Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη του λογοτέχνη Κυριάκου Κουζούμη

Συνέντευξη του λογοτέχνη Κυριάκου Κουζούμη

AddThis Social Bookmark Button

kyriakos-kouzoumisΒρίσκετε ότι σε εποχές κρίσης οι τέχνες ανθίζουν ή καταπιέζονται και δίνεται βαρύτητα στην επιβίωση;
Η αλήθεια είναι πως η επιβίωση πάντα είχε τον πρώτο λόγο.

Ωστόσο η ίδια η ιστορία έχει αναδείξει πως σε περιόδους κρίσης οι τέχνες κατά έναν μαγικό τρόπο σημείωναν άνθιση, εξέλιξη και πρόοδο, ενώ παράλληλα επετύγχαναν να γίνονται πηγή δύναμης, ώστε ο κόσμος να αντέξει, να πεισμώσει και να πάει παρακάτω, να ανταπεξέλθει σε δύσκολες συνθήκες και να αφήσει το πολιτιστικό του στίγμα στην κλεψύδρα του χρόνου. Θα έλεγα λοιπόν, πως ακόμα και σήμερα οι τέχνες οφείλουν να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό και να εναντιώνονται ορθώνοντας ανάστημα εκεί που η εκάστοτε κρίση τις θέλει να λυγίζουν και να κιοτεύουν...

Πιο συγκεκριμένα, πώς θα κρίνατε την τέχνη της λογοτεχνίας στη χώρα μας ως προς τη δράση της σήμερα;
Είναι μία τέχνη που αν και -δυστυχώς- από κάποιους έχει καπηλευθεί, έχει χαραχτεί βίαια και ατσούμπαλα, έχει χάσει σε ανησυχητικό βαθμό την ιερή της σημασία, παραμένει να αναπνέει περήφανη και να μιλά κατευθείαν στις καρδιές και τις συνειδήσεις των αποδεκτών-αναγνωστών. Για παράδειγμα, το είδος του σύγχρονου μυθιστορήματος στερείται τη σημειολογία, ενώ παράλληλα έχουμε περισσότερα πεζογραφήματα παρά λογοτεχνήματα κι αυτό γιατί η χρήση της ελληνικής γλώσσας -αν και αντικατοπτρίζει το σήμερα- στερείται τη νοηματική δυναμική της. Πάντοτε όμως μέσα στον σωρό υπήρχαν διαμάντια αμύθητης αξίας. Έτσι λοιπόν και η σύγχρονη λογοτεχνία καταφέρνει να μετρά λίγα πλην όμως ικανοποιητικά κοσμήματα που αρκούν για να τονώσουν το ηθικό του Έλληνα και να τον πείσουν πως αξίζει να συνεχίσει να αγωνίζεται και να διεκδικεί έστω και μέσα από αντίξοες συνθήκες τα ιδανικά του, τις αξίες του, τα όνειρα και τα οράματά του...

K.KOUZOUMIS-1Εσείς γιατί επιμένετε στο είδος του μυθιστορήματος;
Διότι θεωρώ πως είναι ένα πλούσιο είδος που δύναται να καλύψει μα και να αποτυπώσει έντεχνα πλειάδα συναισθημάτων, καταστάσεων, συνθηκών ενώ παράλληλα δυνατά να υποβάλλει άφθονα μηνύματα προς πάσα αισθηματική, ηθική, συνειδησιακή μα και κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση. Είναι το είδος που με μαγνητίζει σαν ένας πόλος έλξης και που με καθηλώνει με τις ώρες κάθε φορά που πασχίζω να γράψω έστω μια καλή σελίδα. Είναι το είδος που με ταξιδεύει, με λυτρώνει και με κάνει πλουσιότερο μέσα στην -ποτέ άλλοτε- φτωχή υφή του... Θα έλεγα πως μαζί με το θέατρο είναι τα δύο είδη που μπορούν να αντικατοπτρίσουν σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό, σχεδόν ιδανικό, την ποιότητα του κάθε λαού κι αν μιλάμε για την Ελλάδα, είναι τα δύο είδη που αποτυπώνουν την ελληνικότητα τόσο καλά, όσο κανένα άλλο είδος τέχνης...

Στις μέρες μας ο αναγνώστης έχει ανάγκη από ένα μυθιστόρημα που θα τον ταξιδέψει με τις σελίδες του σε μια άλλη ιστορία, δηλαδή που θα τον ψυχαγωγήσει ή από ένα μυθιστόρημα που θα τον προβληματίσει;
Ανεξαρτήτου εποχής ο αναγνώστης έχει ανάγκη πάντα από ένα καλογραμμένο μυθιστόρημα που θα του ικανοποιεί κάθε φορά την όποια συναισθηματική ή πνευματική ανάγκη. Ευτυχώς οι εκδόσεις στη χώρα μας καλύπτουν ευρύ φάσμα περιεχομένου!

