Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη του σκηνοθέτη Εμμάνουελ Μανιού,

Συνέντευξη του σκηνοθέτη Εμμάνουελ Μανιού,

manios-900Από τον Δεκέμβριο πρόκειται να παρουσιαστεί ένα αγαπημένο έργο στο ελληνικό κοινό, το Miss Julia του Στρίντμπεργκ στο θέατρο ΠΚ. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η επιτυχία του, που το κάνει πάντα τόσο διαχρονικό και ενδιαφέρον όσες φορές και αν παρουσιαστεί?

Η δεσποινίς Τζούλια ανήκει στα ορόσημα της κλασικής παγκόσμιας λογοτεχνίας και αποτελεί "σχολείο" τόσο για σκηνοθέτες και ηθοποιούς όσο και για το κοινό. Αυτό συμβαίνει γιατί το έργο αυτό διαπραγματεύεται θέματα που χτυπάνε βαθιά στον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης και της σύγχρονης κοινωνίας. Αυτά τα θέματα κυρίως είναι: η ταξική ανισότητα, η θέση της γυναίκας και γενικότερα του ασθενούς φύλου καθώς και η πίστη σε κάτι ανώτερο από εμάς! Αυτά τα θέματα λοιπόν, μολονότι η δεσποινίς Τζούλια γράφτηκε το 1888, εξακολουθούν να μας προβληματίζουν και ειδικά στις μέρες μας που υπάρχει ευρύτερος αναβρασμός στον πλανήτη. Αν παρατηρήσουμε λίγο καλύτερα θα δούμε ότι πραγματικά "εξελιγμένο" είναι μόνο ένα μικρό ποσοστό κρατών του δυτικού κόσμου.

Ποια είναι η δική σας σκηνοθετική ματιά σ΄αυτό το ανέβασμα?

Σε συνέχεια της παραπάνω απάντησης, αυτό που θέλω να σχολιάσω με το στήσιμο της συγκεκριμένης παράστασης είναι ότι ουσιαστικά τα θέματα που καυτηρίασε ο Στριντμπεργκ το 1888 παραμένουν άλυτα ακόμα και σήμερα. Δηλαδή το ταξικό χάσμα διευρύνεται, η γυναίκα καλείται να είναι όσο πιο στυλιζαρισμένη και "ψεύτικη" γίνεται, ο άντρας πρέπει να είναι "άντρας" που αντιμετωπίζει τις ευθύνες του και η θρησκεία εξακολουθεί να είναι το όπιο του λαού με τον φανατισμό να έχει γίνει βασικό συστατικό. Φαινομενικά τα πράγματα αλλάζουν ή έστω διευρύνονται με την σεξουαλική επανάσταση της δεκαετίας του 60 αλλά επαναλαμβάνω όχι για όλους. Για να τονίσω αυτήν την στασιμότητα σε αυτά τα κοινωνικά θέματα χρησιμοποιώ την "χρυσή" εποχή της δεκαετίας του 50, με τις χαρακτηριστικές μουσικές και styling της.
Το κείμενο που επιμελήθηκε η Δήμητρα Ζακυνθηνού έχει σχεδόν ελάχιστες προσαρμογές γιατί όντως το κείμενο στέκει σχεδόν αυτούσιο και σήμερα. Υπάρχουν και κάποιες άλλες σκηνοθετικές πινελιές που διαμορφώνουν τη ματιά μου, αλλά αυτές δεν τις αποκαλύπτω. Θα ήθελα να δείτε την παράσταση και να τα συζητήσουμε κατόπιν.

Διαβάσαμε με πολύ ενδιαφέρον στο δελτίο τύπου ότι σε κάθε παράσταση θα υπάρχουν έργα διαφορετικών ζωγράφων πάνω στη σκηνή. Μιλήστε λίγο για αυτή την ενέργεια.

