Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη του σκηνοθέτη Νίκου Καμτσή

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Νίκου Καμτσή

AddThis Social Bookmark Button

NIKOS-KAMTSI-900 Με τι κίνητρο επιλέξατε να Κάνετε ένα θέαμα πάνω σε ένα τόσο δύσκολο και καυτό θέμα όπως ο φασισμός.;
Το ΝΙΤΣΕ-ΒΑΓΚΝΕΡ , ένα θέαμα για τον φασισμό» προέκυψε από μια οργή. Όταν είδα ότι ένας λαός που υπέφερε από τον ολοκληρωτισμό και έκλαψε θύματα από τον ναζισμό καταφεύγει σε τέτοια μορφώματα και τα υποστηρίζει με παρρησία.

Αναρωτηθήκαμε λοιπόν όλοι όσοι δουλεύουν σ΄ αυτή την παράσταση:
Μπορεί η ιδεολογία να γίνει θέατρο?
Μπορεί το θέατρο να εκφράσει τις ιδεολογικές κατευθύνσεις του κοινού.
Μπορεί να τις ερμηνεύσει και να δώσει εξηγήσεις για τις ιδεολογικές και πολιτικές προτιμήσεις του?
Και βρήκαμε την σχέση του Νίτσε και του Βάγκνερ για να το πούμε. Δύο δημιουργοί που τροφοδότηααν με το έργο τους τον φασισμό. Μια φανταστική συνάντηση πάνω στη σκηνή και μια θυελλώδη συζήτηση ανάμεσα στους δύο φίλους και μετέπειτα άσπονδους εχθρούς του 19ου αιώνα.

Ο φιλόσοφος τροφοδότησε με την φιλοσοφία του υπερανθρώπου όλο το Χιτλερικό όραμα περί Αρίας φυλής και φυλετικής διαφοράς από άλλες ράτσες.
Ο Συνθέτης συνόδευσε με τα ρομαντικά και πληθωρικά μουσικά έργα του, τους καθαρόαιμους ήρωες στις όπερες του, τις φιέστες και τους φασιστικούς θριάμβους της Χιτλερικής Γερμανίας.
Ο φασισμός εκμεταλλεύτηκε το έργο και τον δύο για να ντύσει με μια ιδεολογία τις κτηνωδίες του και να ανεβάσει το ηθικό των μαζών και να τον ακολουθήσουν τυφλά.
Το έργο τους φώτισε την τύφλωση λαών ώστε να ακολουθήσουν τον φασισμό στις εγκληματικές κατά της ανθρωπότητας τακτικές του.

Η παράσταση αναρωτιέται : Ήταν μέσα στις προθέσεις των δυο δημιουργών αυτό? Η επιτήδειοι ινστρούχτορες και η συγκυρία, παραχάραξαν το έργο τους και διαστρέβλωσαν τις προθέσεις και το βαθύτερο νόημα τους?
Το πιστεύω και η διδασκαλία του Νίτσε για μια κοινωνία χωρίς αδύναμους αποκόπηκαν από το σύνολο του έργου του και έγιναν από τον φασισμό σε: «καταστρέψτε τους αδύναμους». Υπό τους ήχους της μουσικής του Βάγκνερ ο ναζισμός ανύψωσε σε ιδεολογική σημαία του την υπεροχή της άριας φυλής. Ο υπεράνθρωπος έγινε υπερεγώ, η υπερηφάνεια έγινε υπερτίμηση της δύναμης του , η υπέρβαση έγινε υπερεξουσία.
Πάνω στη σκηνή ο ημίτρελλος Νίτσε σε ένα μόνιμο διονυσιασμό (όπως έλεγαν) στις τελευταίες μέρες της ζωής του στο κατώφλι του 20ου αιώνα (Πέθανε τον Αύγουστο του 1900), ζωντανεύει μέσα στο σούρουπο όλα τα φαντάσματα που τον στοιχειώνουν και που ζωντανεύουν μια εποχή. Ο Φρόυντ, η ποιήτρια Λου Αντρέα Σαλομέ, η μητέρα και η αδελφή του φέρνουν μαζί τους την αύρα μιας θυελλώδους εποχής που γέννησε παγκόσμιους πόλεμους, επαναστάσεις σε όλα τα επίπεδα και κάθε είδους –ισμούς.

