Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την συγγραφέα Μαρία Σταυροπούλου

Συνέντευξη με την συγγραφέα Μαρία Σταυροπούλου

AddThis Social Bookmark Button

stavropoulouΓια την επίπονη προσπάθεια του ανθρώπου, όπως την καταγράφει στο βιβλίο της «ψάχνοντας ανθρώπους» (εκδόσεις Λυκόφως), να βγει από το σκοτάδι στο φως, μας μιλάει η συγγραφέας Μαρία Σταυροπούλου. Όπως εξηγεί, «η ζωή είναι ένα παιχνίδι ισορροπιών» και μέρος της είναι οι ανατροπές.

«Ψάχνοντας ανθρώπους» είναι ο τίτλος του πρώτου σας βιβλίου. Θέλετε να μας πείτε κάποια λόγια για το περιεχόμενό του;
Πρόκειται για έναν εσωτερικό μονόλογο, ο οποίος απαρτίζεται από 36 σκηνές. Αποτελεί ένα διάλογο με τον εαυτό μας, με τις μύχιες σκέψεις μας, τις φοβίες και τους φόβους μας, μία αναμέτρηση με τους εσωτερικούς μας δαίμονες. Έναν διάλογο που πολλές φορές δεν τολμάμε να αποκαλύψουμε σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο μας τον εαυτό. Ο ήρωας-πρωταγωνιστής κλείνεται στο κουτί του και, μέσω της ενδοσκόπησης, κάνει μία επίπονη προσπάθεια να βγει από το σκοτάδι στο φως, να λυτρωθεί ουσιαστικά.

Πρόκειται δηλαδή για ένα έργο που καλεί τον αναγνώστη σε ενδοσκόπηση; Πόσο εύκολη είναι μία τέτοια διαδικασία;
Καθόλου εύκολη και ίσως είναι από τις πιο δύσκολες διαδικασίες που καλείται να φέρει σε πέρας ο άνθρωπος. Το να σκύψουμε πάνω από τον εαυτό μας, να τον αφουγκραστούμε και να τον γνωρίσουμε είναι επώδυνο. Το ότι τον κουβαλάμε δεν σημαίνει ότι τον γνωρίζουμε, αντιθέτως τον αποφεύγουμε συνήθως. Για να μπορέσει ο άνθρωπος να βγει από το κουτί του θα πρέπει να βρει τον εαυτό του, τα πραγματικά του θέλω και να μπορεί να τα υπερασπίσει. Θα πρέπει να έχει την εσωτερική δύναμη να πάει παρακάτω και να μην παραμένει στάσιμος. Δύσκολη διαδικασία, μιας και η ενδοσκόπηση ως έννοια είναι άγνωστη σε πολλούς.

Γιατί θεωρείτε ότι είναι άγνωστη λέξη;
Μα γιατί ζούμε στην εποχή του φαίνεσθαι. Το είναι βρίσκεται σε δεύτερη μοίρα. Οι ανθρώπινες σχέσεις και η επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων φθίνουν κατά πολύ. Η εικόνα μετράει και αυτή προβάλλεται όσο πιο ωραιοποιημένη γίνεται, αποτελεί και ασφαλές περιβάλλον σαφώς. Φοβούνται οι άνθρωποι να αγγίξουν τον εαυτό τους, ίσως δεν τους έμαθε και κανένας πώς να το κάνουν. Είναι εξαιρετικά επίπονη διαδικασία να παραδέχεσαι τα λάθη σου, να αποδέχεσαι τις αδυναμίες σου και να μην ξερνάς τα απωθημένα σου στους άλλους. Με τον εαυτό μας συνήθως τα έχουμε και οι προβολές στους άλλους δυσχεραίνουν την επικοινωνία μας.

Πέραν αυτού, τι άλλο θεωρείτε ότι φοβούνται οι άνθρωποι;
Τον θάνατο σαφώς και τη μοναξιά. Φοβούνται τον θάνατο μην κατανοώντας ότι η ζωή είναι μια πορεία προς τον θάνατο και τίποτε άλλο. Μια πορεία που μέχρι να φτάσει στο τέλος της όμως οφείλει να είναι ουσιαστική και μεστή νοημάτων και βιωμάτων. Όσον αφορά στη μοναξιά, παρατηρούμε μία εμμονή των ανθρώπων να επιδιώκουν να έχουν πολλούς ανθρώπους γύρω τους για να καλύπτουν τα κενά τους και τις ανασφάλειές τους. Είναι λες και δεν έχουν λόγο ύπαρξης χωρίς τους άλλους. Ψάχνουν το άλλο τους μισό μην κατανοώντας ότι είναι ολόκληροι. Φοβούνται οι άνθρωποι να μείνουν μόνοι και χάνουν την ομορφιά και την ουσία της μοναξιάς.

