Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη της Λίζας Κωνσταντοπούλου

Συνέντευξη της Λίζας Κωνσταντοπούλου

AddThis Social Bookmark Button

0279477συγγραφέας του βιβλίου "Ραντεβού στο Καστελλόριζο"

«Κυρία Κωνσταντοπούλου, πριν μιλήσουμε για το τελευταίο σας βιβλίο, το «Ραντεβού στο Καστελλόριζο», δώστε μας τα βασικά στοιχεία του βιογραφικού σας»

Με δυο λόγια: Έχω δυο παιδιά στην εφηβεία και ζω στη Θεσσαλονίκη. Λατρεύω το θέατρο, τη μουσική και τα ταξίδια. Διδάσκω μουσική σε Γυμνάσιο, παίζω πιάνο σε ορχήστρα, γράφω θεατρικά έργα και μουσική για θέατρο και σκηνοθετώ παιδιά και ερασιτέχνες ενήλικες σε θεατρικές και μουσικές ομάδες.

Πώς τα προλαβαίνετε;

Δεν ξέρω, απλώς τα κάνω όλα μαζί!

Ωραία, ας πάμε στο τελευταίο σας βιβλίο, λοιπόν... «Ραντεβού στο Καστελλόριζο», ροζ εξώφυλλο και γυναίκα συγγραφέας. Να υποθέσω ότι πρόκειται για ένα ερωτικό μυθιστόρημα;

Απολύτως! Το βιβλίο ... βουλιάζει από έρωτα για το Καστελλόριζο, την Ελλάδα, τον Άνθρωπο και τη Ζωή!

Μάλιστα! Κάτι πιο γήινο;

Όχι! Δεν υπάρχει πιο γήινη ... απόχρωση στην παλέτα του «Καστελλόριζου». Δεν αποτελεί εγχειρίδιο σεξουαλικής συμπεριφοράς, αυτό το ρόλο τον εκπληρώνουν με απόλυτη επιτυχία άλλα επίκαιρα αναγνώσματα.

Το «Ραντεβού στο Καστελλόριζο» είναι επίκαιρο;

Το βιβλίο γεννήθηκε το καλοκαίρι που μας πέρασε, κυοφορήθηκε δηλαδή μέσα στην Κρίση, το 2012. Οι ήρωές του είναι σημερινοί Έλληνες, πέντε φίλοι γύρω στα σαράντα, που ζουν τα σύγχρονα γεγονότα με απόλυτη συνείδηση, γι' αυτό και αποφασίζουν να αναλάβουν δράση!

Δηλαδή;

Δε θα σας πω! Μπορεί το βιβλίο να μην ανεβάζει την αδρεναλίνη σεξουαλικώς αλλά έχει κι αυτό τα κρυμμένα του μυστικά. Αν τα αποκαλύψω τώρα, θα στερήσω από τον αναγνώστη όλη την ευχαρίστηση.

Πώς συνδέεται το Καστελλόριζο, το ίδιο το νησί, με την Κρίση στο βιβλίο σας; Έχετε εσείς προσωπικά κάποια σχέση με το Καστελλόριζο;

