Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τα μέλη της θεατρικής ομάδας σου_real(*)

Συνέντευξη με τα μέλη της θεατρικής ομάδας σου_real(*)

AddThis Social Bookmark Button

untitled9-900με αφορμή την παράσταση "Και δε θα χωρίσουμε ποτέ" του Γιον Φόσσε

Το θέμα που πραγματεύεται το έργο, πιστεύετε ότι αφορά κάθε θεατή ?
Μαρία Λεβαντή Το έργο αυτό αφορά κάθε θεατή, γιατί τα θέματα που θίγει είναι διαχρονικά. Όλοι στη ζωή μας έχουμε βιώσει μια απώλεια ενός σημαντικού ανθρώπου , είτε επειδή το άτομο αυτό αποφάσισε να μην αποτελεί κομμάτι της, είτε επειδή έφυγε από τη ζωή. Κάθε άνθρωπος έχει νιώσει αυτόν τον πόνο και δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στην σκληρή πραγματικότητα. Ακριβώς αυτή την κατάσταση βλέπουμε να περνάει η πρωταγωνίστρια στο «Και δε θα χωρίσουμε ποτέ» του Γιον Φόσσε, Η ηρωίδα του έργου ζει με την ελπίδα ,πως το πρόσωπο που αγαπά θα γυρίσει κοντά της, , ίσως ο άντρας που περιμένει ,να μην γυρίσει τελικά ποτέ , όμως όπως και να ‘χει, η ψευδαίσθηση αυτή τη βοηθάει να συνεχίσει να ζει. Οι αναμνήσεις την συντροφεύουν μόνιμα στην καθημερινότητα της.
Ελένη Χατζηγεωργίου Πώς να μην αφορά το έργο τον κάθε έναν από εμάς όταν θέτει ερωτήματα για τις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, την σχέση με την ατομικότητα στην ιδιωτική του ζωή και την φύση της ίδιας της ύπαρξης αναφορικά με την έννοια της προσμονής-αναμονής και της ανθρώπινης μοναξιάς;

Γιατί διαλέξατε αυτό το έργο και μάλιστα σε μια εποχή που η κρίση έχει χτυπήσει έντονα το θέατρο, το θεωρείτε επίκαιρο?
maria-levantiΜαρία Λεβαντή Ναι πιστεύω πως είναι, σε μία εποχή που οι άνθρωποι έχουν αποξενωθεί, εξαιτίας της κατάστασης που επικρατεί στην χώρα μας και ο καθένας περνά τα προσωπικά του προβλήματα και άγχη ,κλεισμένοι όλοι σε ένα σπίτι μπροστά από έναν υπολογιστή, που οι ανθρώπινες σχέσεις διαλύονται για ανούσιους λόγους, που ο καθένας ζει απομονωνομένος στην δική του πραγματικότητα , το έργο αυτό έρχεται να μας μιλήσει για την ανάγκη για αγάπη, έρωτα, συντροφικότητα και όνειρα που θάβονται δυστυχώς εξαιτίας των συνθηκών που ζούμε.
Ελένη Χατζηγεωργίου Το θέατρο από μόνο του ανεξάρτητα από το είδος που πρεσβεύει είναι μια καθαρά πολιτική πράξη. Στο θέατρο γινόμαστε κοινωνοί εμπειρίας και συναισθημάτων. Κατά αυτή την έννοια δεν υπάρχουν έργα επίκαιρα η μη. Ο μεγαλύτερος όγκος εξάλλου των θεατρικών έργων είναι γραμμένος για να μιλάει σε κάθε εποχή και έτσι ο λόγος του αποκτάει πανανθρώπινα χαρακτηριστικά και βάθος χρόνου. Μόνο ο κώδικας επικοινωνίας αλλάζει κατά περιπτώσεις. Στο πρώτο επίπεδο το συγκεκριμένο έργο έρχεται να μας υπενθυμίσει για την ανθρώπινη μοναξιά, είτε βρισκόμαστε μέσα σε μια ερωτική σχέση, είτε έχουμε φύγει από αυτή και στο δεύτερο επίπεδο, να μας επισημάνει πως η ζωή είναι μια ατελείωτη αναμονή.