stavropoulou-1-900Στο τέλος του έργου ο ήρωας-πρωταγωνιστής βγαίνει στο φως. Αυτό είναι το ζητούμενο; Το φως;
Σε σχεδόν όλο το βιβλίο παίζω με αντιθέσεις. Ο άνθρωπος είναι διττό ον, κρύβει τα πάντα μέσα του και αλίμονο αν δεν συνέβαινε αυτό. Κανένας δεν είναι μόνο αισιόδοξος ή απαισιόδοξος. Η ζωή είναι ένα παιχνίδι ισορροπιών, το προς τα πού κλείνουμε έχει να κάνει με την φάση στην οποία βρισκόμαστε. Οι ανατροπές αποτελούν μέρος της ζωής μας και είναι επιθυμητές. Στο τέλος του βιβλίου αποζητώ την λύτρωση του ανθρώπου, με όποιο τρόπο και αν εκφράζεται ή εκλαμβάνεται αυτή. Το αφήνω στην επιλογή και στον χαρακτήρα του αναγνώστη. Το φως του καθενός ορίζεται διαφορετικά, είναι εξατομικευμένο.

Οι σκηνές του βιβλίου, ενώ είναι μικρές σε μέγεθος, συμπυκνώνουν πολλά νοήματα και αποτελούν γροθιά στο στομάχι. Συγχρόνως όμως δίνουν την αίσθηση ότι είναι μεγαλύτερες. Πόσο βοηθά αυτό τον αναγνώστη;
Σκοπός μου ήταν να δώσω συμπυκνωμένα νοήματα για να μην κουράσω αφενός, μιας και δεν είναι εύκολη η ανάγνωση ενός εσωτερικού έργου. Αφετέρου, ήθελα να δώσω στον αναγνώστη την δυνατότητα να προσθέσει τα δικά του βιώματα και να πάει παρακάτω με την σκέψη του. Κοντολογίς ήθελα να τον φέρω αντιμέτωπο με τον εαυτό του. Μετά από ένα χρόνο κυκλοφορίας του βιβλίου είδα ότι λειτούργησε καλύτερα απ’ ότι περίμενα όλο αυτό.

Μέσα σε αυτόν τον ένα χρόνο κυκλοφορίας του βιβλίο σου τι βρήκες ψάχνοντας;
Βρήκα καινούργιους ανθρώπους και γνώρισα καλύτερα κάποιους ήδη γνωστούς. Αυτό που μου έκανε όμως τρομερή εντύπωση είναι η ανάγκη των ανθρώπων για αγάπη και ουσιαστική επικοινωνία. Αρχικά με τρόμαξε αυτή μου η διαπίστωση, αλλά εν τέλει συνειδητοποίησα ότι είναι φυσιολογικό. Όταν έχεις μάθει να βρίσκεσαι εν μέσω νηνεμίας και έρχεται κάποιος και σου ταράσσει τα νερά ή θα το καταπιείς όλο αυτό και δεν θα μιλήσεις ή θα επιδιώξεις να βγάλεις την αλήθεια σου παραέξω και να την μοιραστείς. Αυτό έκαναν οι περισσότεροι, ευτυχώς. Δεν είναι εύκολο να ξεβολεύεται κάποιος και να στραπατσάρει την εικόνα του. Τα δάκρυα που έχυσαν κάποιοι άνθρωποι διαβάζοντας το βιβλίο μου πέφτουν σαν χάδια πάνω μου. Είναι το ευχαριστώ τους και η ανταμοιβή μου.

Στην Ελλάδα της κρίσης κατά πόσο έχουν επηρεαστεί οι ανθρώπινες σχέσεις;
Έχουν επηρεαστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η κατάσταση στην χώρα μας έχει αλλάξει άρδην τα τελευταία χρόνια. Ζούμε πρωτόγνωρες και επικίνδυνες καταστάσεις, τουλάχιστον η δική μου γενιά και οι νεότερες. Έχουν καταρρεύσει τα πάντα. Δεν υπάρχουν σταθερές και αξίες όπου μπορεί κάποιος να πιαστεί. Είμαστε μετέωροι μπροστά σε ένα αβέβαιο μέλλον. Μακάρι όλο αυτό να αποτελούσε απλώς μιαν απαισιόδοξη σκέψη και όχι πραγματικότητα. Ως συνέπεια αυτού οι άνθρωποι απογοητεύονται, περιχαρακώνονται και κλείνονται στο καβούκι τους με ό, τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Στερεύουν από όνειρα, διάθεση και ελπίδα και όλη αυτή την κατάσταση την μεταφέρουν στις όποιες σχέσεις τους. Έχει δυσκολέψει το σχετίζεσθε πια, νοσεί επικίνδυνα.

Θα ήθελα να κλείσουμε με μία φράση από το βιβλίο σου που να αποτελεί προτροπή προς τους αναγνώστες.
«Ο κύκλος σταματάει εκεί που σταματάμε εμείς τον διαβήτη».

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 
Τρίτη, 25 Ιουλ. 2017 - 18:40:27
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την συγγραφέα Μαρία Σταυροπούλου Top of Page