Πιστεύετε πως τα δικά σας μυθιστορήματα ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των αναγνωστών σας;
Απ’ όσα πληροφορούμαι -ετεροχρονισμένα βέβαια-, θεωρώ πως το περιεχόμενο των δικών μου τίτλων, τις περισσότερες φορές καταφέρνει να «ξεδιψά» τους βιβλιοφάγους. Βέβαια δεν τρέφω ψευδαισθήσεις... Είμαι πολύ νέος ακόμα και κατά προέκταση η πένα μου δεν έχει «τριφτεί» τόσο, όσο κάποιων άλλων μεγαλύτερων και παραγωγικότερων... Ευελπιστώ στο μέλλον να καταφέρω να συντροφεύσω ακόμα περισσότερους αναγνώστες και κυρίως να τους προσφέρω -έμμεσες- απαντήσεις σε κοινωνικά ζητήματα...

dikeosiΣτο τελευταίο σας μυθιστόρημα με τίτλο «Η δικαίωση της αθωότητας» ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με το κοινωνικό φαινόμενο της παράνομης εμπορίας παιδικών οργάνων... Γιατί επιλέξατε να απευθύνετε το συγκεκριμένο κοινωνικό μήνυμα;
Εκεί που η αλητεία, η φιλαργυρία και η απανθρωπιά και πολλά άλλα παρεμφερή θερίζουν, πολλές φορές οι Αρχές κλείνουν το στόμα όχι από επιθυμία αλλά από έλλειψη στοιχείων. Η δημοσιογραφική μου ιδιότητα ήταν το εισιτήριό μου σε πληροφορίες που σχετίζονταν με αρπαγές ανηλίκων, παιδοκτονίες, εμπόριο παιδικών οργάνων. Δυστυχώς η αστυνομία δεν μπορούσε πολλές φορές να δράσει κι αυτό γιατί αν και είχε στα χέρια της πλειάδα ενδείξεων στερούταν αποδείξεων. Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να εκμεταλλευτώ όλες αυτές τις πληροφορίες -σαφώς παραλλαγμένες για ευνόητους λόγους- και να επικοινωνήσω με τον κόσμο μια μυθιστορία που αναπνέει σε μια σκοτεινή και ανελέητη πλευρά του σήμερα μόνο και μόνο για να ξύσω λίγο μεδούλια συνειδήσεων και να γρατζουνίσω επίσης λίγο χορδές από ψυχικές άρπες. Ο κόσμος μας δεν θα αλλάξει, αν ο καθένας μας δεν αλλάξει τον εαυτό του και μέχρι να γίνει αυτό, πάντα η αλητεία θα υπάρχει και πάντα θα δρα. Ωστόσο η γνώση, έστω και μέσα από ένα μυθιστόρημα, δύναται να συνδράμει γινόμενη ένα μικρό λιθαράκι στον ιδεατό πύργο μιας άρτιας κοινωνίας...

Συνεπώς μιλάμε για αληθινά περιστατικά...
Σαφώς, πλην όμως κανείς πλην εμού δεν γνωρίζει πού αρχίζει ο μύθος και πού τελειώνει η αλήθεια. Αυτό γιατί δεν είχα κανέναν σκοπό να «παίξω» με τον θρήνο της κάθε οικογένειας αλλά να εστιάσω στην ουσία. Πρόκειται λοιπόν για ένα μυθιστόρημα που είναι βασισμένο σε αληθινά περιστατικά και απ’ το οποίο δεν απουσιάζει ούτε κατ’ ελάχιστο ο έρωτας, τα πάθη, οι οικογενειακές και γενικότερα οι ανθρώπινες σχέσεις και φυσικά το μυστήριο, εφόσον μιλάμε για αστυνομικού περιεχομένου βιβλίο...

