Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον σκηνοθέτη Κοραή Δαμάτη

Συνέντευξη με τον σκηνοθέτη Κοραή Δαμάτη

AddThis Social Bookmark Button

KORAHS-DAMATHS-900 Μιλήστε μας για το Delete. Πρόκειται για 2 μονόπρακτα σε ενιαία παράσταση?


Ναι. Το έργο Θεριά του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη και το έργο Σοβαρό ατύχημα επιβάτη της Βάνας Πεφάνη θα παιχτούν σε ενιαία παράσταση.

 Το θέμα που διαπραγματεύεται η παράσταση σας είναι το bulling. Bulling πάνω σε τι? Πιστεύετε ότι είναι η μάστιγα του αιώνα που διανύουμε?
Όχι. Το bulling δεν είναι τωρινό, ούτε είναι η μάστιγα του αιώνα μας. Απλώς σήμερα, με τόσα μέσα πληροφόρησης, το μαθαίνουμε, και μάλιστα, σχεδόν αμέσως. Αυτό κάνει τη διαφορά, ειδάλλως ο εκφοβισμός ήταν, και θα είναι, το αποδοτικότερο όπλο όλων των εποχών. Όλα τα γνωστά συστήματα, κάθε εξουσία, βασίζεται στον εκφοβισμό. Το κράτος κατ’ αρχήν, η θρησκεία, η οικογένεια, η εκπαίδευση... Όσο για το που εξασκείται το bulling, πάνω σε τι, η απάντηση είναι σε ΟΛΑ, φτάνει να διευκολύνει τον θύτη, -είτε άνθρωπος είναι αυτός, είτε σύστημα- να τον βοηθάει να πετύχει τον σκοπό του, όποιος και να είναι αυτός. Φοβάμαι ότι σε λίγα χρόνια, όταν θα επικρατήσει η εποχή που θα έχουν καταργηθεί τα προσχήματα, τότε και ο εκφοβισμός, το bulling, θα μεταδίδεται πια σαν ιός, μια επιδημία που θα καταβάλει όλον τον πλανήτη. Εκτός αν οι πολίτες των χωρών πάρουν θέση...

 Τα «Θεριά» του Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη και το «Σοβαρό ατύχημα επιβάτη»της Βάνας Πεφάνη είναι τα 2 μονόπρακτα που αποτελούν το Delete. Πώς συνδέονται μεταξύ τους ? Πώς προσεγγίζουν οι δύο διαφορετικοί συγγραφείς το θέμα του bulling?
Το πρώτο εισάγει το δεύτερο με έναν πολύ έξυπνο τρόπο. Και τα δύο έργα βαδίζουν προς ένα κοινό τόπο καταγγελίας και διαμαρτυρίας αλλά από διαφορετικό δρόμο. Και τα δύο έργα είναι βαθειά πολιτικά. Και το εννοώ το πολιτικά, με την αρχαιοελληνική και χρήσιμη έννοια του όρου. Θυμίζω ότι η λέξη πολιτική, προέρχεται από την λέξη πόλις, την πόλη-κράτος που αποτελείται από τους πολίτες. Ένα ερώτημα που βάζουμε κατά επανάληψη μεταξύ μας οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνεργάτες, στις παρέες, και στις συζητήσεις, είναι: συμμετέχει κανείς στην πολιτική και κοινωνική ζωή μιας χώρας δρώντας, καταγγέλλοντας το λάθος από όπου κι αν προέρχεται, ή στέκεται απέναντι αρνούμενος όποιες υποχρεώσεις, φροντίζοντας μόνο την πάρτη του, παριστάνοντας τον τυφλό, τον κουφό, πιστεύοντας ότι το ‘κακό’ έχει βρει τον γείτονά του και ότι δεν θα φτάσει ποτέ σ’ εκείνον; Όπως λέει ο Αριστοτέλης, η συμμετοχή των πολιτών είναι δικαίωμα και υποχρέωση, κι αυτός που δεν συμμετέχει πρέπει να θεωρείται ‘άχρηστος’ πολίτης. Τώρα, όσο αφορά την προσέγγιση... στον Παναγιώτη Μπαρμπαγιάννη, αν ραγίσει η ευαίσθητη επιφάνεια ενός παιδιού από ένα σκληρό και επαναλαμβανόμενο bulling, μοιραία στο τέλος θα σπάσει, θα θρυμματιστεί. Στο έργο της Βάνας Πεφάνη, στο τέλος η συγνώμη, εύχεσαι, και ελπίζεις, ότι θα φέρει πρόσφορες αλλαγές, όχι εύκολα, όχι με την πρώτη, όμως θα φέρει αλλαγές. Οι αλλαγές είναι πια η μόνη λύση!

