Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τα μέλη της Θεατρικής ομάδας «Αν...»

Συνέντευξη με τα μέλη της Θεατρικής ομάδας «Αν...»

AddThis Social Bookmark Button

an-2-800Πείτε μας δυο λόγια για την ομάδα σας.
  Υπήρχε στο μυαλό μας ως ιδέα από τον καιρό που ακόμη ήμασταν σπουδαστές στη δραματική σχολή. Γνωρίζαμε ήδη πως για έναν νέο ηθοποιό γίνεται όλο και πιο δύσκολο το να υπάρξει στη σκηνή αν δεν το κυνηγήσει μόνος του, αν δε βάλει μόνος του τα θεμέλια πάνω στα οποία θα αρχίσει να χτίζει το όνειρό του.

Το επάγγελμά μας ήταν ανέκαθεν ένα τεράστιο ρίσκο. Πλέον οι συνθήκες μεγεθύνουν κάθε δυσκολία που υπήρξε από παλιά μιας και οι περισσότεροι τομείς έχουν δεχτεί το πλήγμα των κοινωνικοπολιτικών αλλαγών στη χώρα και γενικότερα. Είμαστε όμως άνθρωποι που δεν τα παρατούν χωρίς τουλάχιστον να έχουν εξαντλήσει πρώτα κάθε πιθανότητα που τους προσφέρεται. Κοινά χαρακτηριστικά μας είναι το πείσμα και η θέληση. Ίσως και η αγνή "επιπολαιότητα" όσων αρνούνται να προσαρμοστούν στα δεδομένα της καθημερινότητας μεγαλώνοντας.

an-1 Τα ιδρυτικά μέλη της ομάδας είμαστε ο Βαγγέλης Μάγειρος, η Έλλη Πράντζου και η Ναταλία-Λυδία Παππά. Παλιοί συμφοιτητές και νυν συνάδελφοι και φίλοι. Το όνομα της ομάδας προέκυψε με βάση κάποιες δικές μας προσωπικές σκέψεις. Το "Αν...", συμβολίζει τις μετέωρες καταστάσεις και τα απωθημένα, πράγματα που λίγο πολύ όλοι έχουμε βιώσει κι έτσι είναι εύκολο να ταυτιστεί κανείς. "Τι θα γινόταν αν...", συνηθίζουμε να λέμε όταν κάτι που θέλουμε δε συμβαίνει ή εμείς οι ίδιοι διστάζουμε να το διεκδικήσουμε. Σε ό,τι αφορά το θεατρικό κομμάτι, μέσα από τις διάφορες ζωές και προσωπικότητες που καλούμαστε να ενσαρκώσουμε κατά καιρούς ως ηθοποιοί, βιώνουμε κατά κάποιον τρόπο όλα αυτά τα "αν" που είτε μας έχουν ήδη συμβεί, είτε θα θέλαμε να μας συμβούν, είτε όχι. Τέλος, για εμάς το όνομα της ομάδας είναι ένας τρόπος να θυμόμαστε πάντα πως τίποτε δεν παραμένει "αν" όταν πεισμώνεις και το κυνηγάς μέχρι τέλους. Θέλουμε τα "αν" μας να μετατραπούν σε "να". Αυτό είναι για εμάς και το ζητούμενο.