Το θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ προετοιμάζεται ανάλογα για μια τέτοια παράσταση. Θέλουμε το κοινό να βρεθεί πολύ κοντά στα δρώμενα, μέσα στη συγκινησιακή φόρτιση της δράσης και έτσι θα αλλάξει και θα γίνει κυκλικό. Το κοινό θ’ ανέβει και πάνω στη σκηνή. Οι θεατές θα κάθονται ανάμεσα στους ηθοποιούς παίρνοντας έτσι και αυτοί μέρος στη δράση και «ίσως» ένα κομμάτι της ευθύνης. Γίνονται έτσι συμμέτοχοι και συνένοχοι σε ότι συμβεί και σε ότι επακολουθήσει.

Ιστορία και θεατρική δράση μπερδεύονται τη στιγμή που το υποκειμενικό όραμα των Ηρώων μπλέκεται με τα ιστορικά γεγονότα που προβάλλονται στις κουρτίνες της τεράστιας τζαμαρίας του σανατόριου που «φιλοξενούσε τον Νίτσε και τα φαντάσματα του τα τελευταία 11 χρόνια της ζωής του.
Η συνάντηση είναι ετεροχρονισμένη και οι χρόνοι μπλέκονται. Το μέλλον βγαίνει σαν φυσικό επακόλουθο του παρελθόντος και ο θεατρικός χρόνος παρουσιάζει στους θεατές το δικό τους παρόν που για τους Έλληνες είναι τόσο έντονο όσο το ζούμε όλοι.

NIKOS-KAMTSIS-900 Μιλήστε μου για το θέατρο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ και την πορεία του στις δύσκολες μέρες μας.
Είναι δύσκολα. Και με τους άγαρμπους και ανέμπνευστους πολιτικούς αυτοσχεδιασμούς γίνονται δυσκολότερα. Δουλεύουμε στο ΤΟΠΟΣ ΑΛΛΟύ. Δουλεύουμε πολύ. Και ευτυχώς χάρη σε μια ανεξήγητη συγκυρία βρεθήκαμε μερικοί άνθρωποι, ηθοποιοί σε μια θαυμαστή αισθητική, ιδεολογική και σκηνική σύμπνοια να δουλεύουμε πάνω σε θέματα που καίνε στην εποχή μας, όπως είναι ο φασισμός και η φασίζουσα τάση που τείνει να κυριεύσει τους ανθρώπους. Αιώνες πολιτισμού δημιουργίας και ανθρωπισμού στην Ευρώπη έχουν εξαφανιστεί μέσα σε λίγο χρόνο μπροστά στο δράμα των ανθρώπων που φεύγουν πανικόβλητοι από τον τόπο τους για να μην πεθάνουν εκεί. Κλεινόμαστε στα σπίτια μας και κάνουμε τα πάντα για να μην θιγεί ο κονφορμισμός μας. Καίμε εγκαταλειμμένα κτίρια για να μην στεγάσουν μάνες και παιδιά και να μην τα προστατέψουν από το κρύο και την βροχή. Πετάμε και κρεμάμε γουρουνοκεφαλές για να δηλώσουμε τελικά πόσο γουρούνια είμαστε εμείς οι πολιτισμένοι. Ένας φασισμός νέου τύπου είναι μπροστά μας που δεν έχει την σφραγίδα ενός Χίτλερ αλλά πολλών κακέκτυπων του όπως ο Σλοβάκος και Ούγγρος πρωθυπουργός αλλά και άλλοι εντός και εκτός συνόρων. Η ΕΕ και οι μεγάλες δυνάμεις αφού δημιούργησαν το πρόβλημα σε όλες αυτές τις χώρες από Λιβύη μέχρι Συρία, Αίγυπτο, Σουδάν, Λίβανο κλπ τώρα γυρνάν την πλάτη στα προβλήματα που δημιούργησαν. Μιλάω φυσικά για τις μεγάλες δυνάμεις και όχι για τους απλούς πολίτες που φέρνουν τρόφιμα και ρουχισμό στην Πλατεία Βικτωρίας.
Κάπως έτσι αποφασίσαμε να μιλήσουμε για τον φασισμό και τον ναζισμό μέσα από το «ΝΙΤΣΕ-ΒΑΓΚΝΕΡ Ένα θέαμα για τον φασισμό» προσπαθώντας να ανιχνεύσουμε που βρίσκεται η γοητεία σε αυτή την κτηνωδία και να καταφεύγουν εκεί ακόμη και απλοί άνθρωποι και να ρίχνουν την ψήφο και την υποστήριξη τους σε τέτοια μορφώματα.