Έχω μια πολύ προσωπική σχέση με το Καστελλόριζο: είμαι Ελληνίδα και το Καστελλόριζο είναι Ελλάδα, δε μου χρειάζεται κάτι περισσότερο για να γράψω γι'αυτό! Η Ερατώ, η γυναίκα του βιβλίου, κατάγεται από το Καστελλόριζο, είναι ο συμβολισμός της ψυχικής μου σχέσης με το Καστελλόριζο αυτός, και έτσι οι ήρωές μου διαλέγουν το Καστελλόριζο για να περάσουν δυο βδομάδες μέσα στον Αύγουστο του 2011. Εκεί, κάτω απ' την κληματαριά της αυλής, μπροστά στη θάλασσα του Αιγαίου κι απέναντι από τα Τουρκικά παράλια, οι αισθήσεις τους αφυπνίζονται, μαζί και η συνείδησή τους. Το Καστελλόριζο ζει στο «κόκκινο» και τους αναγκάζει να πάρουν θέση ως άνθρωποι και ως πολίτες απέναντι στη Ζωή, την Πατρίδα και την Ιστορία. Βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης φυσικής ικανοποίησης μέσα στην μαγευτική αγκαλιά του νησιού, κι όμως πνευματικά μπαίνουν σε κατάσταση συναγερμού. Νιώθουν συνεχώς πως νυχοπατούν στην άκρη του χάρτη, πως αμφισβητείται η ταυτότητα τους και το δικαίωμά τους να βρίσκονται εκεί, πως είναι ώρα να αναλάβουν την ευθύνη της θέσης τους, της σειράς τους στην προγονική αλυσίδα . Τους το φωνάζουν τα αεροπλάνα πάνω απ' τα κεφάλια τους και η «σοφή νησιώτισσα κυρά» τους, σύμφωνα με τα λόγια του Μάριου, ενός από τους πέντε.
  Το Καστελλόριζο είναι μια μικρογραφία της Ελλάδας, μια περίληψη της Ιστορίας της και μια μικροπροβολή της γεωπολιτικής της θέσης. Έχει πονέσει, έχει πολεμήσει, έχει νικήσει κι έχει χάσει, έχει πεθάνει κι έχει αναστηθεί και έχει υπάρξει από την εποχή της Τροίας μέχρι σήμερα, κι ελπίζω στους αιώνες των αιώνων. Όσα γεννιούνται στις ψυχές τους και βγαίνουν απ' τα στόματά τους, τα προκαλεί να αναδυθούν η θερμή γη του Καστελλόριζου κάτω από τα πόδια τους και η αύρα του Αιγαίου γύρω τους.

Με όλα αυτά θεωρείτε τελικά το «Ραντεβού στο Καστελλόριζο» ένα μικρό πολιτικό μανιφέστο;

Με την έννοια πως κάθε πράξη μας είναι πολιτική, ναι, θα μπορούσε να είναι. Όμως το βιβλίο δε φιλοδοξεί να δώσει απαντήσεις σε πολιτικά ή πολιτικοοικονομικά ζητήματα. Υπάρχουν πολλά βιβλία που κάνουν ακριβώς αυτό με τον καλύτερο επιστημονικό τρόπο. Το βιβλίο μου είναι μυθιστόρημα. Καλεί τους αναγνώστες να μπουν στα σώματα των ηρώων του και να βιώσουν την ψυχική τρικυμία που ζουν εκείνοι, και τον εξαγνισμό που ακολουθεί. Θα έλεγα ότι είναι ένα ερωτικό μανιφέστο! Οι ήρωές μου, όλοι ανεξαιρέτως, από τον νεαρό Αναστάση μέχρι την κυρά-Λένη, είναι ερωτευμένοι με τη Ζωή και τον Άνθρωπο. Η ατμόσφαιρα ανάμεσα στους πέντε που πήγαν αρχικά στο νησί είναι αναμφισβήτητα ερωτική: είναι πλημμυρισμένη δημιουργικότητα, υπάρχει έντονη ανάγκη για δράση και αλλαγή, και όλα αυτά μέσα λειτουργούν μέσα από τη σχέση «Αρσενικό-Θηλυκό», απαραίτητη προϋπόθεση για δημιουργία. ΟΙ τέσσερις άντρες μοιάζουν να ανταγωνίζονται για την καρδιά της Ερατούς, με έναν διαφορετικό τρόπο ο καθένας, αλλά κι εκείνη εξελίσσεται μέσα από αυτόν τον αγώνα... μια παλάμη με τέσσερα αντρικά δάχτυλα και έναν θηλυκό αντίχειρα , που κάνει όλα τα δάχτυλα λειτουργικά... τα δάχτυλα ανταγωνίζονται μεταξύ τους για τον αντίχειρα, που όμως είναι απαραίτητος και στα τέσσερα, σε ποιο θα μπορούσε να αρνηθεί; ποιος κερδίζει στο τέλος; Θα σας αφήσω να το ανακαλύψετε μόνοι σας!

