Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον ηθοποιό Αναστάσιο Προύσαλη

Συνέντευξη με τον ηθοποιό Αναστάσιο Προύσαλη

AddThis Social Bookmark Button

prousalis-800με αφορμή την παράσταση "Ανεπαίσθητος Πόνος" που παρουσιάζεται στο Εσωθέατρο

Είστε ένας απο τους ιδρυτές του Εσωθέατρο και φέτος γιορτάζετε τα 10 χρόνια. Μιλήστε μας λίγο για τους στόχους του και κάντε μας ένα μικρό απολογισμό για αυτά τα 10 χρόνια.
Πράγματι φέτος συμπληρώνουμε 10 χρόνια λειτουργίας, 10 χρόνια προσεγμένων ποιοτικών θεατρικών παραγωγών, έχοντας ανεβάσει σπουδαίους συγγραφείς: Ντοστογιέφσκι, Ντύρενματ, Μύλερ, Ουάιλντ, Κοκτώ, Κοέλιο, Γκούντμαν και φέτος Πίντερ, έχοντας συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες, έχοντας αναδείξει νέους ηθοποιούς, κάποιοι από τους οποίους είναι απόφοιτοι του studio του Εσωθεάτρου, που λειτουργεί στον ίδιο χώρο με την θεατρική σκηνή, στην όμορφη γειτονιά του Θησείου. Στόχος μας ήταν, είναι και θα είναι να προσφέρουμε στο θεατρικό κοινό άρτιες καλλιτεχνικά παραστάσεις, επιλέγοντας κυρίως έργα που έχουν βαθύτερα επίπεδα ανάγνωσης, συμβολισμούς και εσωτερικότητα. Εσωτερικότητα θα έλεγα είναι το ‘μότο’ του Εσωθεάτρου.

Το «Ένας ανεπαίσθητος πόνος» του Χάρολντ Πίντερ είναι ένα από τα πρώτα έργα του συγγραφέα. Τι ήταν αυτό που σας έκανε να ασχοληθείτε μαζί του;
Αν και είναι απ’ τα πρώτα έργα του Πίντερ -γράφτηκε το 1958- είναι ένα μεστό και ώριμο από δραματουργικής πλευράς έργο. Ο Πίντερ θέτει πάντα το αμείλικτο ερώτημα «ποιοι είναι οι άλλοι;» και εντέλει «ποιοι είμαστε εμείς οι ίδιοι;». Δεν θα μπορούσα λοιπόν να μείνω ασυγκίνητος -και πιστεύω ότι ούτε το κοινό μένει- από ένα έργο που ξεκινά από το ψυχολογικό επίπεδο και καταλήγει στο καθαρά υπαρξιακό, αναδεικνύοντας το θέμα της επίγνωσης και αυτεπίγνωσης, αφυπνίζοντας έτσι συνειδήσεις.

Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι ο Χάρολντ Πίντερ είναι τόσο αγαπητός και οικείος στο ελληνικό θεατρόφιλο κοινό;
Ο Έλληνας είναι γαλουχημένος και εμποτισμένος από το αρχαίο δράμα, από τους τραγικούς μας, που θέτουν πάντα επί τάπητος τα μεγάλα διαχρονικά ερωτήματα: ζωή, θάνατος, επέκεινα, έρως, τιμή, αρετή, ύβρις κλπ Έτσι κι ο Πίντερ, κάτω από φαινομενικά τετριμμένους καθημερινούς διαλόγους κρύβει ένα «Υποκείμενο» (κατά την στανισλαβσκική ορολογία) μεγαλείου που μας συνεπαίρνει και μας βουτά στον ωκεανό της αλήθειας, μακριά από τους φαινομενικούς και πρόσκαιρους κυματισμούς. Συνεπαίρνει λοιπόν ο Πίντερ, γι αυτό είναι τόσο αγαπητός. Κι ο Κουν αγαπούσε πολύ τον Πίντερ, γιατί τον θεωρούσε ως γέφυρα προσέγγισης των τραγικών ποιητών.

Ένα πιντερικό τρίγωνο επί σκηνής που στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ. Μιλήστε μας λίγο για την υπόθεση του έργου...
Τρία πρόσωπα επί σκηνής... κάτι που συνηθίζει ο Πίντερ. Ένα ζευγάρι -ο Έντουαρντ και η Φλώρα- κι ένα βουβό πρόσωπο, ένας σπιρτοπώλης που απλά και μόνο η παρουσία του δρα καταλυτικά και προκαλεί δραματικές αλλαγές στην ψυχοσύνθεση και συμπεριφορά του ζευγαριού. Τελείως διαφορετικές όμως στον έναν απ’ ότι στην άλλη. Η πραγματικότητα άλλωστε δεν γίνεται ποτέ αντιληπτή με τον ίδιο τρόπο... Ο Έντουαρντ βιώνει την αδράνεια του σπιρτοπώλη ως δράση, ως ενέργεια επιθετική. Η αρχική όχληση γίνεται κίνδυνος κι απειλή κι αυτό του γεννά το αίσθημα αγωνίας και φόβου, φόβου απώλειας: της γυναίκας του, των υπαρχόντών του, του ζωτικού του χώρου, του ζωτικού του είναι. Το στοιχείο του ψυχολογικού θρίλερ λοιπόν αναδεικνύεται στο πρόσωπο του Έντουαρντ. Η Φλώρα απ’ την άλλη, κατέχει τον εσωτερικό μηχανισμό να μετουσιώνει τις απειλές σε προκλήσεις κι έτσι εκείνη γοητεύεται από την παρουσία του βωβού σπιρτοπώλη, ανθίζει, αναζωογονείται και αφήνει το φθαρμένο πίσω της, ακόμα κι αν πρόκειται για τον φθαρμένο σύζυγό της.

Πιστεύετε πως η κρίση έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια τις επιλογές των θεατών κι έχει δώσει καινούρια δημιουργικά ερεθίσματα στο θέατρο;
Οι θεατές πάντα αναζητούν τα ίδια πράγματα στο θέατρο: σκηνική αλήθεια ικανή να τους συγκινήσει, να τους ταξιδέψει, να τους φέρει σε κατάσταση ‘μέθεξης’. Το ζήτημα είναι τι τους προσφέρουμε εμείς. Στα χρόνια της κρίσης, ορισμένοι, καλυπτόμενοι υπό τον μανδύα του νεωτερισμού και της πρωτοπορίας, βρήκαν απλά τη λύση να κάνουν ένα πρόχειρο και υποβαθμισμένο θέατρο, χωρίς να δαπανήσουν χρήματα, άκοπα, χωρίς κοστούμια, χωρίς σκηνικά, χωρίς κείμενο, με ηθοποιούς που ενίοτε δεν είναι ηθοποιοί. Το χειρότερο είναι ότι δεν παραδέχονται ότι απλώς κάνουν εκπτώσεις αλλά επιδιώκουν να υποστηρίξουν και θεωρητικά αυτήν τους την επιλογή. Εγώ πιστεύω στον πραγματικό πειραματισμό αλλά πιστεύω επίσης, ότι στις μέρες μας ό,τι πιο ρηξικέλευθο και επαναστατικό -πραγματική πολιτική πράξη- είναι να κάνεις καλό ποιοτικό θέατρο, θέατρο με τα όλα του, θέατρο που πατά σε κανόνες, η αξία των οποίων έχει δοκιμαστεί στο χρόνο.

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάρτιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2
Δευτέρα, 27 Μαρ. 2017 - 04:38:13
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον ηθοποιό Αναστάσιο Προύσαλη Top of Page