Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την αφηγήτρια παραμυθιών Βιργινία Κοκκίνου

Συνέντευξη με την αφηγήτρια παραμυθιών Βιργινία Κοκκίνου

virgi4-900Σε μια εποχή που η εικόνα κυριαρχεί, εσύ επιλέγεις να πεις παραμύθια. Τολμηρό ή αναγκαίο;

Δεν θα έλεγα ότι είναι τολμηρό. Μπορεί ο κόσμος να έχει ξεχάσει να ακούει, όμως όταν τολμήσει (κι εδώ μπαίνει η τόλμη, από την πλευρά του θεατή) να έρθει σε μια παράσταση αφήγησης, συνειδητοποιεί ότι αυτό που βλέπει και ακούει είναι κάτι εντελώς φυσικό και απλό, σαν να αποτελούσε ανέκαθεν κομμάτι της ζωής του. Και μιλάω για τόλμη από την πλευρά των θεατών, γιατί ο κόσμος έχει σήμερα συνηθίσει στις υπερπαραγωγές, τις πομπώδεις μουσικές, τα φανταχτερά κοστούμια, στην έτοιμη εικόνα της τηλεόρασης, στην έντονη δράση. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν υποτιμώ τέτοιου είδους θεάματα, ίσα ίσα που διασκεδάζουν και γεμίζουν με χρώματα και εικόνες το μυαλό. Για αυτό και το να πάει κάποιος να ακούσει ιστορίες ξενίζει σαν είδος ψυχαγωγίας. Η αφήγηση όμως πιστεύω ότι φλερτάρει με την αγνότητα των παιδικών μας χρόνων, με τη χαμένη ή ξεχασμένη διάθεση για μοίρασμα. Στο μυαλό των περισσότερων, το παραμύθι είναι μια γιαγιά που μοιράζεται ιστορίες με μια παρέα παιδιών, ή μια ομάδα ανθρώπων που έλεγαν ιστορίες για να περάσει η ώρα τους όσο καθάριζαν τη φακή το βράδυ.

Άρα τείνεις προς το αναγκαίο;

Την ανάγκη την ανακαλύπτεις όταν αρχίσεις να λες παραμύθια. Και το περίεργο είναι ότι όταν αρχίζει κανείς να αφηγείται, αισθάνεται ότι πρώτα από όλα είχε ο ίδιος την ανάγκη να πει ιστορίες για τον εαυτό του. Μία ανάγκη που δεν την ήξερε ως τότε. Τα παραμύθια, προφορικές παραμυθίες, παρηγοριά γλυκιά, έρχονται να κάτσουν πάνω στον πόνο μας, στην αμφιβολία μας, στη χαρά μας και να της δώσουν μια άλλη διάσταση. Φωτίζουν το μυαλό μας, μας κάνουν πιο δυνατούς. Και τότε ακριβώς είναι που λέμε, μα πως δεν το είχα καταλάβει τόσο καιρό ότι είχα ανάγκη τούτες τις ιστορίες; Κι έπειτα αρχίζει το μοίρασμα.

Τις ιστορίες τις μοιράζεσαι λοιπόν. Πως επιλέγεις τι θα μοιραστείς;

Νομίζω ότι τις περισσότερες φορές είναι οι ιστορίες που μας διαλέγουν. Διαβάζω ένα βιβλίο, ταξιδεύω με τους ήρωες, και κάποιες φορές η ιστορία μου λέει, εμένα θα με αφηγηθείς, είμαι κομμάτι του εαυτού σου. Μπορεί να ψάχνουμε ιστορίες με αφορμή μια θεματική που θέλουμε ή πρέπει να δουλέψουμε, για παράδειγμα τα Χριστούγεννα, όμως οι ιστορίες που θα επιλεγούν μιλάνε στην ψυχή μας, αλλιώς δεν βγαίνουν.

Φαντάζομαι το κοινό σου είναι μικτό. Μικροί - μεγάλοι. Πως αντιδρούν οι μεν και πως οι δε;

Τα παιδιά έχουν τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια της ηλικίας τους. Πετάγονται, σχολιάζουν, κάποιες φορές απορρίπτουν τις επιλογές των ηρώων, προδίδουν την ιστορία αν την ξέρουν, ρωτάνε γιατί και πως. Το πιο θαυμάσιο όμως είναι όταν με κοιτάζουν με τα μεγάλα μάτια τους και μέσα τους μπορώ να δω την ιστορία μου να έχει γίνει εικόνα, διαφορετική για κάθε μικρό θεατή. Θυμάμαι ένα παιδάκι που μετά από μια έντονη σκηνή που είχα περιγράψει σ’ένα παραμύθι, πετάχτηκε και είπε: «Κυρία, εγώ το είδα αυτό που είπατε και ήταν lego!» Οι μεγάλοι πάλι έχουν τις περισσότερες φορές ένα απαλό χαμόγελο στα χείλη. Έρχονται και μας ευχαριστούν γιατί ένιωσαν πάλι παιδιά, γιατί δώσαμε στα παιδιά τους κάτι που λείπει από τη ζωή τους: την ευκαιρία να πλάσουν τα ίδια τις δικές τους εικόνες, να φτιάξουν το φανταστικό τους κόσμο. Κάτι που σίγουρα λείπει και από τη ζωή των ενηλίκων.