Γιατί επιλέξατε αυτήν τη μορφή τέχνης;
 Το θέατρο είναι κάτι πολύπλευρο, μυστήριο και συνυφασμένο με τη ζωή και τον έρωτα. Είναι θνησιγενές, γοητευτικό, δύσκολο να το εξηγήσει κανείς, αποτελεί μια όμορφη σύμβαση που όμως είναι στο χέρι σου να τη χρησιμοποιήσεις έτσι ώστε να σε απελευθερώσει ψυχικά και όχι να σε σκλαβώσει. Χρειάζεται πάθος και παθιάζει και το ίδιο.
Θυμίζει αυτές τις όμορφες ευφάνταστες συμβάσεις των παιδικών παιχνιδιών μέσα από τα οποία ένα παιδί χτίζει κόσμους ολόκληρους, πιστεύει σε αυτούς και για λίγο γίνεται το ίδιο ο ήρωας των ονείρων του. Αν το καλοσκεφτείς και ο ηθοποιός καλείται ουσιαστικά να γίνει παιδί όταν βρίσκεται πάνω στη σκηνή αφήνοντας πίσω σκέψεις λογικές, καθημερινότητα και διαφόρων ειδών στερεοτυπικά "καλούπια". Καλείται να επιστρατεύσει φαντασία και διαθεσιμότητα σε συνδυασμό με τεχνική και να αφεθεί.
   Δεν είμαστε εμείς κάτι χρήσιμο για το θέατρο αλλά σίγουρα για να καταλήξουμε να το επιλέξουμε είναι εκείνο κάτι απαραίτητο για εμάς. Ο καθένας μέσα από τις κλίσεις του ψάχνεται, ψάχνει τον εαυτό του, τις επιθυμίες του, τα βαθύτερα ένστικτά του, μια θέση στον κόσμο, αν θέλετε. Οι ηθοποιοί είμαστε συνήθως άνθρωποι ανήσυχοι με έναν τρόπο παράξενα εσωστρεφή, παρόλο που το επάγγελμά μας είναι ταυτισμένο με την έκθεση. Οι συνηθισμένες απαντήσεις σε ερωτήσεις όπως αυτή, είναι "γιατί με εκφράζει", "γιατί έχω την ευκαιρία να βιώσω πράγματα που στη ζωή μου δε θα μπορούσα" κ.α. Αν θέλουμε να είμαστε απόλυτα ειλικρινείς όμως, καμία απάντηση δεν είναι αρκετή ούτε αντιπροσωπεύει πλήρως την ανάγκη του καθενός να ασχοληθεί με την υποκριτική. Καμία αφηρημένη έννοια δεν μπορεί να εξηγηθεί επαρκώς. Το θέατρο είναι αισθήσεις, συναισθήματα, βιώματα και πολλά άλλα. Είναι τα πάντα και τίποτε. Δε θα έπρεπε ίσως να είναι τρόπος διοχέτευσης δικών μας απωθημένων ή αναζητήσεων αλλά καλώς ή κακώς συμβαίνει και αυτό πού και πού.
 Όλα τα παραπάνω αποτελούν ίσως κάποιους από τους λόγους που κάτι μας ωθεί σε αυτήν τη μορφή τέχνης.

Γιατί τέχνη ειδικά στην εποχή της κρίσης;
  Και γιατί όχι; Πολλές φορές μας έχουν ρωτήσει σε τι χρησιμεύει τελικά η τέχνη. Ακόμη κι εμείς αναρωτηθήκαμε αρκετές φορές μέχρι που καταλάβαμε ότι, όπως είπαμε και πιο πάνω, είναι σαν να αναρωτιέται κανείς σε τι χρησιμεύει η αγάπη και ο έρωτας. Δεν πρόκειται για κάτι πρακτικό όπως η ιατρική ώστε να δώσει κανείς μια εξίσου απλή και πρακτική απάντηση. Όχι, δε σώζουμε ζωές. Μήπως όμως το πνεύμα και η ψυχή του ανθρώπου είναι δευτερεύοντα; Για εμάς όχι. Ίσως η τέχνη όταν γίνεται αυτοσκοπός να μην έχει κάτι να προσφέρει. Τις πιο πολλές φορές όμως κάτι θέλει να μας πει, κάτι έχει να εκφράσει, κάτι δημιουργεί. Το αν θα πετύχει ή όχι τον στόχο της είναι θέμα πολυπαραγοντικό.    Η πρόθεση όμως συνήθως είναι αυτή. Να εκφράσει, να δημιουργήσει, να ξεσηκώσει, να ξεμπροστιάσει, να ταρακουνήσει, να προβληματίσει, να εκτονώσει. Με βάση όλα τα παραπάνω, λοιπόν, ναι, τέχνη ειδικά την εποχή της κρίσης. Δεν είναι εύκολο το να ασχολείσαι με κάτι καλλιτεχνικό φυσικά, ιδιαίτερα τώρα, όμως οι περισσότεροι άνθρωποι πλέον έχουν βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση δυστυχώς. Τουλάχιστον οι καλλιτέχνες, με οποιονδήποτε τομέα της τέχνης κι αν καταπιάνονται, μπορούν να ισχυρίζονται ότι κάνουν αυτό που πραγματικά αγαπούν μιας και για να επιλέξει κανείς να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο, συνήθως είναι ένας απόλυτα συνειδητοποιημένος "τρελός".

