Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον φωτογράφο Γιάννη Οικονόμου

Συνέντευξη με τον φωτογράφο Γιάννη Οικονόμου

AddThis Social Bookmark Button

yecon-800Έχεις ξανακάνει κάποια έκθεση ατομική ή ομαδική;
 Όχι είναι η πρώτη μου φορά! Αποφάσισα να ασχοληθώ σοβαρά με τη φωτογραφία σε σχετικά μεγάλη ηλικία, μόλις πριν 3 χρόνια. Ουσιαστικά τώρα «μπαίνω» στο χώρο μέσω αυτής της έκθεσης στη Gallery 7, της οποίας τους ιδιοκτήτες, το ζεύγος Κανακάκι, θέλω να ευχαριστήσω θερμά για την ευκαιρία που μου δίνουν.

Πως συνέβη αυτό; Πως κατάφερες να «κλείσεις» μια ατομική έκθεση σε μία γνωστή και καταξιωμένη αθηναϊκή γκαλερί; Άλλοι προσπαθούν χρόνια για να πετύχουν κάτι τέτοιο, ο χώρος θεωρείται δύσκολος και πολύ επιλεκτικός.
Υποθέτω ήμουν τυχερός. Τους έστειλα τη δουλειά μου και έδειξαν ενδιαφέρον. Γνωρίζοντάς τους από κοντά, συνειδητοποίησα ότι πρόκειται για ανθρώπους με βαθιά γνώση, εμπειρία και αγάπη για την τέχνη. Ήταν από την αρχή πολύ ειλικρινείς μαζί μου προειδοποιώντας με ότι λόγω της κρίσης η αγορά της τέχνης έχει επηρεαστεί πολύ αρνητικά και σε αυτό πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι ή είσοδος ενός νέου καλλιτέχνη ούτως ή άλλως αντιμετωπίζεται πάντοτε με επιφυλακτικότητα, οπότε καλό θα ήταν να μην έχω υπερβολικές προσδοκίες.

yecon 07-800Εκτός από την αγορά της τέχνης που είναι αναμενόμενο να είσαι πτώση σε μια Ελλάδα παρατεταμένης οικονομικής κρίσης, πιστεύεις ότι η ίδια η τέχνη, τα έργα, οι καλλιτέχνες, έχουν επηρεαστεί;
Έχουν επηρεαστεί θετικά. Αυτό είναι δεδομένο και διαχρονικό. Είναι πιστεύω κομμάτι της ανθρώπινης φύσης, η αυξημένη ανάγκη καλλιτεχνικής έκφρασης σε περιόδους κοινωνικών ανακατατάξεων και ζυμώσεων. Πέρα από τους καλλιτέχνες, οι οποίοι ανακαλύπτουν αφορμές και ερείσματα που απουσιάζουν τις εποχές της «καλοπέρασης», θεωρώ ότι και το κοινό έχει την ανάγκη των διεξόδων και της ψυχικής ευχαρίστησης που παρέχει η τέχνη ως αντίδοτο στο στρες της καθημερινότητας. Κατά τη γνώμη μου οι δύσκολες για την κοινωνία περίοδοι είναι ιδιαίτερα παραγωγικές καλλιτεχνικά.

Γιατί αυτή τη μορφή τέχνης; Τι σε οδήγησε να ασχοληθείς με τη φωτογραφία; Ποιο ήταν το κίνητρό σου;
Δεν μπορώ να τραγουδήσω, να παίξω ή να γράψω μουσική. Δεν μπορώ να γράψω στίχους, ούτε να ζωγραφίσω. Τα χέρια μου δεν είναι καθόλου επιδέξια στις κατασκευές. Είμαι άθλιος χορευτής. Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί είναι όλα εκείνα τα είδη τέχνης με τα οποία ό μέσος άνθρωπος έρχεται σε επαφή μεγαλώνοντας. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να κάνω κάτι καλλιτεχνικό. Θεωρούσα ότι μην μπορώντας να κάνω κάτι από τα προαναφερόμενα, είμαι παντελώς ατάλαντος και για το λόγο αυτό δεν προσπάθησα ποτέ να προσεγγίσω την καλλιτεχνική πλευρά του εαυτού μου. Μόνο όταν αποφάσισα να κοιτάξω με σοβαρότητα μέσα από το φωτογραφικό φακό, κάτι που συνέβη μάλλον τυχαία, συνειδητοποίησα ότι «βλέπω» πράγματα που οι άλλοι δεν βλέπουν. Κάπως έτσι άρχισε.

