Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΓια τις σύγχρονες Τρωάδες και τους σύγχρονους Κρέοντες

Για τις σύγχρονες Τρωάδες και τους σύγχρονους Κρέοντες

NIKOS-PAPADIMITRIOU-900Την ενδιαφέρουσα έκθεση «Πόλις – ροές – εντάσεις – Ώσμωση» εγκαινίασε πρόσφατα το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης στην Αθήνα.

Το ενδιαφέρον της έγκειται όχι μόνο στο εύρος του ύφους των καλλιτεχνών που συμμετέχουν, αλλά, κυρίως, στο θέμα της που επιχειρεί να συνδέσει όψεις και διεργασίες του σήμερα με τις έννοιες και ιδέες της Πόλης και του Πολίτη όπως αναδύονται μέσα από το Αρχαίο Δράμα.
Το independent επικοινώνησε με πέντε από τους τριάντα συμμετέχοντες καλλιτέχνες, τη Νατάσσα Κοτσάμπαση, την Ισμήνη Μπονάτσου, τη Μαρία Πάστρα, τη Μάρθα Τσιάρα και τον Νίκο Παπαδημητρίου και μεταφέρει τις σκέψεις τους για η σύγχρονη Πόλη και τη σχέση της με τους πολίτες, τους επισκέπτες και τους ικέτες της.

Ποιος θα λέγατε ότι παίζει το ρόλο του «χορού» στη σημερινή μεγαλούπολη;
Μ.Τ.
Θα μπορούσε να ήταν οι άνθρωποι στα καφενεία ή στις στάσεις των λεωφορείων. Επειδή όμως κι αυτοί δεν εκφράζονται πια φωναχτά, θα έλεγα πως το Δράμα στη σημερινή μεγαλούπολη, δεν έχει χορό.

ISMINI BONATSOU

Ισμήνη Μπονάτσου Ικέτης

Ι.Μ.
Ναι. Ένα διάσπαρτο ασυντόνιστο σύνολο που χαζεύει βουβά τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων στα περίπτερα, περπατάει μιλώντας στο κινητό του, ζαπάρει κανάλια εις άγραν ειδήσεων, στριμώχνεται στα ΜΜΜ ανταλλάσσοντας πικρόχολα σχόλια, περιμένει δυσανασχετώντας σε ουρές και αποσύρεται πέφτοντας στις αγκάλες ενός Μορφέα δίχως όνειρα.
Μ.Π.
Για μένα ο χορός είναι η έκφραση της ομαδικής ψυχής που υπάρχει μέσα στο κάθε ξεχωριστό άτομο. Με τη φωνή της, εκπροσωπεί τη συλλογική ανθρώπινη μοίρα και προσφέρει κάτι από την πείρα της αρχετυπικής της γνώσης στο θνητό πλάσμα που πάσχει τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Natasa Kotzampasi

Νατάσσα Κοτσάμπαση ΟΜΟΝΟΙΑ


Ν.Κ.
Ο χορός στη μεγαλούπολη είναι οι ίδιοι οι κάτοικοί της. Άλλοτε γίνονται πρόσωπο της “τραγωδίας” συμμετέχοντας στη δράση, ( βγαίνουν στους δρόμους, διαμαρτύρονται, παίρνουν θέση, ασκούν πιέσεις), για να δικαιωθεί ο “ήρωας” κι άλλοτε παραμένουν αμέτοχοι, αποστασιοποιημένοι παρατηρητές που προβάλουν τα πάθη των ηρώων, (μετανάστες, άστεγοι, άνεργοι), καλλιεργώντας ηθικά διδάγματα.
Ν.Π.
Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τους καλλιτέχνες ως "χορό" σε μια κοινωνία. Οι καλλιτέχνες όπως και ο χορός στο αρχαίο θέατρο λειτουργούν και στέκουν σαν παρατηρητές. Παίρνουν ή τουλάχιστον οφείλουν να παίρνουν αποστάσεις από τα πεπραγμένα έχοντας μια πιο καθαρή ματιά. Τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι σε προσωπικό επίπεδο ως εικαστικός.

Ποιος είναι ο ρόλος των καλλιτεχνών σε αυτή;
Ι.Μ.
Ευαίσθητοι δέκτες, σε δημιουργικό οίστρο, ενεργοποιούνται και καλύπτουν κενά: το κενό άχαρων δρόμων, άδειων καταστημάτων, ρημαγμένων κτιρίων και εμμέσως το -καθόλου καινοφανές- πολιτικό - πολιτιστικό κενό. Αποτέλεσμα, ένας πρωτοφανής όγκος καλλιτεχνικής δημιουργίας ιδίως στην επιδερμίδα της πόλης (γκράφιτι, street art), αλλά και στο εσωτερικό της, με συλλογικά-νομαδικά πρότζεκτ & εγκαταστάσεις σε εγκαταλελειμμένα κτίσματα.
Ν.Π.
Οι καλλιτέχνες, όπως ανέφερα πιο πριν, οφείλουν να στέκουν σαν τον χορό. Να παρατηρούν, να καταγράφουν αλλά και κάποιες φορές να λειτουργούν παρεμβατικά και ενδεχομένως εμψυχωτικά. Αλλά με σύνεση και συνείδηση μετά από ώριμη σκέψη.
Και αυτό θα έλεγα ότι αφορά περισσότερο τις performative εκδοχές της καλλιτεχνικής πράξης, το θέατρο, το χορό, το τραγούδι, κλπ

