Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την συγγραφέα Κατερίνα Παπαδάκη

Συνέντευξη με την συγγραφέα Κατερίνα Παπαδάκη

AddThis Social Bookmark Button

katerina papadaki«Το Εμπορικό Κέντρο», το κείμενο πάνω στο οποίο βασίστηκε η θεατρική παράσταση «Kill the-M-all» γράφτηκε το 2011. Τη χρονική στιγμή όπου η κρίση που βιώνουμε τώρα στη χώρα μας έκανε την εμφάνισή της.

Τι σχέση έχει ο ήρωας του έργου σας με την κρίση που ζούμε τώρα; Και τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στη συγγραφή του συγκεκριμένου κειμένου;

Αυτό που οδήγησε στην σύλληψη της ιδέας του έργου ήταν ένα ντοκιμαντέρ σχετικό με την σύγχρονη αρχιτεκτονική των εμπορικών κέντρων.
Όπως καταλαβαίνετε το εμπορικό κομμάτι και το πώς στήνεται, πώς πλασάρεται και τελικά πώς επηρεάζει έχει μεγάλη σημασία.
Πολλοί άνθρωποι στον σύγχρονο πολιτισμό φτάνουνε σε ακραίες καταστάσεις για να αποκτήσουνε ένα υλικό αγαθό.
Το 2011 ήταν μια χρονιά που η κρίση μας έδειχνε τα δόντια της χωρίς όμως να μας δαγκώνει, μας προετοίμαζε για αυτό που θα βιώναμε σήμερα.
Η παγκόσμια κρίση έπληξε και την αγορά, κατά ένα μέρος λειτούργησε σαν ένας μεταδοτικός ιός που ξεκίνησε από την Αμερική εξαπλώθηκε γρήγορα παντού.
Η συνταγή στην κρίση είναι μια: αναδόμηση.
Δηλαδή ακόμα και η οικονομική κρίση να ξεπεραστεί, αν δεν ξεφύγουμε από το κατακάθι του πολιτισμού δεν θα μπορέσουμε να σταθούμε στα πόδια μας.
Και ποιο είναι το κατακάθι του σύγχρονου πολιτισμού; Η βία που εντυπώνεται ύπουλα... η βία της οθόνης, των περιοδικών, του κινηματογράφου, της τεχνολογίας και διάφορα άλλα που ονομάζουμε επιρροές...
Ο ήρωας ζώντας μέσα στον σημερινό πολιτισμό λειτουργεί ως ένα σημείο σχεδόν υπνωτισμένος από τις επιρροές του. Είναι τρομερό πράγμα πως μπορούνε οι επιρροές να διαμορφώσουνε έναν νέο άνθρωπο σε σημείο να τον ορίζουνε, χαρακτηριστικό παράδειγμα που ζήσαμε και εμείς στον τόπο μας είναι η άνοδος του φασισμού.
Άλλη μια βαρβαρότητα του σύγχρονου πολιτισμού είναι η ευκολία της γνώσης και η δυσκολία της αφομοίωσης της...
Η γνώση μας έρχεται τόσο άμεσα, τόσο γρήγορα αλλά διασταυρώνεται με την ταχύτητα του τρόπου ζωής... ένα απλό παράδειγμα είναι πως μέχρι να καταλάβεις πως λειτουργεί το καινούργιο κινητό έχει παλιώσει και αγοράζεις το νέο μοντέλο...
Φαύλος κύκλος...

Στο έργο σας όλες οι καταστάσεις που αναφέρονται ακόμη και οι σκέψεις του πρωταγωνιστή είναι απόλυτα ρεαλιστικές και ωμές. Δεν φοβάστε μήπως αυτή η ειλικρίνεια τρομάξει τον κόσμο απ' το να δει άλλη μια παράσταση που απλά θα του «χτυπάει στα μούτρα» αυτό που ζει καθημερινά;
Ο κόσμος από την στιγμή που δεν τρομάζει παρακολουθώντας το δελτίο ειδήσεων έχει ξεφύγει τον κίνδυνο...
Ναι μεν αναφέρεται στην καθημερινότητα αλλά με έναν τρόπο αφυπνιστικό σε σχέση με τον ήρωα, γιατί εδώ παρακολουθούμε έναν άνθρωπο αφενός υπνωτισμένο σε κάτι που δεν γνωρίζει και αφετέρου απεγνωσμένο για μια σταγόνα καθαρής γνώσης, αλήθειας και αναγέννησης.
Γιατί να φοβηθώ την ειλικρίνεια;
Τόσα χρόνια ο κόσμος ήταν άνετος σε μια πλασματική πραγματικότητα, σε μια φούσκα και τώρα που έσκασε θα φοβηθούμε;

