Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την σοπράνο Μαρίκα Κλαμπατσέα

Συνέντευξη με την σοπράνο Μαρίκα Κλαμπατσέα

Marika-Klampatsea-1-800Η Μαρίκα Κλαμπατσέα Σοπράνο, Συνθέτις και Πιανίστρια θα δώσει την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τίτλο KALT.

Με αφορμή τη συναυλία αυτή, μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε μαζί της για την πορεία της στον χώρο της μουσικής, το έργο της αλλά και τα μελλοντικά της σχέδια. Το έργο της είναι ευρέως γνωστό σε Ελλάδα και εξωτερικό. Έχει συμμετάσχει σε διεθνή φεστιβάλ και έχει δώσει πολλές συναυλίες μεταξύ άλλωνστο Εδιμβούργο, στην Αγγλία, στην Πράγα, στη Γαλλία, και στη Νέα Υόρκη. Το συνθετικό της έργο υποστηρίζεται από το Arts Council της Αγγλίας. Τον Απρίλιο του 2012 παρουσίασε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών το συνθετικό έργο της «Τα Τραίνα», εμπνευσμένο από την επίσκεψή της στο στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Dachau. Τον Απρίλιο του 2013 παρουσίασε, επίσης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, τη βραβευμένη (Κρατικό Βραβείο 2003) όπερα δωματίου “Calamity Jane: Γράμματα στην Κόρη της (1877 – 1902)”.

Η συναυλία όπως είπαμε θα πραγματοποιηθεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (αίθουσα Δημήτρη Μητρόπουλου) την Παρασκευή 27 Νοεμβρίου στις 20.30

Κυρία Κλαμπατσέα χαιρόμαστε που σας φιλοξενούμε στο Independent! Πριν περίπου δυο χρόνια είχατε ξαναδώσει συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής με μεγάλη επιτυχία.Τι διαφορετικό θα ακούσουμε φέτος;

 Ναι! Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον του Independent για το ΚΑΛΤ δεν κατανοώ όμως την ερώτηση σας όταν με ρωτάτε τι διαφορετικό θα ακούσετε φέτος. Η αλήθεια είναι ότι δεν αλλάζει κάτι σε ότι αφορά την ερμηνεία μου τη φωνή μου και τους αυτοσχεδιασμούς μου. Αυτό που αλλάζει κύρια είναι η θεματολογία και βέβαια και η μουσική επιλογή επιμένοντας όμως και πάλι σε τραγούδια σαν το “What a power art though” του Henry Purcell η το “My little one” του Frankie Lane που νοιώθω ότι είναι αναπόσπαστο κομμάτι “δικό μου. Το ΚΑΛΤ εξακολουθεί να υπερασπίζει το ενωμα της μουσικής διαφορετικού ύφους και στη συναυλία αυτή ακόμη πιο αιχμηρά σε μια διαδρομή –ενός κύκλου ζωής που χωρίζεται σε τραγούδια ερώτα, ζωής και τέλος θανάτου. Θα ακουστούν Άριες σαν το “E Lucevan le stelle” από την όπερα “Tosca” του Giacomo Puccini ακολουθώντας τη φωνή του αγαπημένου μου τενόρου Luciano Pavarotti η την άρια από τον Βασιλιά Aρθούρο “What a power art though” ακολουθώντας τη φωνή του Klaus Nomi, ακόμη τραγούδια της ρόκ που ερμήνευσε η Jannis Joplin με χαρακτηριστικό το “Bobby Mac Gee” και το “Summertime” όπως τραγουδήθηκε από την Joplin σε εκτέλεση των Big Brother ή και το “My sweet lady Jane” που τραγούδησε ο Mik Jagger η του Elvis το γνωστό “Falling in love . Το ΚΑΛΤ ακόμη ολοκληρώνεται με τραγούδια εβραιογερμανικά (Yiddish) που πολλά απ’ αυτά απαγορεύτηκαν η και γράφτηκαν στα ναζιστικά στρατόπεδα και συγκέντρωσαν μουσικοί μελετητές όπως χαρακτηριστικό το απαγορευμένο τραγούδι “Makh zu die eygelekh” «κλείσε τα ματάκια σου» του συνθέτη David Beigelman . που δολοφόνησαν στο κρεματόριο του Άουσβιτς. Αυτά σ ότι αφορά το μουσικό περιεχόμενο του KALT. Ως πρός το θέμα η συναυλία αυτή αφιερώνεται στον φίλο μου συνεργάτη και ηθοποιό-σκηνοθέτη και συγγραφέα Γιώργο Κώνστα .Θα προβληθούν αποσπάσματα από το έργο του σε video,μαύρο μιούζικαλ.. δωματίου με βάση τα αυθεντικά κείμενα του βιβλίου “Jeckyll και Hyde” του συγγραφέα R.L Stevenson και όπου ο εξαίρετος ηθοποιός υποδύεται τις δύο περσόνες .Το ΚΑΛΤ επικεντρώνεται στην καταγγελία για τις αυτοκτονίες που έγιναν τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας, και που με πίκρα αναφέρομαι στη συναυλία αυτή