 Με ποιο τρόπο η κρίση επηρεάζει το θέατρο κατά την δική σας αντίληψη (θετικά ή αρνητικά);
Αρνητικά 100%. Έχει υποβαθμιστεί η δουλειά μας. Όταν ο ηθοποιός πρέπει να μοιράζεται σε 2 και 3 δουλειές και να τρέχει από θέατρο σε θέατρο, δεν του μένει καιρός να εμπνευστεί και να δημιουργήσει. Κάνει ότι προλάβει για να τα βγάλει πέρα και να υπάρξει. Όταν τα θέατρα παίζουν τα Σαββατοκύριακα η δυο τρεις μέρες την εβδομάδα...τι άλλο θέλουμε για να πούμε ότι η κρίση μας έχει ρίξει στα Τάρταρα.

 Πως προσεγγίζετε τους ηθοποιούς σας και πως εργάζεστε μαζί τους για την δημιουργία της παράστασης;
Η δουλειά μου βασίζεται περισσότερο στην ενδοσκόπηση. Γίνονται πρόβες πάνω στο κείμενο και σε ότι εκπορεύεται από αυτό, σε ότι είναι κρυμμένο κάτω από αυτό. Ερεθίσματα , συναισθήματα, βλέμματα, κίνηση, συμπεριφορά. Τελικά χτίζεται ένας συγκινησιακός κόσμος που δεν προκύπτει μόνο από την ερμηνεία του ηθοποιού (καλή η κακή) αλλά από την σχέση των ηθοποιών μεταξύ τους. Όλο αυτό το corpus κατατίθεται στην παράσταση. Αυτό βλέπει ο θεατής και «αρέσει η δεν αρέσει» συγκινείται η όχι.

 Τι θα ονομάζατε πρωτοπορία στο θέατρο και τι παράδοση; Συνδυάζονται;
Πρωτοπορία είναι να δημιουργείς και μάλιστα εκ του μηδενός. Παράδοση είναι η γνώση που έχουμε πάνω στα πράγματα και στη ζωή. Μια γνώση που δεν προκύπτει από την μόρφωση μόνο αλλά και από τις ρίζες, την ιστορία και άρα και την παράδοση.
Η πρωτοπορία είναι μια ορφανή κυνηγημένη και βιασμένη κοπέλα ειδικά στην εποχή μας και στη χώρα μας. Αρκεί να αντιστρέψει Πέντε ρόλους σε ένα κλασικό κείμενο και να βάλεις γυναίκες να παίξουν τους ανδρικούς ρόλους και είσαι πρωτοπόρος. Επίσης μπορείς να καταργήσεις το σκηνικό τα κοστούμια, να φορέσεις all star παπούτσια να στερήσεις το θέατρο από την ποίηση του και έχεις πάρει την ταυτότητα του πρωτοπόρου.
Το θέμα είναι ότι δεν βρίσκεται κάνεις να πει σ’ αυτούς τους καλλιτέχνες ότι Κάνουν απλώς ανοησίες.

