Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την Ξένια Παπαδημητρίου, σκηνοθέτρια

Συνέντευξη με την Ξένια Παπαδημητρίου, σκηνοθέτρια

AddThis Social Bookmark Button

xenia-papadimitriou-800Οι «Μαριονέτες» είναι η πρώτη σας σκηνοθετική δουλειά πάνω σε κείμενο δικό σας, που παίρνει σάρκα και οστά στην πρώτη παρουσίαση του στα Χανιά και στο στούντιο Όξω Νου. Πώς νιώσατε την ανάγκη να το ανεβάσετε;

Ήθελα από μικρό παιδί να ασχοληθώ με τη σκηνοθεσία, αλλά ένας μακρύτερος δρόμος με οδήγησε σε αυτήν μέσα από τη φωτογραφία και τη συγγραφή. Σπούδασα κι εργάζομαι ως φωτογράφος, ενώ η συγγραφή ήταν πάντα μόνιμος σύντροφός μου. Έλεγα πάντα πως έχω ανάγκη τη φωτογραφία για να ερωτεύομαι και τη γραφή για να υπάρχω. Η φωτογραφία ως τέχνη και κουλτούρα σου δίνει μια σημαντική ιδιότητα, να μπορείς να δεις πρόσωπα και καταστάσεις από ένα διαφορετικό πρίσμα, έτσι που να μεταλλάσσονται στα μάτια σου. Επίσης, η φωτογραφία είναι μια αφήγηση με φως. Η γραφή μου από την άλλη πλευρά ήταν σχεδόν πάντα ψυχογραφική. Η εμπειρία που αποκτούσα μεγαλώνοντας και βιώνοντας καταστάσεις με ωθούσε να βουτάω βαθύτερα και πιο σύνθετα στους χαρακτήρες των ηρώων -των δικών μου και των διαβασμάτων μου. Η αγάπη και το ένστικτό μου για το θέατρο με οδηγούσε να βλέπω και να φωτογραφίζω παραστάσεις, να διαβάζω θεατρικά κείμενα, να συνεργαστώ σαν βοηθός με θεατρικές ομάδες. Ώσπου κάποια στιγμή ξεπήδησε από μέσα μου η θεατρική γραφή, με πρώτο μου κείμενο τις Μαριονέτες. Κι έπειτα ως μια βαθιά εσωτερική ανάγκη, αλλά ίσως και σαν καρπός που ωρίμασε, ήρθε και η σκηνοθεσία. Οι Μαριονέτες βραβεύτηκαν από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών το 2009. Η πρώτη αυτή σκηνοθετική απόπειρα με τον ηθοποιό Αντώνη Λαλάκο, που πίστεψε από την αρχή σε μένα και στο κείμενο, με δίδαξε πολλά καθώς η φιλική μας σχέση, η καλλιτεχνική μας χημεία, η εμπειρία του και οι ικανότητές του, μου επέτρεψαν να πειραματιστώ και να συνθέσω το δικό μου δημιουργικό στυλ, με γνώμονα πάντα την αληθινή δημιουργία και την αγάπη μας για την Τέχνη.

Πως χαρακτηρίζετε την Τέχνη και ειδικά στην σύγχρονη εποχή, στις άκαμπτες μέρες που ζούμε;
“I’ve been eating poetry”... του αγαπημένου μου ποιητή Mark Strand. Η Τέχνη είναι η αναπνοή που εμφυσήθηκε στον άνθρωπο ακόμα από την εποχή των σπηλαίων. Συνοδοιπόρος του ανθρώπινου είδους, αποτυπώνει τις κοινωνικές δομές σε κάθε χρονική περίοδο και καθρεφτίζει τις ποιότητες του ανθρώπου, τις συγκρούσεις της ψυχής του, τις αξίες του, την ευρηματικότητά του, τους προβληματισμούς του, τη σχέση του με τον εαυτό του και με τους άλλους, τα υπαρξιακά του ερωτήματα, τους φόβους του, τα χρώματα της ζωής του. Η τέχνη γεννιέται από τον άνθρωπο και τον ξαναγεννά, τον σμιλεύει, τον μαστιγώνει, τον εξελίσσει. Είναι αναζήτηση, έχει την ίδια στόφα με την επιστήμη. Είναι έκφραση απαραίτητη για τη συνέχεια της ύπαρξης. Είναι η σιωπηρή εκείνη στιγμή που έρχεται ο άνθρωπος αντιμέτωπος με τη φωτεινή και τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του. Η Τέχνη λυτρώνει από τον εφησυχασμό και ραβδίζει μέσα μας την αλήθεια. Γι αυτό είναι τόσο απαραίτητη για την ανθρώπινη πορεία, γι αυτό δεν σταμάτησε ποτέ να γεννιέται μαζί μας και συνεχίζει να υπάρχει σε όποιες δυσκολίες και σε όποιες συνθήκες. Στο σύγχρονο κόσμο που η κρίση είναι βαθιά, όχι μόνο οικονομική, αλλά και ως προς ένα ξεπεσμένο σύστημα αξιών που ψάχνει νέα ταυτότητα, όπου η απομόνωση κι ο φόβος ταλαιπωρούν υπαρξιακά και ουσιαστικά τον άνθρωπο και που η σκληρή αυτή πραγματικότητα του ζητά να χαράξει μια νέα πορεία, η Τέχνη δεν είναι απλά δανδισμός, αλλά ένα άρμα που θα ανοίξει το δρόμο σε έναν νέο κόσμο που πρέπει να σταθεί πάνω στις στάχτες του παλιού. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει και στο θέατρο: όσο αγκομαχάει ο υλισμός, τόσο υπάρχει στροφή προς την ουσία της θεατρικής πράξης κι όχι στην «μπαρόκ» Παραγωγή, πράγμα που σημαίνει Τέχνη πιο δυνατή και βασισμένη στην αληθινή δημιουργία.

