Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη της ηθοποιού-παιγνιοθεραπεύτριας Αριστέας Κοντραφούρη

Συνέντευξη της ηθοποιού-παιγνιοθεραπεύτριας Αριστέας Κοντραφούρη

AddThis Social Bookmark Button

aristea-1-800Mετά την επιτυχημένη και ιδαίτερη παράσταση σας « Το κορίτσι που ζήτησε μια βελόνα, μια απλή βελόνα» του Χρήστου Μπουλώτη φέτος ανεβάζετε πάλι ένα παραμύθι του ίδιου συγγραφέα : « Ο Τομ Τιριτομ και η πολιτεία που ήταν χωρισμένη στα δύο».

Υπάρχει κάτι που σας συνδέει με τα γραπτά του Χρήστου Μπουλώτη και γιατί επιλέξατε το συγκεκριμένο παραμύθι;
Όταν ξεκινώ ένα ταξίδι με κάποιον δυσκολεύομαι πολύ να τον αποχωριστώ..Η έναρξη γίνεται αυθόρμητα...το ένστικτο είναι αυτό που σε οδηγεί στην επιλογή...τοποθετείσαι στην αφετηρία και ξεκινάς...Νιώθω μια έλξη για τα παραμύθια του Μπουλώτη...ξεκινάνε και σε φτάνουν κάπου που δεν μπορείς να φανταστείς... Διακρίνεις στις χαραμάδες των γραπτών του κάτι σαρκαστικό..ένα γέλιο , αμάγαλμα με πίκρα, ειρωνία, χαρά...Δυσκολεύτηκα να τον αποχωριστώ..Είναι και το θέμα της παράστασης που το επεξεργάστηκα ως συνέχεια της προηγούμενης. Τη σύνδεση διαπραγματεύομαι σε πολλαπλά επίπεδα... η βελόνα στο πρώτο παραμύθι συνδέει, τελεί την πράξη της ένωσης. Είναι η κίνηση της σύνδεσης, η γέφυρα στο δεύτερο παραμύθι ενώνει τις δυο πλευρές της πολιτείας οπού εκτυλίσσεται το παραμύθι. Είναι η υλική υπόσταση της ένωσης. Δύο πόλοι αντίθετοι που ενώνονται όπως αναφέρω και στο πρόγραμμα της παράστασης. Ο ένας πόλος είναι η προσκόλληση στη λογική, στην ύλη, σε ό,τι ερμηνεύεται και αποσυμβολίζεται, ο άλλος πόλος εκφράζει την ανάγκη για απελευθέρωση από όλα αυτά, το συναίσθημα γίνεται αρωγός και σε εκτοξεύει..Το πέρασμα από την ύλη είναι αυτό που σε οδηγεί και στην συνειδητή απελευθέρωση από αυτή. Ο φανατισμός δεν χρειάζεται ούτε από την μια μεριά, ούτε από την άλλη. Η προσκόληση στην ύλη αλλά και η απαξίωση της μόνο στην μοναξιά οδηγούν.. Είμαστε όντα πνευματικά και υλικά κατά συνέπεια τα παιδιά είναι σημαντικό να λαμβάνουν ερεθίσματα που θα τα βοηθήσουν να διεργαστούν τη διαχείρηση αυτών των δύο υποστάσεων μας... Αυτά όλα συνδέουν και εμένα με το Χρήστο Μπουλώτη.. Τώρα για το τέρμα; Τις περισσότερες φορές συμπίπτει με την έναρξη.. Αλλά δεν φτάσαμε ακόμα...