MARTHA TSIARA 900

Μάρθα Τσιάρα Έξοδος

.
Μ.Τ.
Ο σημαντικός κοινωνικός κι παιδαγωγικός ρόλος του καλλιτέχνη στη σημερινή μεγαλούπολη είναι υποβαθμισμένος, Στις μεγάλες εκθέσεις και στις γκαλερί οι καλλιτέχνες « συνομιλούν » μεταξύ τους και με ελάχιστους φιλότεχνους.
Κάποιο επικοινωνιακό και κοινωνικό ρόλο θα έλεγα πως έχουν οι Street Artists.
Ν.Κ.
Η καλλιτεχνική έξαρση στη σύγχρονη Αθήνα είναι εμφανής και λυτρωτική , αναζωογονητική και ελπιδοφόρα. Οι καλλιτέχνες παρατηρούν, σχολιάζουν, επικρίνουν, συνδιαλέγονται, αλληλεπιδρούν αλλά κυρίως, δημιουργούν ψυχοθεραπευτικά για εαυτούς και αλλήλους.
Ενίοτε αναλαμβάνουν και τον ρόλο του “χορού” κι εφόσον ακολουθούν την ενεργητική προσέγγιση μπορεί και να καταφέρουν να συμμετάσχουν στη δίκαιη έκβαση του “δράματος”.

MARIA PASTRA

Μαρία Πάστρα Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει ΙΙ

Μ.Π.
Ο καλλιτέχνης είναι η κρατημένη ανάσα, η επαγρύπνηση. Θα διακρίνει το χυδαίο σε αυτό που φαίνεται ορθολογικό και “πρέπον". Θα θέσει το ερώτημα. Ίσως κάποιες φορές προτείνει τη λύση.
Μια παιδική μορφή αποτελεί το κεντρικό σημείο του θέματος σας. Γιατί; - Πώς βλέπετε τη θέση των παιδιών στη σημερινή Πόλη;
Ι.Μ.
Η πόλη είναι φτιαγμένη από μεγάλους και για μεγάλους. Με κανόνες από και για μεγάλους. Ανοίκεια. Τεράστια μεγέθη. Γρήγοροι ρυθμοί. Επίφοβες γωνίες. Επικίνδυνες γωνιές. Θανατηφόροι δρόμοι. Δεν υπάρχει θέση για μικρό παιδί- ιδίως ασυνόδευτο προσφυγόπουλο.

Ν.Κ.
Το παιδί στο θέμα μου, είναι η ελευθερία, είναι η ελπίδα είναι η αισιοδοξία, η θετική σκέψη, η δράση, η ένταση αλλά και ο σουρεαλισμός στη σύγχρονη πόλη. Εν τέλει είναι η ίδια η Ζωή.
Το παιδί στη σημερινή Πόλη, όμως, είναι το μεγάλο θύμα των περιστάσεων...απομακρυσμένο από τη Φύση και τη φύση του, εισπράττει την ψυχοπαθολογία των ενηλίκων, απορροφά τους κραδασμούς ενός παραπαίοντος κοινωνικού συστήματος που προβάλλει την ανταγωνιστικότητα και εξοικειώνεται με τη βία σε όλες της τις μορφές, Εντούτοις αν το αφήσεις ελεύθερο, με άνεση και ευχαρίστηση θα παίξει με το παιδί απέναντί του όσο διαφορετικό κι αν είναι.

