Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον συγγραφέα Σταμάτη Αλέξη

Συνέντευξη με τον συγγραφέα Σταμάτη Αλέξη

AddThis Social Bookmark Button

ALEXIS-STAMATIS-900Ποιοί ήταν οι λόγοι της επανέκδοσης του βιβλίου «Ο έβδομος ελέφαντας»? Αισθανθήκατε ότι δεν είχε κλείσει ο κύκλος του;

Δεν πιστεύω ότι τα βιβλία κάνουν κάποιο κύκλο. Εάν θα αποτολμούσα μια ανάλογη γεωμετρική παρομοίωση, θα έλεγα λειτουργούν περισσότερο ως μια σπείρα. Η σπείρα παράγεται απο τον στροβιλισμό ενός κύκλου γύρω από μια ευθεία. Έτσι και τη ζωή, έχοντας δεδομένη τη μοιραίως περιορισμένη ευθεία της διαδρομή, προσπαθούμε να την κυκλώσουμε με όλους τους τρόπους για να μας είναι πιο υποφερτή. Ενας τρόπος είναι και οι επέτειοι : στο βιβλίο μιλάω αρκετά για μια προσωπική μου ιστορία με το αλκοόλ που πλέον κλείνει είκοσι χρόνια από τότε που τελείωσε. Παρεμπιπτόντως, η προηγούμενη έκδοση του βιβλίου είχε από καιρό εξαντληθεί και πάμπολλοι αναγνώστες μου το ζητούσαν και δεν μπορούσαν να το βρουν πουθενά. Μου φάνηκε λοιπόν ως μια καλή στιγμή να ρίξω μια ματιά λίγο πίσω για να ξαναδώ ποιος ήμουν, πού ήμουν, αλλά και το πώς έγραφα όταν για πρώτη φορά ασχολήθηκα με τον πεζό λόγο.

Καταπιάνεστε μ΄ ένα θέμα, που θεωρείται ταμπού για πολλούς ανθρώπους αλλά παράλληλα είναι και μάστιγα της εποχής μας.
Πόσο δύσκολο είναι για ένα συγγραφέα να απομακρύνει το συναίσθημα και να γίνεται παρατηρητής του ίδιου του εαυτού του;

Όπως λέω και την πιο κάτω απάντηση, με τη δυνατότητα που μου δίνουν αυτά τα είκοσι χρόνια απόστασης από το γεγονός, και από την εντελώς νέα οπτική γωνία με την όποια το αντιμετωπίζω τώρα, ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο διαπιστώνω ότι - τηρούμενων των αναλογιών - είχα τότε καταφέρει(;) ή είχα ανάγκη (;) μια απόσταση από το «δράμα». Στον «Έβδομο Ελέφαντα» δεν βλέπω ούτε ένα χρονικό αλκοολισμού, ούτε ένα βιβλίο γραμμένο εν θερμώ, ούτε μια ημερολογιακή καταγραφή μιας άγριας εμπειρίας. Βλέπω ένα πεζογράφημα που τυγχάνει να έχει αυτό το γεγονός ως θέμα. Τα βιβλία που ακολούθησαν είναι σίγουρο ότι με περιέχουν και είναι αυτονόητο πως ο συγγραφέας είναι και παρατηρητής του εαυτού του - πολύ σκληρός ενίοτε. Ο αληθινός καλλιτέχνης κυρίως κλέβει απόν εαυτό του. Και αυτό ξέρετε γίνεται, όχι απομακρύνοντας το συναίσθημα, αλλά εμπλουτίζοντας το με νέα συστατικά που περιέχουν από την έκρηξη μέχρι την παρατήρησή του, από την εκχώρηση μέχρι τον πολλαπλασιασμό του. Όσον αφόρα στο πρώτο σκέλος της ερώτησης, το αλκοόλ είναι ένας πολύ κρυφός αντίπαλος. Σήμερα, μετά την καρδιά και τον καρκίνο είναι η τρίτη αίτια θανάτου παγκοσμίως. Η Οργή του Βάκχου είναι άγρια.