Λένε για σας ότι οι παραστάσεις σας είναι ιδαίτερες και αντισυμβατικές. Είναι το κείμενο ή η οπτική σας που επηρεάζει τον τρόπο που παρουσιάζετε ένα θέμα;
Η θεατρική σύμβαση είναι παρούσα ακόμα και μέσα από την αμφισβήτηση της. Οι παραστάσεις μου απευθύνονται στον κόσμο όπως όλες οι άλλες θεατρικές παραστάσεις με πιο απαιτητικό τρόπο. Η απαίτηση είναι μία: Η συμμετοχή του ίδιου του κοινού, γονέων και παιδιών για να υπηρετηθεί η αυτή καθεαυτή θεατρική σύμβαση. Φέτος γίνεται πιο έντονα αυτό. Οι θεατές είναι ενεργά υποκείμενα, είτε ως κάτοικοι της πολιτείας είτε ως πρωταγωνιστές. Είτε ανεβαίνουν στη σκηνή , είτε παραμένουν στη θέση τους συμμετέχουν. Δεν είναι το κλισέ διαδραστικό που «πολυφοριέται» σήμερα, αν οι θεατές δεν αισθανθούν κομμάτι της παράστασης τότε απλά η παράσταση δεν έχει να τους πει τίποτα. Αν ο θεατής δεν εκφράσει την οργή του γκρεμίζοντας τη γέφυρα , το ξαναχτίσιμο της δεν θα του προσφέρει την πολυπόθητη κάθαρση. Δεν μου αρέσει να διηγούμαι ιστορίες, μου αρέσει να δημιουργώ τις συνθήκες ώστε οι θεατές να τις βιώνουν.

Έχουμε ανάγκη από ήρωες σαν τον Τομ Τιριτόμ σήμερα;
Δεν χρειαζόμαστε τίποτα περισσότερο από καθημερινούς ήρωες σαν τον Τομ Τιριτομ. Δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα ούτε στη ζωή μας , ούτε στη κοινωνία αν δεν πιστέψουμε στην ανάγκη της αλλαγής και αν δεν γίνουμε φορείς της. Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή όλοι οι άνθρωποι έχουν ανάγκη να κρατηθούν από κάπου για να παραμείνουν όρθιοι, φάροι στο ταξίδι αυτό είναι οι αξίες και ο Τομ τις έχει, τις φέρει και τις εκπληρώνει.

Στις μέρες μας όλος ο πλανήτης είναι συγκλονισμένος από την επίθεση στο Παρίσι..Τί επιπτώσεις πιστεύετε ότι θα έχει αυτή τόσο στον τρόπο ζωή μας όσο και στην θέση μας απέναντι στα πράγματα;
Δεν ήταν μόνο μια βάρβαρη επίθεση ενάντια στην ανθρώπινη ζωή, ήταν δυστυχώς μια επίθεση στο τρόπο σκέψης , ανάλυσης ζωής ολόκληρης της δυτικής κοινωνίας. Δεν απειλούνται μόνο ζωές αλλά και ο τρόπος ζωής μας. Η σύγχρονη δυτική σκέψη, η ριζωμένη στην αρχαία ελληνική διανόηση που αναδεικνύει αρχές και αξίες δέχθηκε και θα δεχθεί και στο μέλλον βάρβαρες επιθέσεις. Ο αλτρουισμός, η συνύπαρξη, η αποδοχή, η διαφορετικότητα, η πολυπολιτισμικότητα βιωμένες πραγματικότητες του μεγαλύτερου μέρους της ευρωπαικής ηπείρου δέχθηκαν ένα πλήγμα με αυτήν την επίθεση...δεν μπορούμε να αφήσουμε το φόβο να αλλάξει την ουσία αυτού που είμαστε και που θέλουμε να είναι τα παιδιά μας. Ο Τομ φοβάται το φουρτουνιασμένο χειμωνιάτικο ποτάμι ...όμως το αψηφά και μπαίνει μέσα σε αυτό και κολυμπά όσο τρομακτικό και καταστροφικό και αν του είπαν ότι είναι..Δεν έχουμε περιθώριο να υποκύψουμε στο φόβο.