xenia-papadimitriou-2-800Το έργο σας «Μαριονέτες» είναι γραμμένο το 2008. Αντικατοπτρίζει κάτι από τις αγωνίες του σύγχρονου κόσμου; Τι πραγματεύεται;

Σε έναν συγκινητικό μονόλογο που πραγματεύεται τη δύσκολη ηλικία των γηρατειών, τη μοναξιά και την εγκατάλειψη και σε έναν απολογισμό ζωής που ολοένα βαθαίνει, καθώς αναδύονται υπαρξιακά ερωτήματα που αφορούν στην αξία και τη φθορά της ανθρώπινης φύσης, το θεατρικό μονόπρακτο «Μαριονέτες» οδηγεί το θεατή μέσα από έντονη συγκινησιακή φόρτιση να στοχαστεί πάνω σε βασικά ερωτήματα της ανθρώπινης πορείας και τέλος στην ίδια την ιδέα του θανάτου ως τελευταία πράξη του περάσματός μας από τη ζωή. Η αλληγορία της κούκλας-ανδρείκελου απογυμνώνει την ανθρώπινη μορφή από το συναισθηματικό της περιεχόμενο, τονίζει το στοιχείο της σιωπής και παρουσιάζει τη ζωή σαν ένα ασήμαντο και μάταιο κουκλοθέατρο. Ο στόχος του κειμένου ήταν να ταυτίσει τον άνθρωπο με ένα ξύλινο ανδρείκελο, όπως αυτά που με ενέπνεαν πάντα στους πίνακες του Ντε Κίρικο. Αν όχι σήμερα, πότε νιώσαμε περισσότερο μαριονέτες σε έναν κόσμο που ζητάει την άνευ όρων παράδοση της υπόστασης μας σε κάποιους που κινούν τα νήματα; Θα ήθελα όμως να πιστεύω πως οι Μαριονέτες μπορούν να σταθούν κι ως ένα κείμενο πιο διαχρονικό -αν φυσικά επιτρέπεται αυτή η λέξη και η βαρύτητά της σε μια πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέα- γιατί πραγματεύεται την αδιάκοπη υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου, «τι έκανα/τι κατάφερα/τι αφήνω;» Και κάποια ακόμη ατάκα από το έργο: «μονόδρομος είναι η ζωή κι ο χρόνος. Θα ήθελα ο θάνατος να με προλάβει ζωντανό.»

xenia-papadimitriou-1-800Τι γεύση σας άφησε η πρώτη αυτή σκηνοθετική εμπειρία; Έχετε σκοπό και όραμα να συνεχίσετε με κάποιο επόμενο έργο;

Η εμπειρία αυτή υπήρξε για μένα μεταμορφωτική. Ξεκλείδωσε μέσα μου πολλές από τις πόρτες της καλλιτεχνικής μου φύσης και αισθάνθηκα στις φλέβες μου τη μαγεία του θεάτρου. Η συγκλονιστική αλήθεια που βίωσα μέσα από τις πρόβες, η εμβάθυνση στον ήρωα μέσα από μια έντονη δραματουργία, η μαγική εκείνη στιγμή που ένα καλλιτέχνημα παίρνει πια τη δική του ζωή και φεύγει από τα χέρια σου για να σταθεί μονάχο του, λειτούργησαν όλα μέσα μου σαν ξίφη, που άλλαξαν ακαριαία την πλεύση της ζωής μου, προσωπικής και καλλιτεχνικής. Απέκτησα μεγαλύτερη αυτογνωσία, είδα πιο καθαρά ποια είμαι και τι θέλω να προσφέρω στο βωμό της Τέχνης, έστω με τη δική μου ταπεινή σπονδή. Η συνεργασία μου με τους ηθοποιούς, τον φωτιστή και τον διαχειριστή του στούντιο όξω Νου, Γιώργο Διακάκη ήταν μια συνδημιουργία με αλληλοστήριξη και όραμα, που μου χάρισε έναν νέο άξονα για την μελλοντική μου δημιουργικότητα. Έχω ήδη στα σκαριά ένα δεύτερο έργο, αρκετά συγκρουσιακό και ψυχογραφικό, το οποίο σκοπεύω να δουλέψω τον επόμενο χειμώνα, αν όλα πάνε κατ’ ευχήν. Είμαι ενθουσιασμένη και παθιασμένη, άλλωστε Τέχνη χωρίς πάθος δεν υπάρχει. Μια εσωτερική ανάγκη με ωθεί να δημιουργήσω χωρίς δισταγμό και έτσι ορμητικά να συνθέσω το μωσαϊκό των τεχνών που βάδισαν μέσα μου, της φωτογραφίας, της συγγραφής και της νεογέννητης σκηνοθεσίας. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συνεργάτες μου και να ευχηθώ δύναμη και δημιουργικότητα σε πολλούς νέους καλλιτέχνες, ώστε να μην σταματήσουν ποτέ ν’ αναζητούν, να υλοποιούν, να στοχάζονται, να παθιάζονται, να κάνουν λάθη, να βρίσκουν λύσεις, να πιστεύουν στη ζωή και την ανατροπή της και τελικά... να μας προλαβαίνει ο θάνατος ζωντανούς.

Ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία στις σελίδες σας.

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάρτιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2
Τρίτη, 28 Μαρ. 2017 - 02:16:41
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την Ξένια Παπαδημητρίου, σκηνοθέτρια Top of Page