Το έργο έχει ευτυχή κατάληξη; Σας ενδιαφέρει τα έργα σας να έχουν ένα happy end;
Το έργο δεν έχει συγκεκριμένη κατάληξη του ήρωα, αφήνω όλα τα δεδομένα ανοιχτά...
Ο θεατής ανάλογα με το πώς το επικοινώνησε μέσα του μπορεί να τον τοποθετήσει όπου θέλει.
Το ευτυχισμένο τέλος δεν είναι ζητούμενο μου φυσικά ούτε το αποκλείω, εξαρτάται από το έργο.

Γνωρίζουμε ότι έχετε αρκετά κείμενα στο συρτάρι σας. Ποια ήταν η δική σας εσωτερική ανάγκη να ξεκινήσετε να γράφετε; Ήταν για εσάς ένας τρόπος εξωτερίκευσης κάποιων εσωτερικών αναγκών;
Αυτό το συρτάρι μου δεν κρατάει το στόμα του κλειστό... χαχα
Η αλήθεια είναι πως δεν έχω μόνο ένα συρτάρι αλλά πολλά!
Γράφω από μικρό παιδί, είναι μια αυτοματοποιημένη λειτουργία και απολύτως αναγκαία όπως το νερό και η τροφή.
Δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί συμβαίνει αυτό...

Είστε από τους συγγραφείς που μελετούν σε βάθος τον ήρωά τους κάθε φορά ή προτιμάτε να αφεθείτε στην έμπνευση της στιγμής προκειμένου να πλάσετε έναν χαρακτήρα αυθόρμητο;
Κάνω πολύ μεγάλη έρευνα σχετικά με τους ήρωες... μήνες μελετώ συνεντεύξεις, την επικαιρότητα, την εξέλιξη της επιστήμης, ψυχολογία, κοινωνιολογία και προσπαθώ να βρω τη θέση του κάθε ήρωα μέσα στο πλαίσιο που κινείται ή που αναζητά να ξεφύγει από αυτό.
Είναι μια διαδικασία χρονοβόρα, σχολαστική και απαραίτητη σε σχέση με την εκτέλεση των έργων.
Φυσικά υπάρχουνε και οι περιπτώσεις αυθόρμητης έμπνευσης, όμως με τον καιρό συνειδητοποιώ πως δεν είναι και τόσο αυθόρμητες γιατί έχουν δουλευτεί πολύ σταδιακά και σκληρά μέσα στο μυαλό μου.

Σήμερα βλέπουμε πολλούς νέους συγγραφείς να εμφανίζονται με νέα βιβλία, νέα κείμενα, νέα ποιήματα. Τι πιστεύετε για την ελληνική λογοτεχνία σήμερα; Όλες αυτές οι εκδόσεις βοηθούν να αναδειχτούν νέοι συγγραφείς και να ακουστούν νέες ιδέες;
Μακάρι να υπάρχουνε άπειρες εκδόσεις, άπειρα θέατρα, χιλιάδες βιβλία... Το αντίθετο θα με φόβιζε...
Δεν έχω καταλήξει γενικά για την Ελληνική λογοτεχνία, αλλά μπορώ να σας πω με σιγουριά για την Ελληνική ποίηση θεωρώ πως ήταν, είναι και θα είναι κορυφαία...
Η χώρα μας πάντα είχε και θα έχει τεράστιους ποιητές.
Μακάρι οι εκδόσεις να κρατηθούν τα δύσκολα χρόνια που διανύουμε και να δώσουνε ευκαιρίες σε προτάσεις και όχι σε επαναλήψεις... Αν υπάρχουνε προτάσεις θα υπάρχουνε και ευκαιρίες ανάδειξης.

