Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την θεατρική ομάδα Med-α

Συνέντευξη με την θεατρική ομάδα Med-α

AddThis Social Bookmark Button

otan-lykos-900«Όταν ο λύκος». Τι να περιμένει ο θεατής στη συνέχεια της φράσης;

Η επιλογή του τίτλου περιέχει μια σκόπιμη ασάφεια ή και αμφισημία. Προφανώς παραπέμπει στην κλισέ φράση του παραμυθιού. Ωστόσο, η ελλειπτικότητα της διατύπωσης αφήνει τον καθένα να την ερμηνεύσει ανάλογα με τις δικές του προσλαμβάνουσες από τα παραμύθια. Διότι το παραμύθι δεν είναι απλώς ένα εύπεπτο διδακτικό αφήγημα, αλλά μια «παραμυθία» (παρηγοριά) για όποιον έχει πληγωθεί από μια σκληρή πραγματικότητα. Κι αυτό είναι μάλλον που θα θέλαμε να υπονοηθεί: ότι στην πραγματικότητα ο λύκος δεν είναι πάντα «ο άλλος». Ούτε και ο θύτης. Όποιος περπάτησε στο δάσος δεν είναι τόσο αθώος.

Πώς συνδέεται η αναγωγή στα παραμύθια με το περιεχόμενο της παράστασης;
Το έργο είναι μια σκηνική σύνθεση μονολόγων που αφορούν στην παιδική ηλικία. Μέσα από τα κείμενα αποδομούνται ορισμένοι μύθοι γύρω από την παιδικότητα, καθώς ο σκηνικός χώρος της δράσης μεταμορφώνει τα πρόσωπα από θύματα σε θύτες, από παιδιά σε ενήλικες.

Γιατί επιλέξατε ένα τέτοιο θέμα;
Η παιδική ηλικία αποτελεί ένα θέμα που συγκινεί διαχρονικά κάθε άνθρωπο, γεγονός που εξηγείται ψυχολογικά: ο καθένας ταυτίζει το παιδί με τον εαυτό του ή με το παιδί που υπήρξε (ή δεν υπήρξε) στο παρελθόν, ενώ ταυτόχρονα η εικόνα του παιδιού αγγίζει όποιον έχει δικά του παιδιά. Στη δική μας περίπτωση λειτούργησε η πρώτη συνιστώσα. Εξάλλου, τυχαίνει ορισμένοι από τους συντελεστές να εργάζονται με παιδιά. Μάλιστα, φορώντας το προσωπείο του παιδιού μας δόθηκε η ευκαιρία να δώσουμε φωνή σε μύχια βιώματα και απωθημένα αισθήματα που εν δυνάμει εκφράζουν καθένα που έχει υπάρξει παιδί. Άλλωστε, το παιδί που θάβουμε μέσα μας λυσσάει να ακουστεί. Απλώς εμείς αφήσαμε αυτή τη λύσσα να ξεθαφτεί.

Πώς βλέπετε εσείς τα παιδιά σήμερα; Πόσο έχει επιδράσει η κρίση στη βίωση της παιδικότητας;
Η ιδέα ότι τα σημερινά παιδιά «δεν ζουν τη ζωή» ή «δεν είναι παιδιά» είναι μάλλον βεβιασμένη. Κάθε γενιά αντιμετωπίζει την προηγούμενη με καχυποψία, καθώς οι αλλαγές στον τρόπο ζωής των νέων εκλαμβάνονται από τους μεγάλους ως παρακμή. Ωστόσο, οι γενικότερες κοινωνικές εξελίξεις επηρεάζουν αναπόφευκτα και την παιδική ηλικία. Το δυστύχημα μάλλον είναι ότι οι μεγαλύτερες γενιές δεν μπορούν να καταλάβουν τις μικρότερες. Όσο η κρίση βαθαίνει, φαίνεται ότι αδυνατίζει η δύναμη της ενσυναίσθησης. Κι αυτό είναι που πληγώνει τα παιδιά.

Είναι αισιόδοξο ή απαισιόδοξο το μήνυμα της παράστασης;
Φαίνεται ότι τα τελευταία χρόνια η απαισιοδοξία έχει γίνει κοινός τόπος. Ίσως, μάλιστα, αποτελεί αντικείμενο ιδιότυπου ανταγωνισμού, καθώς όποιος κατορθώνει να καταβάλει τους άλλους αισθάνεται μια υποσυνείδητη ικανοποίηση. Μέσα από αυτό το έργο εμείς προσπαθήσαμε να ξορκίσουμε τα κακεντρεχή μας υποσυνείδητα και αυτό από μόνο του είναι αισιόδοξο μήνυμα. Ελπίζουμε ότι κάτι ανάλογο θα συμβεί και με όποιον θελήσει να το δεχτεί.

https://www.facebook.com/events/1822387217976208/ (εκδήλωση στο facebook)

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Ιούνιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2
Δευτέρα, 26 Ιουν. 2017 - 02:39:42
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την θεατρική ομάδα Med-α Top of Page