Πώς βλέπετε να εξελίσσεται το είδος του βιβλίου στη χώρα μας;
Αν και είμαι φύσει αισιόδοξος, θα έλεγα πως λόγω των οικονομικών συνθηκών το βιβλίο πλέον, αν και παραμένει να είναι ιδιαιτέρως σημαντικό τόσο για τον πολιτισμό μας όσο και για τον ψυχισμό μας, αντιμετωπίζει τη δική του κρίση και θα συνεχίσει να την αντιμετωπίζει έως ότου βελτιωθεί αθροιστικά η εικόνα του τόπου μας. Σ’ αυτό το σημείο όμως, να υπενθυμίσω πως σε δύσκολες -κατά πολλές έννοιες- περιόδους γράφτηκαν διαμάντια κι αυτό γιατί ο λογοτέχνης ακόμα και αν αναφέρεται σε άλλες, σε παρελθοντικές ή και σε φανταστικές εποχές και ιστορίες δεν παύει πρακτικά να αφουγκράζεται τη δική του εποχή και να παίρνει αόρατη δύναμη μέσα απ’ αυτή. Συνεπώς θωρώ το τραχύ παρόν ως μια ευκαιρία για δημιουργικότητα που θα αφήσει το δικό της στίγμα και θα αναγνωριστεί με το πέρας των καιρών...

K.KOUZOUMIS-2Λίγο πριν κλείσουμε, θα θέλαμε να μας πείτε ποια είναι η θέση σας πάνω στον διαχωρισμό των συγγραφέων σε εμπορικούς και ποιοτικούς;
Νόμιζα πως αυτό ήταν «προνόμιο» των τραγουδιστών και των ηθοποιών, διαπιστώνω όμως πως είναι χαρακτηριστικό όλων όσοι σχετίζονται με τις τέχνες. Πάντα συνέβαινε αυτό και πάντα θα συμβαίνει. Προσωπικά διαφωνώ μ’ αυτόν τον χαρακτηρισμό, διότι ένας συγγραφέας που «πουλάει», δεν είναι απαραιτήτως και δίχως ποιότητα και αντίστοιχα ένας «ποιοτικός», δεν μετρά απαραιτήτως λίγες πωλήσεις. Σίγουρα όμως οι ευπώλητοι τίτλοι, ιδίως των μυθιστορημάτων, έχουν να κάνουν με απλό, κατανοητό περιεχόμενο συνήθως κοινωνικού-συναισθηματικού φάσματος, γλώσσας λιτής και άνευ σημειολογίας στόχων. Ωστόσο η δική τους ποιότητα είναι αυτή που είναι και καλώς υπάρχει. Την ίδια στιγμή υπάρχουν τα λεγόμενα «βαριά» μυθιστορήματα που μέσα από μια ακόμα και απλή ιστορία καταφέρνουν να μεταγγίσουν με μια αόρατη σύριγγα στον αναγνώστη αντισώματα, να υποβάλλουν μηνύματα, να ενημερώσουν, να προβληματίσουν και κυρίως να χαραχθούν στη μνήμη του ως κάτι το σπουδαίο. Η δική τους ποιότητα είναι αυτό λέμε «κλασική» και αποδεικνύεται σε φάσμα χρόνου. Καλώς υπάρχει και αυτή! Συμπερασματικά λοιπόν αυτός ο διαχωρισμός, ναι μεν υπάρχει αλλά δεν νομίζω πως τόσο οι συγγραφείς, που αγαπούν το είδος του βιβλίου και όχι μόνο τον εαυτό τους, όσο όμως και οι αναγνώστες του δίνουν σημασία...

Και τέλος, μελλοντικά σχέδια;
Το επόμενο μυθιστόρημα αστυνομικής πλοκής είναι ήδη στη μνήμη του υπολογιστή μου. Θα αναμένω την κατάλληλη περίοδο ώστε αυτό να απευθυνθεί στον αναγνώστη μέσα από τα βιβλιοπωλεία, ενώ παράλληλα εύχομαι και αυτό να καταλήξει στις ιδιωτικές βιβλιοθήκες, κυρίως όμως στις βιβλιοθήκες της καρδιάς...

Σύντομο βιογραφικό Κυριάκου Κουζούμη
Ο Κυριάκος Κουζούμης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε του τμήματος Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στο ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΝΤ-1, στην κρατική τηλεόραση της ΕΡΤ καθώς και στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ. Έγραφε στην στήλη του Πολιτισμού στην εφημερίδα «Η Ελλάδα αύριο» καθώς και στο περιοδικό έντυπο «Επίκαιρα». Εργάζεται στον τηλεοπτικό σταθμό Έψιλον ενώ παράλληλα γράφει σε ειδησεογραφικά sites.
Από τις εκδόσεις Σαββάλας κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματα «Σμαραγδένια Φυλακή» και «Όρκος Σιωπής» ενώ από τις εκδόσεις «Ωκεανός» κυκλοφορεί το μυθιστόρημα «Το Τελευταίο Χειροκρότημα».

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάρτιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2
Τετάρτη, 29 Μαρ. 2017 - 17:05:19
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη του λογοτέχνη Κυριάκου Κουζούμη Top of Page