Το θέατρο και η συγγραφή για το θέατρο είναι κάτι που σας δελεάζει; Και πόσο εύκολο είναι κανείς να γράψει για το θέατρο και δη έναν μονόλογο όπως το «Kill the-M-all»;
Το θέατρο είναι κάτι σαν σπίτι ζεσταίνει, μεγαλώνει, μικραίνει... Η θεατρική συγγραφή για μένα είναι τα θεμέλια, χωρίς αυτήν δεν υπάρχει τίποτα.
Το πόσο εύκολο είναι να γράψει κανείς θέατρο δεν το γνωρίζω, εξαρτάται από το καθένα προσωπικά, τι διαθέτει, τι επεξεργάζεται και τελικά τι καταθέτει.
Το KILL THE-M- ALL είναι ένα πολυ-επίπεδο έργο, το δούλευα καιρό γιατί αυτά που θίγει και συνδέει θέλουνε λεπτούς χειρισμούς.
Και μπορεί η αφορμή να ήταν τα εμπορικά κέντρα και ότι αυτά συνεπάγονται (υπερκατανάλωση, μαζικοποίηση κλπ), αλλά μετά χρειάστηκε να συνδέσω την ιστορία ενός σύγχρονου βετεράνου (όχι πρώτης γραμμής αλλά αντίθετα χειριστή ηλεκτρονικών οπλικών συστημάτων), τις κατασκευαστικές εταιρίες (οι οποίες χτίζουνε πάνω σε ισοπεδωμένες από πόλεμο χώρες), διαφορετικούς πολιτισμούς που παραμερίζουνε τις διαφορές τους μπροστά στον βωμό της αγοράς, και αυτό ήταν όντως πολύ δύσκολο.

Τι άλλο γράφετε την περίοδο αυτή; Και με τι άλλο ασχολείστε;
Η επιφάνεια εργασίας του υπολογιστή μου είναι γεμάτη και ακόμα πιο γεμάτο είναι το μυαλό μου, από ιδέες, σκέψεις, εκτελέσεις και έργα...
Αυτήν την περίοδο έχω ξεκινήσει έρευνα για ένα επόμενο θεατρικό έργο.
Γράφω μια ιστορία κόμικ και στήνουμε μαζί με τον Ζαφείρη Χαιτίδη (σκηνοθέτη του KILL THE-M-ALL) ένα επόμενο έργο.
Αν με ρωτάτε με τι ασχολούμαι θα σας απαντήσω ευθέως με ερωτηματικά που πότε μένουν ικανοποιημένα και πότε πλανώνται στον αέρα σαν τις άδικες κατάρες...

Είστε από τους ανθρώπους που τους αρέσει να ονειρεύονται και να κάνουν σχέδια για το μέλλον;
Είμαι από τους ανθρώπους που σχεδόν δεν κοιμάμαι γιατί καταπιάνομαι έντονα με το παρόν με αποτέλεσμα να μην θέλω να χάσω ούτε μισό δευτερόλεπτο από αυτό.
Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν στόχοι και όνειρα.

Τι εύχεστε για την Ελλάδα του 2013 και τους νέους, κυρίως, ανθρώπους;
Εύχομαι πρώτα από όλα οι νέοι να είναι νέοι επί της ουσίας και όχι γερασμένοι μελλοντικοί μεσήλικες.
Αυτό και μόνο αρκεί, είναι ικανό για να γκρεμίσει και να χτίσει έναν διαφορετικό κόσμο.
Για την Ελλάδα δεν έχω να πω τίποτα άλλο παρά μόνο να γίνουν όλα ακριβοδίκαια, το έχουμε ανάγκη όλοι!

Η συνέντευξη δόθηκε στην κ. Σοφία Καραγιάννη
Θεατρολόγος, Ma Πολιτιστική Πολιτική, Διοίκηση & Επικοινωνία
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
F: www.facebook.com/sofia.karayianni
In: http://gr.linkedin.com/pub/sofia-karayianni/30/a28/505

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 
Τρίτη, 25 Ιουλ. 2017 - 18:32:12
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΣυνεντεύξειςΣυνέντευξη με την συγγραφέα Κατερίνα Παπαδάκη Top of Page