an-4Λίγα λόγια για το πρώτο σας εγχείρημα ως ομάδα
  Πρόκειται για το έργο "Σβήσε μου το γέλιο" του Άκη Δήμου.
Δυο αδέλφια ως σύμβολα της απελευθέρωσης του ενστίκτου, σε μια κοινωνία που διέπεται από πολλαπλές κρίσεις. Ηθική, οικονομική, πολιτική. Οι ανατολικές ρίζες και πεποιθήσεις που έχουν εμποτιστεί στον ψυχισμό των Ελλήνων, έρχονται σε αντίθεση με τον σύγχρονο, δυτικό τρόπο ζωής, που επιβάλλει την αποδοχή εννοιών και καταστάσεων σε θέματα ταμπού ως και σήμερα. Αυτό ακριβώς έχει προκαλέσει μια τεράστια σύγχυση και σύγκρουση στον σύγχρονο Έλληνα για το τι είναι τελικά αποδεκτό και ηθικό.
  Σε αυτό το έργο ο Άκης Δήμου, με το ακραίο παράδειγμα των δύο αδελφών, ορίζει τον άνδρα ως σύμβολο της κοινωνικής ηθικής, ενώ τη γυναίκα ως σύμβολο της συναισθηματικής ηθικής και του ενστίκτου.
Για εμάς το έργο αυτό αποτέλεσε μια ξεκάθαρη πρόκληση τόσο σε υποκριτικό επίπεδο, όσο και σε επίπεδο πρακτικό, δηλαδή έκθεσης. Είναι ένα προσωπικό στοίχημα και παράλληλα μια όμορφη παγίδα μιας και κάνουμε τα πρώτα μας θεατρικά βήματα επί σκηνής οπότε δεν κουβαλάμε χρόνια εμπειρίας στο σανίδι. Παρ' όλα αυτά, το είδαμε σαν ένα "βάπτισμα του πυρός", σαν έναν τρόπο να ξεπεράσουμε τις ανασφάλειές μας, τους δισταγμούς μας, τους ίδιους μας τους εαυτούς που πολλές φορές μας κρατάνε πίσω.
Σας περιμένουμε το τελευταίο μας τριήμερο 12-13-14 φεβρουαρίου (Παρ/Σαβ 23.00, Κυρ 21.00) στο θέατρο Blackbox

an-3-800Λίγα λόγια για τους ρόλους
  Ο Στάθης, που υποδύεται ό Βαγγέλης Μάγειρος, είναι σύμβολο της κοινωνικής ηθικής και των "πρέπει". Σε όλη τη διάρκεια του έργου κουβαλάει μέσα του το φορτίο των τύψεων και των αναστολών που όσο μεγαλώνει εντείνονται μέσα του. Είναι εκείνος ο οποίος προσπαθεί να κάνει βήματα προς τη φυσιολογικότητα, παλεύει να χτίσει μια ζωή και πέρα από αυτήν την "αρρωστημένη" σχέση που διατηρεί με την αδερφή του όλα αυτά τα χρόνια, τελικά όμως αποδεικνύεται πως είναι κι εκείνος παγιδευμένος σε έναν αέναο φαύλο κύκλο επιθυμιών, ηθικών αξιών, ενοχικότητας και ενστίκτων που δεν μπορούν να συνδυαστούν.
  Η Μαργαρίτα, που υποδύεται η Έλλη Πράντζου, αντιπροσωπεύει τον κόσμο του συναισθήματος, των "θέλω" και των ενστίκτων. Δεν ενδιαφέρεται για τον κόσμο και την ηθική του, δεν τη νοιάζει τίποτε άλλο πέρα από το να κρατήσει τον αδερφό της μόνο για τον εαυτό της με κάθε κόστος. Όχι μόνο σε ερωτικό αλλά σε κάθε επίπεδο. Ζει γι' αυτόν και μέσα από αυτόν κάτι που σταδιακά την οδηγεί στην παράνοια. Κατά τη διάρκεια του συγκεκριμένου παιχνιδιού που έχουν στήσει μεταξύ τους και που βλέπουμε στην παράσταση αυτή, εκείνη κινεί τα νήματα και προσπαθεί μέσα και από αλλαγές ρόλων να τον βάλει στη θέση της επιδιώκοντας να τον κάνει να την καταλάβει.