Αν το γράφατε σήμερα το βιβλίο πιστεύετε ότι θα ήταν διαφορετικό;

Όχι ιδιαίτερα. Βέβαια υπάρχουν τα είκοσι χρόνια πείρας στη συγγραφή, αλλά, όπως με χαρά διαπιστώνω, υπήρχε, περιέργως, κι αυτό το λέω επειδή το θέμα ήταν τότε πολύ νωπό, μια απόσταση από το βίωμα πραγματικά πολύ περίεργη για τόσο λίγο χρόνο. Εκεί που τα πράγματα θα άλλαζαν θα ήταν στην αφηγηματική τεχνική, στη δομή, στη γλώσσα κ.λπ.

Το βιβλίο αυτό νιώθετε ότι είναι μία κάθαρση αλλά παράλληλα και ένα χρέος ώστε να βοηθηθούν και να πάρουν κουράγιο κάποιοι άνθρωποι;

Θα σας γράψω κάποια πράγματα από την προσωπική μου ιστορία και θα δούμε πως λειτουργούν. Το βιβλίο πάντως γράφτηκε όχι τόσο λόγω του θέματος του, ούτε φυσικά για λόγους κάθαρσης ή διδακτισμού, δεν πιστεύω ούτε στο ένα ούτε στο άλλο. Γράφτηκε επειδή, κόβοντας το ποτό αποφάσισα να ασχοληθώ αποκλειστικά με αυτό που αγαπούσα πάντοτε, να γίνω δηλαδή συγγραφέας. Φυσικό ήταν το πρώτο μου πεζό να αντλεί και από μια τέτοια νωπή ακραία εμπειρία, η όποια κοντολογίς έχει ως έξης: Κάποτε για να ξυπνήσω ήθελα δυο νεροπότηρα βότκα. Αγάπησα το ποτό από πολύ μικρός, από τη ρετσίνα στο οικογενειακό τραπέζι. Υπήρξα βαριά αλκοολικός για τουλάχιστον δέκα χρόνια. Μικρός, έπασχα από αγοραφοβία και το ποτό μού έδινε δύναμη να σηκώνομαι στον πίνακα. Ήταν η υγρή ασπίδα προστασίας μου. Μυθοποιημένη στα τέλη της δεκαετίας του '70. Με το ποτό γινόμουν πιο δυνατός, πιο κοινωνικός, φυσικά πιο μάγκας. Μέσα στο ποτήρι συγκεντρώνονταν οι ανασφάλειες, οι ενοχές και οι φοβίες μου. Όταν έφτασα να πίνω δυο μπουκάλια βότκα τη μέρα, το περιβάλλον μου νόμιζε πως απλά ήμουν γερό ποτήρι, επειδή το έκρυβα. Ούτε μου περνούσε από το μυαλό πως ήμουν αλκοολικός. Είχα γίνει μάστορας στο ψέμα και την εφευρετικότητα, για να μπορώ να πίνω χωρίς να γίνομαι αντιληπτός.
Είχα φτάσει να κρύβω μπουκάλια στο ντουλάπι του καλοριφέρ στον διάδρομο της πολυκατοικίας. Όταν πήγα στρατό, είχα γεμίσει με βότκα το μπουκαλάκι με το υγρό για τους φακούς επαφής. Ο αλκοολικός είναι ηθοποιός που υποδύεται τον κανονικό άνθρωπο, τον κοινωνικό πότη. Έβγαινα με παρέα κι έπινα δυο ποτηράκια κρασί, έχοντας φροντίσει να καταναλώσω πριν τις δόσεις βότκας που χρειαζόμουν.
Όταν έκανα τις πρώτες εξετάσεις, οι γιατροί μου είπαν πως αν δεν το κόψω αμέσως έχω δύο χρόνια ζωής. Άρχισα να βλέπω ψυχίατρο, αλλά στον χώρο αναμονής έπινα κρυφά από το μπουκαλάκι μου.
Ώσπου στις 10 Απριλίου του 1996, γύρω στις 5.30 το απόγευμα, μετά από έναν μεθυσμένο απογευματινό ύπνο, κοίταξα το πρόσωπό μου στον καθρέφτη και είπα τέλος. Δεν είναι τόσο απλό βέβαια. Πέρασα ενάμιση μήνα στην ψυχιατρική κλινική του «Σωτηρία» και μέχρι σήμερα είμαι καθαρός. Ενας αλκοολικός ποτέ δεν μπορεί να γίνει φυσιολογικός πότης. Αλλά μπορεί να πεθάνει νηφάλιος.

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάρτιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31 1 2
Κυριάκη, 26 Μαρ. 2017 - 22:48:09
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τον συγγραφέα Σταμάτη Αλέξη Top of Page