 Αν και το bulling υπήρχε σε όλες τις εποχές σήμερα αποκτά “ονομασία” και σχεδόν ανεξέλεγκτες διαστάσεις... πού οφείλεται αυτό?
Έχετε δίκιο, σήμερα πια έχει αποκτήσει και επίσημη ‘‘ονομασία’’. Ο εκφοβισμός όμως, όπως προανέφερα και επισημαίνεται και σεις, είναι παλιό και δοκιμασμένο όπλο με καταπληκτικά αποτελέσματα. Ίσως να έχει πάρει τέτοιες ανεξέλεγκτες διαστάσεις γιατί όλα τα συστήματα εξουσίας έχουν φέρει τους πολίτες στα όρια τους. Αρνούμενος όμως τόσον καιρό ο κάθε πολίτης τα δικαιώματά του κι αφήνοντας το κάθε σύστημα να τον εκμεταλλεύεται, και κείνος, εννοώ τον κάθε πολίτη, να κερδίζει πέντε ψίχουλα και πάρα πολλά χρωματιστά καθρεφτάκια, βολεύτηκε μ’ αυτά και τώρα είναι οργισμένος. Και επειδή συνεχίζουν να τον εκφοβίζουν, να του κάνουν bulling, στρέφει την οργή του και εκφοβίζει κι αυτός με την σειρά του άλλους, ιδιαίτερα μικρότερους, αδύναμους και ‘‘διαφορετικούς’’!!! Κι απ’ τους ενήλικες πέρασε εύκολα και στους ανήλικες -πάντα υπήρχε αυτή η ‘‘παιδική μοχθηρία’’ αλλά όχι έτσι-, που κλεισμένοι μέσα σ’ ένα διαμέρισμα, μπροστά σε ένα σωρό οθόνες που όλα τα προσφέρουν κι όλα τα έχουν αντικαταστήσει, θυμωμένοι κι αυτοί γιατί αυτό δεν είναι η φύση τους, πράττουν τα ανάλογα... και έτσι φτάσαμε σ’ αυτές τις ανεξέλεγκτες κατατάσσεις όπως λέτε.

 Ποια θα είναι η δικιά σας ματιά, η ματιά του σκηνοθέτη πάνω σ’ αυτό το φαινόμενο?
Σαφώς εναντίον του οποιουδήποτε εκφοβισμού! Άλλωστε ανήκω σε μια γενιά που η εφηβεία μου έζησε μέσα στην χούντα. Πέρα λοιπόν από το συνηθισμένο bulling, είχαμε και ένα γενικό, μια επταετή ομπρέλα εκφοβισμού ανοιγμένη πάνω από οποιανδήποτε σκέψη, οποιοδήποτε συναίσθημα ή πράξη θα τολμούσαμε να σκεφτούμε!

 Φεύγοντας ο θεατής τι θα θέλατε να έχει πάρει από την παράσταση σας?
Την προτροπή για συμμετοχή. Μην κάνουμε πως δεν βλέπουμε. Μην παριστάνουμε ότι δεν ακούσαμε, δεν μάθαμε, δεν είδαμε τις μελανιές στα χέρια του παιδιού της γειτονιά μας, τους μώλωπες στο πρόσωπο της γυναίκας απέναντι, το συνεχές θλιμμένο πρόσωπο του μικρού στο από κάτω διαμέρισμα, την σβησμένη φωνή του ηλικιωμένου που ζει με τον αλκοολικό γιό του, τον νεαρό που χλευάζει και χτυπάει κάποιον ‘διαφορετικό’ άνθρωπο στο δρόμο. Συμμετοχή. Το κακό, η βία, ο εκφοβισμός, είναι σαν το λάδι, έτσι και χυθεί, απλώνεται, πάει παντού.

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάρτιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2
Κυριάκη, 26 Μαρ. 2017 - 22:49:38
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον σκηνοθέτη Κοραή Δαμάτη Top of Page