Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον ηθοποιό-σκηνοθέτη Δημήτρη Γιώτη

Συνέντευξη με τον ηθοποιό-σκηνοθέτη Δημήτρη Γιώτη

AddThis Social Bookmark Button

TO-HMEROLOGIO-ENOS-TRELOY-800Πώς αποφασίσατε να καταπιαστείτε με «Το ημερολόγιο ενός τρελλού», ένας πραγματικά

αριστουργηματικός μονόλογος του Νικολάϊ Γκόγκολ;

  Είναι τόσο σημερινό! Ναι, σίγουρα με φόβισε...όμως όπου υπάρχει φόβος δεν υπάρχει εξέλιξη! Κι εγώ θέλω να εξελίσσομαι, να τολμάω, να ρισκάρω, να ελπίζω και να ονειρεύομαι. Χρόνια κρατημένο στο συρτάρι μου με άλλα αγαπημένα, το διάβαζα, το δούλευα, το μελέταγα με προσοχή, αγάπη και σεβασμό. Είναι η κατάλληλη στιγμή. Οριακή!! Η κατάσταση στον κόσμο αλλάζει, τα γεγονότα τρέχουν, η μοναξιά μας πνίγει και ο μικρόκοσμός μας στενεύει και ζητά διεξόδους...Ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την ίδια του την ύπαρξη. Η μοναξιά μας ουρλιάζει!! Είναι επικίνδυνο μα και τολμηρό. Ξέρετε εδώ και χρόνια αποφάσισα να πάω όπου με πάνε βαθύτερες αναζητήσεις, αγωνίες, προβληματισμοί. Δεν έχω ένα ΄΄μαγαζάκι΄΄ με την αγωνία της πρωτιάς και της είσπραξης. Έχω αγωνία της υπαρξιακής μου οντότητας. Των πιστεύω και των ιδεών μου. Με όραμα και πείσμα στην ταχύτητα της εποχής μας για γρήγορα, εύπεπτα, ίσως άνοστα πράγματα που πλασάρονται για γεγονότα...

 Τι πιστεύετε ότι έχει αλλάξει από την τότε περίοδο που γράφτηκε το έργο με το σήμερα;
Το έργο είναι τόσο σημερινό, δυνατό και δυστυχώς επίκαιρο και ''υπαρκτό''. Το χουμε δει το έργο...Πόσους απελπισμένους υπαλλήλους συναντάμε σήμερα? Σχεδόν όλοι έχουμε νοιώσει την καταπάτηση της αξιοπρέπειας, των ονείρων, των αξιών μας...Μας έχουν προσβάλει σαν μονάδες, σαν Έλληνες, μας έχουν ποδοπατήσει, όνειρα, σχέδια, προσπαθούμε και ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο...Ακριβώς όπως ο ήρωας μου, ο Αυξέντιος Ποπρίστσιν, βασανίζεται μεταξύ του ρεαλιστικού και του φανταστικού, μάχεται με τους προσωπικούς του δαίμονες, δίνει αγώνα για αποδοχή και αναγνώριση, το μυαλό του ακροβατεί σε λεπτές ισορροπίες και παλεύει με το ''δράκο'' του συστήματος.
Νομίζω ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει, πιστέψαμε ότι γίναμε αφεντικά με ανύπαρκτα γραφεία. Φτιάξαμε πύργους στην άμμο. Τα πάντα γκρεμίζονται! Ελπίζω να βγει κάτι καινούργιο, υγιές, δυνατό, ξεκάθαρο και ελπιδοφόρο από όλο αυτό. Χρειάζεται ενδοσκόπηση, αναθεώρηση και επαναπροσδιορισμό στόχων και ονείρων.