yecon 01-800Ποιο είδος φωτογραφίας υπηρετείς καλύτερα;
Ο λόγος, που θεωρώ ότι μπόρεσα σχετικά γρήγορα να διαμορφώσω ένα προσωπικό φωτογραφικό στιλ, είναι το ότι από την αρχή είχα ένα συγκεκριμένο μοτίβο στο μυαλό μου. Να φτιάξω φωτογραφίες οι οποίες θα τυπωθούν και θα αναρτηθούν σε κάποιον τοίχο. Φωτογραφίες που θα έχω αποφασίσει εγώ τι θα περιέχουν και δεν θα είναι προϊόν ανάθεσης από κάποιον. Για το λόγο αυτό δεν φωτογραφίζω γάμους ή άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, ούτε προσπάθησα να ασχοληθώ με μόδα, διαφήμιση κ.λπ. Ακόμα πιο ειδικά με ενδιαφέρει σχεδόν αποκλειστικά η φωτογραφία δρόμου.

yecon 06-800Τι είναι η φωτογραφία δρόμου; Γιατί ασχολείσαι με τη φωτογραφία δρόμου και όχι κάποια άλλη μορφή όπως τη σκηνοθετημένη φωτογραφία ή το δημιουργικό μοντάζ;
Οδηγήθηκα σε αυτό το είδος πιστεύω λόγω ψυχισμού. Η σκηνοθετημένη φωτογραφία ή το ψηφιακό μοντάζ απαιτούν χαρίσματα που εγώ δεν διαθέτω. Υπομονή, εμμονή στις λεπτομέρειες. Εγώ δυσκολεύομαι να κάτσω πολύ ώρα σε μία θέση. Είτε λέγεται στούντιο, είτε κομπιούτερ. Θέλω να κινούμαι και να μετακινούμαι. Η φωτογραφία δρόμου είναι αυθόρμητη, μη σκηνοθετημένη, και με φυσικό φωτισμό. Αφορά καθημερινές, πολλές φορές εντελώς συνηθισμένες στιγμές, φωτογραφημένες με τρόπο τέτοιο ώστε να αφηγούνται μια συγκεκριμένη ή ίσως και αφηρημένη ιστορία. Η διαδικασία περιλαμβάνει διαρκή περιπλάνηση στους δρόμους των πόλεων και μέσα στο πλήθος. Είναι κάτι που πάντα το έκανα και με γέμιζε. Από μικρό παιδί. Συνδυαζόμενο με τη φωτογραφία έχει γίνει εξαιρετικά συναρπαστικό για μένα. Έχει τη δράση και την αδρεναλίνη που προσφέρει το κυνήγι, χωρίς να χρειάζεται να σκοτώσεις κάποιο αθώο και χαριτωμένο ζώο.

Ψηφιακός αισθητήρας ή φιλμ;
Έμαθα φωτογραφία εκμεταλλευόμενος τις ψηφιακές ευκολίες, την αμεσότητα, το χαμηλό κόστος. Μέχρι εκεί. Εδώ και αρκετό καιρό φωτογραφίζω μόνο σε φιλμ και με μηχανή αποκλειστικά χειροκίνητη. Για μένα δεν υπάρχει πλέον άλλος τρόπος. Η αναλογική διαδικασία από τη φύση της μου ταιριάζει καλύτερα.