Η ένθεση πρωτότυπων πινάκων ζωγραφικής από οκτώ διαφορετικές Eλληνίδες ζωγράφους προέκυψε ως εξής: Μελετώντας το έργο βρήκα πολύ ενδιαφέρον ότι η παρουσία του πατέρα της Τζούλια, του κόμη, είναι συνεχής επί σκηνής μέσων των μποτών του που είναι κεντρικά τοποθετημένες και τις γυαλίζει ο υπηρέτης, συμπρωταγωνιστής, Ζαν. Αντίστοιχα η μητέρα της Τζούλια συζητιέται πολύ κατά την πλοκή αλλά η παρουσία της δεν είναι ορατή, όπως του κόμη με τις μπότες. Έτσι, έδωσα στη μητέρα την ιδιότητα της ζωγράφου της οποίας οι πίνακες είναι παραμελημένοι στο υπόγειο που εξελίσσεται το έργο. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε ταυτόχρονα στην ίδια σκηνή, στο ίδιο οπτικό πεδίο, και τους δύο γονείς, τα δύο φύλα, τα δύο άκρα. Αφού καταστάλαξα σε αυτή την ιδέα σκέφτηκα να εναλλάσσονται και οι ζωγράφοι έτσι ώστε να υπάρχει εικαστικός πλουραλισμός αλλά και για να δημιουργηθεί ένα πλαίσιο συζήτησης σχετικά με το θεατρικό σανίδι ως παράλληλο εκθεσιακό χώρο. Διαλέξαμε τεχνοτροπίες μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 50. Το εκθεσιακό κομμάτι επιμελείται με πολύ μεράκι η ζωγράφος Ιωάννα Καφίδα, την οποία μάλιστα πρότεινε η ταλαντούχα πρωταγωνίστρια μας, η Τζούλια, Ελενα Θωμοπούλου. (Τα κορίτσια αλληλοϋποστηρίζονται περισσότερο από τους άντρες.)

Επειδή οι εποχές λίγο πολύ ανακυκλώνονται, βρίσκετε ότι η δεκαετία του 50’, που αναφέρεται η παράστασή σας έχει κοινά με το σήμερα? Και εάν ναι ποια είναι αυτά?

Αρχικά η μόδα είναι προς τα εκεί τόσο κινηματογραφικά όσο και σε design αλλά αυτό είναι παροδικό. Το βασικότερο κοινό σημείο του τότε με το σήμερα είναι οι "ταμπέλες" που εξακολουθούμε να βάζουμε στους ανθρώπους σχετικά με την κοινωνική τους θέση, την κουλτούρα και τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους. Νομίζω ότι είμαστε στο σημείο μηδέν ακόμα εφόσον σε πολλές περιοχές του πλανήτη οι γυναίκες, τα παιδιά και πάσας φύσης μειονότητες ακόμα εξόφθαλμα υποφέρουν πολλά δεινά.

Είστε ένας νέος άνθρωπος που προσπαθείτε μέσα σε συνθήκες δύσκολες στο τόπο μας να δώσετε το δικό σας καλλιτεχνικό στίγμα. Πιστεύετε ότι η εποχή μας παρά τις δυσκολίες έχει και ευκαιρίες στους νέους δημιουργούς?

Θεωρητικά ναι! Σε όλες τις δύσκολες και σκοτεινές εποχές της ανθρωπότητας η τέχνη υπήρξε βάλσαμο και αποτελούσε ευκαιρία έκφρασης και απόδρασης. Αντίστοιχα και σήμερα. Άλλα αν δεν τολμάς και επιμένεις ο ίδιος για τις ιδέες σου, δεν έγκειται στην εποχή και στις συγκυρίες για να παράξεις έργο. Σίγουρα η εποχή είναι ο καμβάς αλλά το πινέλο ανήκει στον δημιουργό. Και ουσιαστικά ο δημιουργός είναι μόνος κατά τη διαδικασία. Θα κλείσω δανειζόμενος μία ατάκα της αλησμόνητης Κατίνας Παξινού η οποία είχε πει: "Βάστα καρδιά μου σαν είσαι καλλιτέχνης".

Δημοσκόπηση

Ποιο από τα συναισθήματα κυριαρχεί στη ζωή σας τον τελευταίο καιρό;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Δεκέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 29 30 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31
Σάββατο, 16 Δεκ. 2017 - 22:44:20
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη του σκηνοθέτη Εμμάνουελ Μανιού, Top of Page