Στο « Κορίτσι που ζήτησε μια βελόνα, μια απλή βελόνα» κυριαρχούσαν υλικά από χαρτόκουτα σε αυτήν την παράσταση κυριαρχούν οι σακούλες σκουπιδιών, ακόμα και οι κούκλες είναι φτιαγμένες από σακούλες σκουπιδιών. Για ποιο λόγο διαλέγεται τέτοιου είδους υλικά;
Συχνά λέμε ότι τα παιδιά δεν πρέπει να είναι προσκολλημένα στην ύλη... Στόχος δεν είναι να ακυρώσουμε την ύλη αλλά να την τοποθετήσουμε στη θέση που της αρμόζει... Η επιλογή των ευτελών υλικών έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε κάθε φορά την χρησιμότητα τους και η ανάδειξη τους μέσω της καλλιτεχνικής δράσης διαμορφώνει την αξία τους . Η σακούλα είναι αυτή που βάζουμε κάθε τι κατεστραμμένο, έτοιμο για πέταμα. Τα σκουπίδια που θα βάλουμε στη σακούλα υποδηλώνουν και το τέλμα της ύλης αλλά και την ανασύσταση της...

aristea-2-800Η σύγκρουση και η ρίξη είναι ζωτικό στοιχείο της παράστασης γιατί δίνετε έμφαση σε αυτό;
Υπάρχει μια σκηνή στην παράσταση που μου αρέσει πολύ. Το κοινό εκδραματίζει το θυμό και τον καβγά που αναπτύσσεται μεταξύ των κατοίκων και που οδηγεί στη διάλυση της γέφυρας. Διαφωνούν μεταξύ τους και οι μισοί φωνάζουν «άσπρο» και οι άλλοι μισοί «μαύρο»..Ανεβαίνουν στη σκηνή καταστρέφουν τη γέφυρα και έτσι αντί αυτή η διαφωνία να γίνει χαρά και δημιουργία καταλήγει σε καταστροφή...Η ρήξη και η σύγκρουση είναι ο τρόπος που κινείται ο κόσμος.. Όμως είναι στην ουσία το μισό γιατί το αλλό μισό είναι η σύνθεση και η συνεργασία.. Αυτή η ολότητα είναι η ζωή...Βρίσκω υποκριτικά ηθικοπλαστικό να φωτίζουμε μόνο τη μία πλευρά και όχι και την άλλη..Αν τα παιδιά δεν μπορούν να κατανοήσουν και τις δύο πλεύρες , δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν ποτέ τον τρόπο που λειτουργεί ο κόσμος μας και πιθανότατα να μην μπορέσουν ποτέ να επιβιώσουν μιας ρήξης ή μιας σύγκρουσης μέσω της σύνθεσης και της συννενόησης.

Το «Νήμα» ο χώρος ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης όπου είστε ιδρυτικό μέλος « ξετυλίγεται»; και τι έχει «πλέξει» ένα χρόνο τώρα;
Ξετυλίγεται, μπλέκεται, ξεμπλέκεται ...Ο Γιάννης Πίμπας και η Λαμπρινή Κουβαρά που μαζί κρατάμε το νήμα και ψαχουλεύουμε τις διαδρομές του, αγαπάμε πολύ αυτό που κάνουμε... θεατρικό παιχνίδι, ψυχοθεραπεία για παιδιά και ενήλικες, εκπαίδευση.... με εργαλεία το παιχνίδι και το θέατρο...πέφτουμε , σηκωνόμαστε, διαφωνούμε και ξαναπροσπάθουμε.. Εξερευνούμε τρόπους σύνθεσης και ανασύνθεσης..Μαζί μας παιδιά και ενήλικες που μας εμπιστεύονται και συνταξιδεύουμε παρέα εξερευνώντας και αυτοί με τη σειρά τους τις δικές τους συνδέσεις...

Δημοσκόπηση

Είστε υπέρ ή κατά της κατάργησης του θρησκευτικού όρκου;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
Τρίτη, 23 Μαΐου 2017 - 05:06:03
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη της ηθοποιού-παιγνιοθεραπεύτριας Αριστέας Κοντραφούρη Top of Page