Marika-Klampatsea-afisa-800Πως μπορεί να «δέσει» ο Henry Purcell με τον Elvis και η “Gioconda” του Amilcare Ponchielli με την Janis Joplin σε μια ενότητα, σε μια συναυλία;

Το Περίμενα αυτό το ερώτημα . Όπως ανέφερα και προηγούμενα, η ερμηνεία καθορίζει τα μουσικά ύφη. Και αυτό στο ΚΑΛΤ τονίζεται ακόμη πιο πολύ. Για να γίνω πιο σαφής για παράδειγμα ένα Summertime της Jannis Joplin και ένα “What a power art though” από την όπερα Βασιλιάς Αρθούρος του Henry Purcell έχουν συγγένεια μεταξύ τους? έχουν σε ότι έχει σχέση με τον σπαραγμό που εκφράζει κανείς στην ερμηνεία του ξέχωρα από το είδος της μουσικής, αν είναι άρια του μπαρόκ η τραγούδι της Ροκ και ακριβώς εκεί σ αυτό το κοινό του σπαρακτικού της ερμηνείας είναι που βρίσκω την ομοιότητα και αρμονία στην ακρόαση ανεξάρτητα από το αν η καταγωγή και το ύφος τους είναι διαφορετικά .Το “Suicido” ακόμη συνδέω με το “Laschiate mi morire” του Claudio Monteverdi επιχειρώντας μια παρωδία μέσα από αυτοσχεδιασμό απέναντι στο Θάνατο. Δεν θα μπορούσε πραγματικά κανείς να φανταστεί το “I am a fool to want you” που τραγούδησε Η Billie Holiday και που τραγουδώ στο kalt να ενωθεί στην ίδια συναυλία που ακούγεται ένα “E lucevan le stele” όμως ενώνεται στο τέλος θέλω να πιστεύω...και το πιστεύω παρ’ όλο που θα τραγουδηθεί «άθικτη». Όταν ακόμη περισσότερο γίνεται η παρωδία σε κάποιες άλλες άριες όπως στην Habanera από την όπερα Κάρμεν του Georges Bizet τότε χωράνε όλα! Η παρωδία αποδέχεται αλλά και αρνείται ταυτόχρονα, από τη μια δέχεται τον θάνατο ακυρώνοντάς τον όμως στο τέλος μέσα από τον έρωτα και τη δύναμη της ζωής.

Θα θέλατε να κατατάξετε τη μουσική σας σε ένα είδος και αν ναι, ποιο θα ήταν αυτό;

Στον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό ή με μια λέξη στη ΜΟΥΣΙΚΗ.

Μέσα από τη μουσική σας υπάρχει σαφές κοινωνικό μήνυμα. Είναι κάτι που ακολουθείτε σε όλη την πορεία σας ή μια επιτακτική ανάγκη των συνθηκών που ζούμε τελευταία στη χώρα μας αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο;

βΚαι βέβαια επηρεάζομαι και εγώ όπως όλοι από τις κοινωνικές συνθήκες που με περιτριγυρίζουν και επιδρούν επηρεάζοντας κι αύτη τη “δημιουργικότητα”. Πολλές φορές λέω στον εαυτό μου...οι συναυλίες έλειπαν... κι αυτό γιατί καταντάει πολυτέλεια και η τέχνη και ακόμη περισσότερο σήμερα και μιλώ για τη μη εμπορική τέχνη όπου πιστεύω εντάσσομαι εγώ κι άλλοι πολλοί -μέσα σ’ αυτές τις δύσβατες συνθήκες που τολμώ να πω «ίσως» μπορεί και ελίσσεται και υπάρχει ... όταν -η εξαθλίωση οι αυτοκτονίες, η κάθε είδους εκμετάλλευση και επαναλαμβάνω , ο ρατσισμός απέναντι στους ομοφυλόφιλους στους άστεγους, στους αδύναμους .κάθε λογής, τους ανάπηρους, τους ηλικιωμένους, και πρόσφυγες!! Όλη αυτή η πραγματικότητα που ζω με παραλογίζει και με εξουθενώνει. Μην ζητάτε πολλά λοιπόν από μας τους καλλιτέχνες ...και επιτέλους! πότε θα δοθεί ένα τέλος σ’ αυτόν τον βασανισμό και την καταπίεση χωρίς τέλος ?που ζούμε? Και εδώ σταματώ.

Εκτός από συναυλίες έχετε στο ενεργητικό σας σημαντική δισκογραφική δουλειά, θα θέλαμε να μας μιλήσετε σχετικά.