 Ποια είναι η σχέση σας με το κοινό;
Είναι σχέση ...Στριντμπεργκική. Προσπαθώ πάντως να είναι έντιμη και αυθεντική. Εδώ βεβαίως χρειάζεται και η συμβολή του κοινού. Η σχέση είναι αμφίδρομη. Η Τέχνη του θεατή είναι εξ’ ίσου σημαντική με την τέχνη του δημιουργού. Προσωπικά απολαμβάνω περισσότερο τις πρόβες.

 Η τέχνη με ποιο τρόπο επηρεάζει την ύπαρξη και πως την αντιλαμβάνεται ο δημιουργός σε αντιπαράθεση με τον αποδέκτη της, το κοινό;
Η τέχνη μπορεί να επηρεάσει την ύπαρξη. Αρκεί να απεκδυθεί το κοστούμι της κοσμικότητας που την πνίγει και την ακυρώνει. Το κλίμα της βραδινής κοσμικής εξόδου δεν αφήνει τον θεατή να έχει μια αυθεντική σχέση με το έργο τέχνης. Θα ξαναπώ και θα επιμείνω ότι στην τέχνη της σκηνής που αναλαμβάνουν να μας συστήσουν οι ηθοποιοί υπάρχει μια αντίρροπη τέχνη που είναι η τέχνη του θεατή. Δεν υπάρχει «παίζω» χωρίς «βλέπω» και «μιλώ» χωρίς «ακούω» και «καταλαβαίνω» και «επικοινωνώ»

 Πιστεύετε πως το ανθρώπινο είδος εξελίσσεται και πως οι κοινωνίες μας είναι πιο προηγμένες από τις προηγούμενες;
Η έρευνα πάνω σ΄ αυτό το θέμα ακόμη συνεχίζεται. Και δεν υπάρχει έρευνα χωρίς αμφιβολία. Εγώ λοιπόν αμφιβάλω. Όσο δε βλέπω γουρουνοκεφαλές κρεμασμένες σε στρατόπεδα προσφύγων, σύρματα στα σύνορα και πνιγμένα παιδιά στο Αιγαίο αμφιβάλω ακόμη περισσότερο.

 Τι είναι αυτό που σας προκαλεί δέος και τι σας «παρηγορεί»;
Πολλά πράγματα. Τώρα τελευταία: Η αντοχή των υλικών. Εννοώ των ανθρώπων. Και του άμεσου περιβάλλοντος μας, των Ελλήνων αλλά όλων αυτών των ανθρώπων που ξεκινάνε να περάσουν το Αιγαίο μη ξέροντας που πάνε και τι τους περιμένει. Τελικά η απελπισία είναι κινητήρια δύναμη. αυτό μου προκαλεί δέος.
Λίγο καιρό πριν δέος μου προκαλούσε η βλακεία και οι τόσες πολλές μορφές που παίρνει, το πόσο διαβρωτική και δόλια είναι. Μπορεί και παρεισφρέει σε ανθρώπους που τους νόμιζα έξυπνους.
δέος επίσης μου προκαλεί η ημιμάθεια και το θράσος που έχει ο ημιμαθής ώστε να πείσει ότι τα ξέρει όλα. Ανοίξτε την τηλεόραση και θα το δείτε παντού.
Για παρηγοριά δεν ξέρω. Δεδομένου ότι βρίσκομαι επάνω στη σκηνή και δουλεύω με τους ηθοποιούς μου είναι η μέγιστη παρηγοριά. Είμαστε τυχεροί εμείς του θεάτρου.

Δημοσκόπηση

Είστε υπέρ ή κατά της κατάργησης του θρησκευτικού όρκου;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017 - 03:44:39
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη του σκηνοθέτη Νίκου Καμτσή Top of Page