Να υποθέσω ότι έχετε επισκεφτεί το Καστελλόριζο;

Δυστυχώς, όχι ακόμα, όσο περίεργο κι αν φαίνεται αυτό! Όταν ξεκίνησα να γράφω το βιβλίο, μίλησα στο τηλέφωνο με τον Δήμαρχο της Μεγίστης, τον κ. Παύλο Πανηγύρη. Του ζήτησα την άδεια να χρησιμοποιήσω κάποια στοιχεία από την ιστοσελίδα του Δήμου Μεγίστης κι εκείνος , όχι απλώς μου το επέτρεψε, αλλά μου έστειλε αμέσως ένα μεγάλο πακέτο με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς, από φωτογραφίες, εικόνες, χάρτες, βιβλία με μαρτυρίες κατοίκων , μέχρι βίντεο τραβηγμένα στο Καστελλόριζο. Έτσι, ξαφνικά βρέθηκα νοερά στο νησί. Όλα έκαναν τη δουλειά τους, όμως αυτό που πραγματικά με τράβηξε μέσα στην ιστορία ήταν οι αναφορές των Καστελλοριζιών , οι προσωπικές τους μαρτυρίες. Οι ιστορίες της κυρα-Λένης είναι αληθινές. Κάποια άλλη κυρα-Λένη κάποτε έζησε η ίδια όσα διηγείται η δικιά μου. Αυτό είναι κάτι που πραγματικά με συγκινεί πολύ. Είναι σα να νιώθω ένα χέρι να ακουμπάει ευχαριστημένο στον ώμο μου... Αλλά και τα λόγια του Δημάρχου , ενός ήρωα που τον συναντάμε στο τέλος του βιβλίου, είναι δικά του λόγια, του αληθινού Δημάρχου, του Παύλου Πανηγύρη, έχουν βγει από το στόμα του, σε κάποιες συνέντευξεις του... είναι λιγάκι μυστήριο, σ' αυτό το βιβλίο η πραγματικότητα και η μυθοπλασία είναι σφιχταγκαλιασμένες! Όπως και να'χει ελπίζω να μπορέσω να πάω φέτος το καλοκαίρι στο νησί, νομίζω ότι θα ανακαλύψω κι άλλα τέτοια... μπερδέματα!

Σας το εύχομαι, είναι πολύ ενδιαφέρον! Τι σκέφτεστε, ποιες είναι οι προσδοκίες σας για το «Ραντεβού στο Καστελλόριζο;»

Φυσικά ελπίζω να πάει καλά το βιβλίο, δεν είναι από τα εύκολα αναγνώσματα. Μετά τις 20-30 πρώτες σελίδες, ένα αόρατο χέρι σε τραβάει στα βαθιά νερά της συγκίνησης. Πρέπει να είσαι ένας έμπειρος και θαρραλέος αναγνώστης για να ανταποκριθείς στην πρόκληση ... όταν έρχεται κανείς στο Ραντεβού στο Καστελλόριζο, έρχεται αντιμέτωπος με το Χρέος του ¨Έλληνα να αντιμετωπίσει το παρόν, τιμώντας το παρελθόν, όχι χρησιμοποιώντας το ως δεκανίκι. Από τα μέχρι τώρα σχόλια για το βιβλίο, βλέπω με ευχαρίστηση ότι ο καθένας βιώνει μια εξαγνιστική συγκίνηση, στο κομμάτι που τον αγγίζει περισσότερο προσωπικά, όμως όλοι, μόλις πατήσουν το... ποδαράκι τους στο Καστελλόριζο, θυμούνται όλο και πιο συχνά ότι είναι Έλληνες και έχουν μάνα τους την κυρα-Λένη... κι εκείνη δε χαρίζει κάστανα!
Μια φιλοδοξία μου, λοιπόν, είναι να συμβάλλει το βιβλίο στην αφύπνισή μας, εμάς των Ελλήνων, να μας βγάλει από την ακινησία, να μας ωθήσει στη δράση που χρωστάμε στους προγόνους μας και τα παιδιά μας.
  Η άλλη μεγάλη μου φιλοδοξία, όσο υπερβολική κι αν ακουστεί, είναι να γίνει το «Ραντεβού στο Καστελλόριζο» κινηματογραφική ταινία. Είμαι περήφανη για την Πατρίδα μου, για την Ιστορία μου, για το βιβλίο μου, και θέλω να το φωνάξω σ' όλον τον κόσμο. Θα μπορούσε να γίνει και με το βιβλίο, αλλά δύσκολα τα μάτια της φαντασίας ενός ξένου μπορούν να αγγίξουν το θαύμα της ελληνικής γης, της θάλασσας και τ' ουρανού! Γι' αυτό θέλω να γίνει ταινία! Έτσι κι αλλιώς το βιβλίο είναι γραμμένο με μορφή σεναρίου, οι διάλογοι είναι πολλοί και το αφηγηματικό μέρος είναι κατ' ουσίαν σκηνοθετικές οδηγίες. Αυτό δε θα μπορούσα να το αποφύγω, όπως μαρτυρά και το παρελθόν μου, είμαι θεατρική συγγραφέας. Όταν γράφω, ακόμα και μυθιστόρημα, το βλέπω μπροστά μου, είναι όλα εκεί: οι άνθρωποι, οι ήχοι, τα χρώματα, οι μυρωδιές, οι λεπτές εκφράσεις των προσώπων, οι αποχρώσεις τις φωνής, οι μικρές κινήσεις των χεριών... δεν μπορώ να μην τα καταγράψω αφού τα βλέπω.
  Το βιβλίο, το βίωσα ως ταινία που απλώς κατέγραψα... και περιμένω να το δω στην οθόνη!
Λέω «περιμένω» κι όχι «ελπίζω», γιατί πραγματικά έτσι νιώθω. Κι αν ακούγεται πολύ φιλόδοξο το όνειρο, δεν πειράζει, όταν κάνω όνειρα βάζω τον πήχη ψηλά, δε χορεύω λίμπο στην παραλία!

