δεν μπορώ να κρύψω την πιο μεγάλη ευχή κι επιθυμία μου: μακάρι, όσα γράφω, ν' αφορούν και σ' άλλους, πλην εμού.

Το επόμενο βιβλίο θα είναι αστυνομικό;
  Όχι, ούτε το επόμενο, ούτε το μεθεπόμενο. Αυτήν την περίοδο δουλεύω πάνω σ' ένα μυθιστόρημα. Το έχω ολόκληρο στο μυαλό μου, έχω το χρονολόγιο, τα βιογραφικά των ηρώων μου και την εκτεταμένη περίληψη στο χαρτί, και το δουλεύω σε –σχεδόν-καθημερινή βάση. Ελπίζω να είναι έτοιμο για έκδοση μέσα στο 2015. Και το άλλο, που μπορώ και το δουλεύω παράλληλα, μιας και είναι κάτι εντελώς διαφορετικό, είναι ένα βιβλίο με πραγματικές ιστορίες εγκλημάτων, που εστιάζει σε γυναίκες δολοφόνους από όλα τα πλάτη και μήκη της γης και όλες τις εποχές. Αναμένεται να εκδοθεί το 2016, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης δέκα χρόνων από την δημιουργία του εγκληματολογικού μου blog.

nina-couletaki-2-900Η «Περσεφόνη» έρχεται στην Πάτρα;
  Ναι, μετά το Ναύπλιο και την Αθήνα, χάρη στην επιμονή και την ακούραστη προσπάθεια δύο υπέροχων γυναικών της Πάτρας κι αγαπημένων φιλενάδων: της Άντας Κεραμιδά – Πετροπούλου και της Ρούλας Κωστακοπούλου. Η Ρούλα, κοινωνιολόγος και δημοσιογράφος θα είναι μία εκ των δύο ομιλητών, στην παρουσίαση της «Περσεφόνης». Ο άλλος θα είναι ο παιδικός μου φίλος και συμμαθητής Γιώργος Παπαθεοδώρου, Καθηγητής και Πρόεδρος στο Τμήμα Γεωλογίας στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Γνωρίζει πολύ καλά και την Περσεφόνη, έκαναν παρέα κι έπαιζαν μαζί. Θα φιλοξενηθούμε σ' έναν πολύ όμορφο, καινούργιο χώρο, στο wine bar «Vino Vina» (Τριών Ναυάρχων 55) της δημοσιογράφου Κλειούς Βασίλογλου, την οποία κι ευχαριστώ για την γενναιόδωρη διάθεση του χώρου. Η παρουσίαση έχει προγραμματιστεί για την Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2015, στις 8 το βράδυ.

Nina Couletaki
***
http://www.eglima.wordpress.com/
http://ninacouletaki.wordpress.com/
http://ninac-cd.tumblr.com/

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Απρίλιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Κυριάκη, 23 Απρ. 2017 - 21:44:41
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την Νίνα Κουλετάκη, συγγραφέας Top of Page