Τι σε οδήγησε στον κόσμο των παραμυθιών;

Ξεκίνησε από μια γενικότερη ανάγκη να κάνω κάτι καινούριο στη ζωή μου. Έχω σπουδάσει μετάφραση, δούλευα αρκετά χρόνια στον χώρο αυτό και συνεχίζω. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι το ταξίδι μου στις γλώσσες του κόσμου και στις λέξεις ήθελε να βρει νέες διαδρομές. Έκανα έτσι σεμινάρια πάνω στη μετάφραση, στη δημιουργική γραφή και το ένα έφερε το άλλο. Ήταν μια πολύ καλή φίλη που μου είπε «Γιατί δεν πας στα παραμύθια; Υπάρχει μια σχολή που σίγουρα θα σου ταιριάζει». Κάπως έτσι ανακάλυψα τη Σχολή Αφηγηματικής Τέχνης του Κέντρου Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών. Δύο χρονιά σπουδών στην τέχνη της αφήγησης, στη μνημονική, στην αγωγή του λόγου, την κίνηση, τους συμβολισμούς των παραμυθιών με μια πληθώρα δασκάλων και πάνω από όλα ανθρώπων με μια καρδιά περιβόλι, έτοιμων να μοιραστούν μαζί μας τους καρπούς που είχαν ωριμάσει στο μυαλό τους δουλεύοντας με τα παραμύθια.

Και το δικό σου περιβόλι με τα παραμύθια τι έχει μέσα;

Το δικό μου περιβόλι έχει καταρχήν μια υπέροχη και μεστή συνεργασία με δύο φίλες, συμφοιτήτριες στη σχολή αφήγησης και συναφηγήτριες πλέον. Την Παγώνα Καραγιάννη και την Καλλιόπη Λιαδή. Οι τρεις μας έχουμε φτιάξει την ομάδα Χείλια λένε Παραμύθια. Έχουμε ήδη πέντε αφηγηματικές ενότητες στο ιστορικό μας, τo Μία κατσαρόλα παραμύθια, το Αηδονάκι λάλησε και το Ίντα θέτε να σας πω; Παραμύθια από τη Χιο, αλλά και δύο χριστουγεννιάτικες παραστάσεις. Παρουσιάζουμε τις δουλειές μας σε δήμους, σχολεία, πολιτιστικά κέντρα, φεστιβάλ και μουσεία όπως το Μουσείο Μαστίχας στη Χίο. Παράλληλα, δουλεύω και μόνη, τις περισσότερες φορές μαζί με κάποιο μουσικό. Από τις πιο δυνατές δουλειές μου είναι ο Καριμπού και η Μάγισσα, ένα αφρικάνικο παραμύθι, όπου με συνοδεύει μουσικά με τα κρουστά και το νέι του ο Μανώλης Παλιάκης και το Λέξη, λέξη είσαι εδώ, ένα παραμύθι για την ιστορία του λόγου και της γραφής. Εδώ στη μουσική είναι ο Γιάννης Ανθόπουλος, ο οποίος, εκτός από τη μουσική συνοδεία, έχει μελοποιήσει και στίχους που έχω γράψει για την παράσταση ειδικά.

Μια και αναφέρθηκες στα Χριστούγεννα, που μπορούμε να σε δούμε φέτος τις γιορτές;

Φέτος με την ομάδα Χείλια λένε παραμύθια και τον Γιάννη (τον μουσικό) έχουμε ετοιμάσει την παράσταση Νιφάδες από όνειρα, κλωστές παραμυθένιες και θα είμαστε στη Βαβέλ, στο Μαρούσι στις 10/12, στο Half Note Jazz Club στις 16,23 και 30/12, στον Πολυχώρο Χείρωνα στην Παιανία στις 27/12 και στο Μουσείο Χατζημιχάλη στις 28/12, το τελευταίο στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου Αθηναίων. Παράλληλα θα κάνουμε ένα πέρασμα από την Κεφαλονιά, όπου θα συμμετέχουμε στις εορταστικές εκδηλώσεις του Δήμου. Τέλος με τον Γιάννη θα είμαστε οι δυο μας στον Πολυχώρο Show What στο Παγκράτι στις 29/12 με την ενότητα Το αγόρι που έφτιαχνε όνειρα.

Κλείνοντας πες μας μία φράση ή σκέψη αγαπημένη

Θα δανειστώ μία φράση από μία ιστορία που μας είπε ο αγαπημένος δάσκαλος και αφηγητής Γιώργος Ευγενικός πρόσφατα: «Ξεκίνησα να λέω ιστορίες για να αλλάξω τον κόσμο, συνεχίζω να λέω ιστορίες για να μην αλλάξει ο κόσμος εμένα».

Δημοσκόπηση

Ανησυχείτε για την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη;

 
Πέμπτη, 15 Νοεμ. 2018 - 03:54:16
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την αφηγήτρια παραμυθιών Βιργινία Κοκκίνου Top of Page