Ας το προχωρήσουμε, λοιπόν, το όνειρο! Υπάρχουν συγκεκριμένοι ηθοποιοί που θα προτιμούσατε να παίξουν τους ήρωές σας;

Όποτε σκέφτομαι το «Ραντεβού στο Καστελλόριζο» ως ταινία, μου ...μυρίζει Έλληνες του εξωτερικού. Λέτε να είναι λογική ή προαίσθηση; Δεν ξέρω! Πιστεύω πως οι Καστελλοριζιοί της Αυστραλίας, θα συγκινούνταν από αυτήν την ιδέα και θα μπορούσαν να την υποστηρίξουν οικονομικά. Εδώ, στην Ελλάδα, τα πράγματα τώρα είναι δύσκολα. Όσο για τους ηθοποιούς, δεν μπορώ να μιλήσω για συγκεκριμένα ονόματα. Θα προτιμούσα να είναι Έλληνες αλλά δεν θα απέκλεια και ξένους ηθοποιούς, που όμως θα ελκύονταν από την Ελληνικότητα των ρόλων. Μόνο για την κυρα-Λένη έχω στο μυαλό μου μια έντονη εικόνα, εκείνη της Ντίνας Κώνστα. Νομίζω ότι έχει τη δύναμη και το γονίδιο που χρειάζεται ο ρόλος και θέλω να πιστεύω ότι θα την συγκινούσε.
Ελπίζω αυτή η συνέντευξη να φτάσει μέχρι την κ. Κώνστα και να μου πει την άποψή της, πραγματικά θα με ενδιέφερε. Θα μ' άρεσε πολύ να ακούσω σχόλια απ' όλους τους αναγνώστες, γι' αυτό και ...ψιθύρισα την ηλεκτρονική μου διεύθυνση στο «αυτάκι» του βιβλίου.
Όταν τελειώνει το γράψιμο ενός βιβλίου και εκδίδεται, είναι σα να μεγαλώνει ένα παιδί και φεύγει απ' το σπίτι ... και τότε το σπίτι μένει παράξενα σιωπηλό, κι αυτό είναι μια μεγάλη παγίδα για τον συγγραφέα. Αν δεν αποδεσμευτεί απ' το βιβλίο, μοιάζει με το γονιό που δεν μπορεί να δεχτεί ότι το παιδί του μεγάλωσε και ορίζει μόνο του το μέλλον του.
Παρ' όλες τις επιθυμίες που διατύπωσα παραπάνω, κατά βάθος πιστεύω το εξής: Ό,τι κι αν φέρει το βιβλίο, είναι καλοδεχούμενο, ό,τι κι αν προκύψει, θα είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να συμβεί. Άσχετα με τις φιλοδοξίες της προσωπικότητας, η ψυχή μου είναι ευχαριστημένη.
Εξάλλου, είμαι πιστός οπαδός της άποψης του Όσκαρ Ουάιλντ, πως όταν προδιορίζεις, περιορίζεις. Το βιβλίο μου είναι ένα κάλεσμα στο Σύμπαν, θα λάβει τόση ανταπόκριση, όση αξίζει! Σας ευχαριστώ πολύ για το βήμα!

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 
Σάββατο, 19 Αυγ. 2017 - 22:47:00
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη της Λίζας Κωνσταντοπούλου Top of Page