Πιστεύεις ότι η δική σου ιστορία έχει επηρεάσει το περιεχόμενο των φωτογραφιών σου;
Η ιστορία και η ψυχή του καθενός σίγουρα επηρεάζει τη ματιά του. Χρειάζεται όμως διαρκής εξάσκηση και να βλέπεις και πολλές εικόνες άλλων για να μπορέσεις τελικά να πεις κάτι ουσιαστικό και δυνατό.

yecon 09-800Τι ψάχνεις να βρεις σε μία φωτογραφία; Σε φωτογραφίες άλλων, και στις δικές σου, ποια χαρακτηριστικά θεωρείς σημαντικά; Την τεχνική αρτιότητα, το περιεχόμενο;
Όταν πρωτοξεκινάει κάποιος να ασχολείται με τη φωτογραφία δυσκολεύεται πολύ να ξεχωρίσει μια πραγματική καλή εικόνα. Στη συνέχεια ακόμα και να την ξεχωρίζει δυσκολεύεται να πει το γιατί την ξεχωρίζει. Μετά περνάει από μια φάση ειδήμονα όπου χρησιμοποιεί ένα σωρό τεχνικούς όρους για περιγράψει μια εικόνα και την απορρίπτει με το παραμικρό...Λίγο-πολύ σε όλους μας συμβαίνει αυτό και νομίζω όχι μόνο στη φωτογραφία. Με ότι καταπιανόμαστε κάπως έτσι λειτουργούμε. Κάποια στιγμή καταλήγεις απλά βλέποντας μια εικόνα να επικοινωνείς ή όχι ψυχικά μαζί της. Για πολλούς λόγους, τους οποίους όμως δε νιώθεις την ανάγκη να εξηγήσεις.

«Summer in the City», φωτογραφίες σε άσπρο – μαύρο της Αυγουστιάτικης Αθήνας του 2015. Μια ακόμη πτυχή από το «ελληνικό καλοκαίρι»;
Έχω μοιράσει όλη μου τη ζωή μεταξύ Αθήνας και Χανίων. Πλέον, εδώ και σχεδόν 20 χρόνια ζω μόνο στα Χανιά, μια αμιγώς καλοκαιρινή πόλη, επισκεπτόμενος σποραδικά την Αθήνα κυρίως για να πάω στο γήπεδο να δω τον Ολυμπιακό, καθότι άρρωστος γαύρος. Όμως, ακόμα και την εποχή που ζούσα μόνιμα στην Αθήνα, όλα μου τα καλοκαίρια ήμουνα στα Χανιά. Έχω περάσει μόνο ένα ολόκληρο καλοκαίρι στην Αθήνα. Εκείνο του 1991. Χρώσταγα κάποια μαθήματα στο Πανεπιστήμιο και έμεινα με σκοπό να διαβάσω για τα τα περάσω. Έκανα χίλια άλλα πράγματα εκτός από αυτό. Κάτι, που μου μου έκανε απίστευτη εντύπωση τότε, ήταν το πώς, καθώς πέρναγαν οι μέρες, η πόλη άδειαζε και έκοβε ρυθμούς μέχρι που κάποια στιγμή τον Αύγουστο νόμιζες ότι είχες μεταφερθεί σε μιαν άλλη διάσταση. Δυσκολευόσουν να δεις άνθρωπο στο δρόμο και όταν συναντούσες κάποιον, από την πλήξη και τη ζέστη έμοιαζε με ζόμπι. Υπήρχαν μέρες που ένιωθα ότι θα διασχίσω γυμνός τη Βασ. Σοφίας και δεν θα ενοχληθεί κανείς. Αυτή ακριβώς τη ατμόσφαιρα προσπάθησα να ξανασυναντήσω φέτος το καλοκαίρι, μετά από 24 χρόνια. Περιπλανήθηκα για τρεις ολόκληρες μέρες, κυριολεκτικά από το πρωί ως το βράδυ, Πετράλωνα, Θησείο, Μοναστηράκι, Γκάζι, Κολωνάκι, Σύνταγμα, Βοτανικό, Μεταξουργείο, Αμπελόκηπους, Πειραιά, Μοσχάτο. Τα πράγματα βέβαια δεν ήταν ακριβώς όπως πριν 24 χρόνια. Το καλοκαίρι το 2015 είχε λίγες ομοιότητες και πάρα πολλές διαφορές από εκείνο το 1991. Ο άνθρωποι δεν ήταν ανέμελοι, η πόλη δεν ήταν τόσο άδεια. Τράβηξα συνολικά δύο 36άρια ρολά και διάλεξα 16 εικόνες για την έκθεση.

Η ιστοσελίδα μου είναι http://www.wallphotos.gr

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 
Δευτέρα, 21 Αυγ. 2017 - 19:38:30
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον φωτογράφο Γιάννη Οικονόμου Top of Page