 Στην Ελλάδα έχει παρουσιαστεί «Το Ημερολόγιο ενός τρελλού» από πολύ σημαντικούς ηθοποιούς . Αυτό πόσο σας αγχώνει; Έχετε δει κάποιες από τις προηγούμενες παραστάσεις;
Δυστυχώς καμιά! Δεν έτυχε, αν και θα το ήθελα πολύ. Με το θρυλικό Δημήτρη Χόρν ήμουν...ιδέα(Γέλια). Με το Λαζόπουλο και τον Ψάλτη ήμουν πιτσιρίκι, σχολείο ακόμα...Τον Απρίλιο του 1996 που το έκανε ο Καρράς για δεύτερη φορά ήμουν στη Θεσσαλονίκη με τη ''Μελωδία της Ευτυχίας" με την Αλίκη και το 2012 που ήταν και το κύκνειο άσμα του, έπαιζα το ''M.Butterfly". Το 2000-2001 που το έπαιξε ο Θύμιος Καρακατσάνης ήμουν στο Αμφιθέτρο του Σπύρου Ευαγγελάτου με τη Λήδα Τασοπούλου.
Άρα έρχομαι ανεπηρέαστος, απερίσπαστος, χωρίς ακούσματα, μνήμες, εικόνες και μουσικές να δώσω τη δική μου ψυχή, καθαρή, δυνατή ματιά στο σπουδαίο κείμενο του Γκόγκολ. Σίγουρα άγχος υπάρχει...δημιουργικό! Είναι ογκόλιθος, απαιτεί αλήθεια, ψυχικό ξεγύμνωμα, έκθεση βαθύτερων φόβων και αγωνιών, ξεπερνά όρια, παλεύει με δαίμονες και εφιάλτες...Τολμάω, ρισκάρω...ελπίζω...

 Τελευταία φορά στο θέατρο σας είδαμε στο Madam Butterfly, ένας επίσης σημαντικός και απαιτητικός ρόλος. Ποια είναι τα κριτήρια για την επιλογή ανεβάσματος ενός έργου;
Να μιλά στην ψυχή μου. Να χει κάτι να πει τη δεδομένη στιγμή. Να καθρεφτίζει κάποια πλευρά της κοινωνίας μας. Να νοιώθω ότι εξελίσσομαι και με βγάζει από στεγανά. Να έχει τόλμη και ρίσκο. Να με τρομάζει με την αλήθεια του. Να με συγκινεί βαθειά. Να κοιμάμαι και να το σκέφτομαι. Να μη βλέπω κάτι άλλο πέρα τούτο. Στο "EQUUS'' για παράδειγμα, για δύο χρόνια που κράτησε προετοιμασία και παράσταση όλα γύρω μου στρέφονταν γύρω από τα άλογα και το ψυχογράφημα του Άλαν, του ήρωα μου. Στον «Ταλαντούχο κύριο Ρίπλει», η τζαζ, η Σικελία, σέπια, βαλίτσες, ταξίδι, serial killer, σκοτεινή ψυχή, ήταν μόνιμα σε ένα παιχνίδι μυαλού και πραγματικότητας. Στο ''M.Butterfly'' όλη η γοητεία της Ανατολής, ο μυστικισμός, η όπερα, τα όρια της αληθινής αγάπης, η κουλτούρα, τα ήθη και τα έθιμα ήταν ένα συναρπαστικό ταξίδι.

 Πώς θα χαρακτηρίζατε τον ήρωα που υποδύεστε;
Στην αρχή του έργου πιστεύεις ότι ο Γκόγκολ δεν αγαπά, δε συμπαθεί τον ήρωα του. Τον εκθέτει, τον εξευτελίζει, τον εκμηδενίζει. Όμως προχωρώντας ανακαλύπτεις ότι ο Αυξέντιος Ποπρίστσιν δεν είναι ένας τύπος είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Ένας κόσμος που έρχεται αντιμέτωπος με έναν άλλο κόσμο, της εξουσίας, του χρήματος και της ισχύς. Εκεί βλέπουμε τον ισχυρό κόσμο να ταπεινώνει, να περιφρονεί, να εξευτελίζει τον ήρωα μου ώσπου αυτή η σύγκρουση να χει τραγικά αποτελέσματα. Την τρέλλα ή τον θάνατο...την ελευθερία του μυαλού, το πέταγμα της ψυχής, το χάσιμο της ύπαρξης...Η μοναξιά του φωνάζει... αλλά δεν είναι κανείς εκεί για να ακούσει...

 Πείτε μας μια ατάκα που πιστεύετε ότι χαρακτηρίζει τον ήρωα της παράστασης;
Πιστεύω ότι το να μοιράζεται κάνεις τις σκέψεις, τα συναισθήματά του, με έναν άλλον άνθρωπο είναι μια από τις μεγαλύτερες ευτυχίες στη ζωή!

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Ιούνιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2
Τρίτη, 27 Ιουν. 2017 - 10:49:17
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον ηθοποιό-σκηνοθέτη Δημήτρη Γιώτη Top of Page