ΝΑΙ! Είναι αλήθεια ότι υπάρχει πολύ υλικό που όμως για τους γνωστούς λόγους δεν έγινε τις περισσότερες φορές δίσκος. Κυκλοφορούν δύο δίσκοι . Ο ένας ο τίτλος του είναι “LA SARADUA”, σ αυτόν τον δίσκο και συχνά χρησιμοποιώ μια δική μου γλώσσα.Το Saradua σημαίνει έρωτας ή αλλιώς 'Ήχοι και τραύματα". Ο δίσκος αυτός αποτελείται από γνωστές άριες και τραγούδια σαν το “Someday the prince will come” από το έργο καρτούν του Walt Disney's που έγινε το 1937 για το γνωστό παραμύθι «Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι». Ο συνθέτης του ο Larry Morey σε στίχους του Frank Churchill . Το “Lα Saradua” ακόμη περιλαμβάνει αυτοσχεδιασμούς στις άριες των Georges Bizet σαν το “Habanera” από την όπερα “Καρμεν” του Claudio Monteverdi ,αλλα ακόμη τραγούδια σαν το “My heart belongs to daddy” του συνθέτη Cole Porter και δικές μου συνθέσεις. Έχει εκδοθεί ένας δεύτερος δίσκος με τον τίτλο «ΚΑΛΑΜΙΤΥ ΤΖΑΙΗΝ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΗ ΤΗΣ (1877-1902)» Το ημερολόγιο που έγραψε η Καλάμιτυ Τζαιην η ηρωίδα των πεδιάδων του Φαρ Ουέστ στη κόρη της. Μια όπερα δωματίου που βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο. Ένα τρίτο έργο είναι «Το Μοιρολόι» σε συνθέσεις του συνθέτη της πρωτοποριακής μουσικής Νίκο Χαριζάνο.

Ας περάσουμε σε διαφορετικό κλήμα. Πως είναι η ζωή ενός καλλιτέχνη σήμερα και πως μπορεί να βιοπορίζεται μόνο από τις συναυλίες και τη δισκογραφία. Είναι κάτι τέτοιο εφικτό; ΟΧΙ

Αυτή τη στιγμή τι θα σας ενέπνεε να γράψετε ένα album?

Θα μ’ ενδιέφερε το υλικό της τελευταίας μου συναυλίας Strange fruit να εκδοθεί σε δίσκο. Και αυτό που θέλω να μελετήσω είναι τα τραγούδια της φυλακής των Αφρικανών του Νότου αλλά και η μουσική που γεννήθηκε στο Αμερικάνικο Νότο από τους αφρικανούς δούλους που είχαν μεταφερθεί εκει και δούλευαν στις βαμβακοφυτείες όπως τραγούδια της δουλειάς, blues, gospels και σπιρίτουαλς. Αυτό είναι μια νέα δουλειά που θα θελα να ολοκληρώσω .

Η τελευταία ερώτηση αφορά τα μελλοντικά σας σχέδια.

Είναι πολλά .... ένα απ αυτά είναι οι συναυλίες που θα γίνουν φέτος την άνοιξη στην Αγγλία. Το Arts council τις υποστηρίζει. Είναι μια όπερα δωματίου που έγραψα για το βιβλίο της Fania Fenelon.- Γαλλοεβραία, σοπράνο .πιανίστα και συνθέτης - ενεργό μέλος της Γαλλικής αντίστασης που συνέλαβε η Γκεστάπο οδηγώντας την στο στρατόπεδο του Άουσβιτς, όπου εκεί την ανάγκασαν να συμμετέχει στην ορχήστρα γυναικών του ναζιστικού στρατοπέδου. Κάποια χρόνια μετά την απελευθέρωση από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο έγραψε τα απομνημονεύματα - μαρτυρίες της- τις τόσο πολύτιμες στο βιβλίο με τον τίτλο «Αναβολή για την ορχήστρα» ,Στο βιβλίο αυτό μεταφέρεται ολη η αγριότητα και κτηνωδία του ολοκαυτώματος. Αυτό θα ναι ένα έργο που ελπίζω να μπορέσω παρ’ όλες τις δυσκολίες να παρουσιάσω και στην Ελλάδα.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Αλέξανδρος Καρατζάς

Αλέξανδρος Καρατζάς

Ο Αλέξανδρος Καρατζάς είναι απόφοιτος γυμνασίου της Πατριαρχικής Μεγάλης τους Γένους Σχολής, απόφοιτος Δημοσιογραφικής Σχολής Όμηρος! Απόφοιτος Σχολής Γραφικών Τεχνών και Φωτογραφίας (Τ.Ε.Ι.).Έχει συνεργαστεί ως βασικός συντάκτης επί σειρά ετών στα παρακάτω έντυπα:Περιοδικό ΚΑΙ, ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, ΡΟΜΑΝΤΖΟ, ΒΕΝΤΕΤΑ, ΒE ΒΕST, ΜΑΝΙΝΑ (Νεανικό), ΤV ΟΘΟΝΗ 7 ΜΕ...

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

Δημοσκόπηση

Πρέπει να επιτραπούν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Οκτώβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5
Πέμπτη, 19 Οκτ. 2017 - 14:43:18
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την σοπράνο Μαρίκα Κλαμπατσέα Top of Page