Ποια, κατά τη γνώμη σας, είναι η σχέση Πολίτη και Δημόσιου Χώρου σήμερα;
Ι.Μ.
Σχέση πάλης. Διωκόμενος και διώκτης, απωθών και απωθούμενος, ένα συνεχές μπρα ντε φερ. Ο δημόσιος χώρος αφιλόξενος, μη φιλικός. Ο πολίτης κάνει ενίοτε ατροφικές προσπάθειες να τον ανακτήσει, συνήθως μέσα απο ομάδες που προσφέρουν ασφάλεια και αίσθηση του ανήκειν. Θα καταφέρει άραγε μελλοντικά να νοιώσει ξανά ότι ανήκει στην και του ανήκει η πόλη;
Ν.Κ.
Ο Πολίτης στο Δημόσιο Χώρο, είναι κατά βάση παθητικός. Αρκείται στην άσκηση κριτικής και σε ευχολόγια, αρνείται να λειτουργήσει δυναμικά αν και συχνά οι συνθήκες δεν του το επιτρέπουν. Αυτή η στάση περιορίζει τον ρόλο του κατά συνέπεια και τον χώρο του.
Μ.Τ.
Ο Πολίτης εν πολλοίς περιχαρακωμένος στον ιδιωτικό του χώρο, σχεδόν φοβάται τον Δημόσιο Χώρο. Έτσι η συμμετοχική ώσμωση και η γοητεία των ανοικτών Δημόσιων Χώρων περιορίζεται σημαντικά. Στους κλειστούς Δημόσιους Χώρους, Δημόσιες Υπηρεσίες, Νοσοκομεία, Σχολές κλπ, ο Πολίτης απλά υπομένει.
Μ.Π.
Ο Δημόσιος χώρος ουσιαστικά είναι η επέκταση του ατομικού μας κελύφους επιβίωσης και διαβίωσης. Μιλώντας για τη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, η σχέση αυτή είναι ακόμα προβληματική. Στις νέες γενιές όμως, διακρίνω μια πολύ καλύτερη αντιμετώπιση, προφανώς λόγω της διαφορετικής παιδείας που λαμβάνουν αλλά και λόγω της μεγαλύτερης διάχυσης νοοτροπιών και ερεθισμάτων μέσω του διαδικτύου και λόγω των εύκολων μετακινήσεων στο εξωτερικό.
Ν.Π.
Υπήρξαν παραδείγματα που συλλογικότητες (καλλιτεχνικές και μη) καθώς και τοπικές κοινότητες λειτούργησαν ακτιβιστικά. Το αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός, το Green Park στο πεδίο του Άρεως, το πάρκο Ναυαρίνου στα εξάρχεια, η Κερατέα, οι Σκουριές Χαλκιδικής κ.α. Οι περιπτώσεις αυτές έδειξαν και μάλιστα με αρκετά μεγάλη ανταπόκριση ότι υπάρχει η ανάγκη για άμεση παρέμβαση του πολίτη στο δημόσιο χώρο μέσα από αυτόνομες και αυτοδιαχειριζόμενες μορφές εκτός των οργανωμένων δομών που σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν να ανταποκριθούν ή να αφουγκραστούν τις τοπικές κοινωνίες και τις ανάγκες αυτών.
Στις παραπάνω περιπτώσεις εκδηλώθηκε εμφανώς η ανάγκη για άμεση παρέμβαση και δράση των πολιτών σε μοντέλα αυτοδιαχείρησης και έδειξαν την πραγματικά άμεση και ζωτική σχέση πολίτη και δημόσιου χώρου.

Ένα κουτόσπιτο, μια αυτοσχέδια σκηνή, η παράγκα του Καραγκιόζη: ποιος μπορεί είναι ο εν δυνάμει κάτοικος;
Ν.Π.
Ο καθένας από εμάς.
Μ.Τ.
Το αυτοσχέδιο κουτόσπιτο, είναι η φωλιά, το καταφύγιο, η τελευταία ψευδαίσθηση σπιτιού των απελπισμένων. Εύθραυστο σαν κι αυτούς, μετακινούμενο, χωρίς τις στοιχειώδεις προδιαγραφές προστασίας και άνεσης , είναι ότι έχουν και δεν έχουν. Ένας άνεργος, ένας πρόσφυγας ή μετανάστης, ένας εξαρτημένος, ένας ψυχικά άρρωστος, είναι οι “ ένοικοι” των κουτιών.
Μ.Π.
Η παράγκα του Καραγκιόζη: όσοι έχουμε μεγαλώσει και κατοικούμε σε αυτή τη χώρα, σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, είμαστε κάτοικοι και της παράγκας αυτής, είτε το θέλουμε είτε όχι. Ο Καραγκιόζης δίνει μορφή από ένα κομμάτι της ιστορίας και του συλλογικού χαρακτήρα που φέρουμε μέσα μας. Είναι αυτό που μας κατατρώει...αλλά και αυτό που μας σώζει. Είναι οι εξ ανατολής καταβολές μας.

Περιγράψετε με τρεις λέξεις την ώσμωση που θεωρείτε ότι συντελείται στη σύγχρονη πόλη.
Ν.Π.
Κράτος - Αυτοδιαχείριση - Αναδιανομή
Ι.Μ.
Μετ΄ εμποδίων - Ασυμπτωτική - Ασθμαίνουσα ώσμωση
Μ.Π.
Χρώμα – Δίκτυο - Σπείρα
Μ.Τ.
Ενδοστρέφεια - Αποξένωση - Απάθεια.
Ν.Κ.
Πολυπολιτισμικότητα – Συνύπαρξη - Αλληλεγγύη.

Η έκθεση διαρκεί ως το Σάββατο 30 Σεπτεμβρίου. Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 34 18550

Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα - Παρασκευή 18:00 - 22:00, Σάββατο 11:00 - 14:00 και 18:00 - 22:00

http://www.mcf.gr/el/events/?ev=ekthesi_eikastikon_polis_roes_entaseis_osmosi

Δημοσκόπηση

Πρέπει να επιτραπούν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Οκτώβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5
Πέμπτη, 19 Οκτ. 2017 - 16:49:43
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΓια τις σύγχρονες Τρωάδες και τους σύγχρονους Κρέοντες Top of Page