Πείτε λίγα λόγια για τον ρόλο που ενσαρκώνεται στην παράσταση ‘Και δε θα χωρίσουμε ποτέ’
Μαρία Λεβαντή Υποδύομαι μία γυναίκα ,η οποία ζει τη δική της αγωνία , φοβάται μη την αφήσει ο άνθρωπος που αγαπά, γιατί διαισθάνεται πως εκείνος ακόμα έχει μέσα του πράγματα που τον κρατάνε πίσω στο παρελθόν. Για αυτό και στο τέλος του έργου του ζητάει επίμονα ξανά και ξανά να την ακολουθήσει και να φύγουν μακριά μόνοι τους.

eleni-xatzigeorgiouΕλένη Χατζηγεωργίου Υποδύομαι την Εκείνη. Ο συγγραφέας δεν δίνει ονόματα στους ήρωες του και κατά αυτόν τον τρόπο αποκτάνε υπόσταση και χαρακτηριστικά από όλους εμάς -ηθοποιούς, θεατές, συντελεστές παράστασης-. Είμαστε εμείς οι ίδιοι οι ήρωες. Η Εκείνη βρίσκεται στον ιδιωτικό της χώρο αποκομμένη από την δημόσια πραγματικότητα. Αυτό από μόνο του ως συνθήκη είναι ήδη αρκετό ώστε κάθε φυσικό πρόσωπο να έρχεται αντιμέτωπος με έμμονες ιδέες. Για αυτό και ο λόγος της είναι επαναληπτικός. Ο χωρισμός της από τον Αυτόν της στερεί αυτομάτως την βούληση για επαναφορά στα καθημερινά της ζωής και αυτοεξορίζεται μέσα στα τείχη της φαντασίας της. Έτσι ο άντρας φεύγει και επανέρχεται στο χώρο της όποτε εκείνη νοιώθει δυνατή ή ευάλωτη ρίχνοντας εαυτό και θεατές σε κατάσταση διαρκούς αναμονής.

Πιστεύετε ότι το θέατρο, σε μια εποχή που οι άνθρωποι δέχονται παθητικά τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία μας ’,έχει τη δύναμη να αφυπνίσει συνειδήσεις ?
Μαρία Λεβαντή Το θέατρο είχε και πάντα θα έχει τεράστια δύναμη, συγκεντρώνει μέσα του όλες τις τέχνες μαζί και μπορεί να μεταφέρει με άμεσο τρόπο ποικίλα μηνύματα.
Ελένη Χατζηγεωργίου Το θέατρο μας θυμίζει την κοινή μας καταγωγή, την ανθρωπιά μας, μας μεταμορφώνει αφού είναι εμποτισμένο με τέτοια εργαλεία ώστε να εμπνέει και να διεισδύει πέρα από την επιφάνεια των πραγμάτων. Έστω και αν μας κάνει να αναρωτηθούμε για ένα λεπτό είναι αρκετό ώστε να καταγραφεί μέσα μας μια αλλαγή.

Η ζωή τελικά είναι αναμονή?
Μαρία Λεβαντή Η ζωή είναι αναμονή, πάντα περιμένουμε κάτι συνέχεια, περιμένουμε να πραγματοποιηθούν τα όνειρα μας, περιμένουμε να έρθουν στη ζωή μας όσα επιθυμούμε, περιμένουμε ,κάθε στιγμή , κάθε λεπτό κάτι να έρθει , που θα μας λυτρώσει.
Ελένη Χατζηγεωργίου Η ζωή είναι και αναμονή. Έχει και αυτό το στοιχείο. Μέσα στα πολλά που μπορούμε να της παραθέσουμε

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Ιούνιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2
Σάββατο, 24 Ιουν. 2017 - 07:41:11
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με τα μέλη της θεατρικής ομάδας σου_real(*) Top of Page