Δυσκολίες και ευκολίες που συναντήσατε;
 Οι δυσκολίες μας ήταν κατά κύριο λόγο πρακτικές. Η εύρεση χορηγών, μιας και αναλάβαμε εξ ολοκλήρου την παραγωγή, ήταν μία από αυτές αλλά δεν πτοηθήκαμε. Πιστεύουμε πως χωρίς ρίσκο δεν προχωράς στη ζωή, ειδικά σε ένα επάγγελμα όπως το δικό μας που είναι ρίσκο από μόνο του. Έτσι κι αλλιώς όμως μήπως και η ίδια η ζωή ρίσκο δεν είναι;
Ευκολία αποτέλεσε για εμάς η σχέση που έχουμε μεταξύ μας γιατί, όσο κοινότυπο κι αν ακουστεί, μια όμορφη σχέση μεταξύ των συντελεστών πάντα βοηθάει πολύ. Και δεν αναφερόμαστε φυσικά μόνο στη σχέση που έχουμε εμείς οι ηθοποιοί, αλλά και στη σχέση μας με τον σκηνοθέτη μας και παλιό καθηγητή μας Ιορδάνη Αιβάζογλου, τον οποίο υπερευχαριστούμε για τη συνεργασία, όπως και με τη βοηθό σκηνοθέτη και παλιά μας συμφοιτήτρια Ερμιόνη Πολιτίδου της οποίας η βοήθεια ήταν καθοριστική σε κάθε επίπεδο.
Τέλος ευχαριστούμε πολύ τον ίδιο τον Άκη Δήμου για την τόσο φιλική στάση του απέναντι στην προσπάθειά μας και για την παραχώρηση των δικαιωμάτων του κειμένου. Σίγουρα αυτό για εμάς ήταν μια μεγάλη διευκόλυνση.

Τι σχέδια έχετε ως ομάδα για το μέλλον;
Δεν επαναπαυόμαστε και σκοπός μας είναι να παραμείνουμε ενεργοί στον χώρο όσο το δυνατόν περισσότερο. Θέλουμε να "τριφτούμε" και να "μεγαλώσουμε" θεατρικά μέσα από δουλείες που θα έχουν κάτι να προσφέρουν τόσο σε εμάς τους ίδιους όσο και στον κόσμο που θα μας τιμά με την παρουσία του. Υπάρχει ήδη η επόμενή μας δουλειά στα σκαριά κι ελπίζουμε σύντομα να ξεκινήσουμε διαδικασίες για την υλοποίησή της. Θα έχετε περισσότερες πληροφορίες όταν δρομολογηθεί.

Λεπτομέρειες για την παράσταση πατήστε ΕΔΩ

                

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

email/facebook κλπ - 12%
sms - 8%
τηλεφωνικά - 36%
ταχυδρομικά - 0%
διά ζώσης - 24%
Δεν ανταλλάσω ευχές - 20%

Συνολικές ψήφοι: 25
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει ενεργό: 23 Απρ 2017 - 18:02
 

Ημερολόγιο Άρθρων

Απρίλιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Δευτέρα, 24 Απρ. 2017 - 07:26:37
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τα μέλη της Θεατρικής ομάδας «Αν...» Top of Page