Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΗ επιθυμία και ο τοίχος

Η επιθυμία και ο τοίχος

nikos-romanosτου Νικόλα Μιτζάλη, δρ.αρχιτεκτονικής ΕΜΠ
 «Φευγάδα το συρματόπλεγμα πωλείται στο μπόι του καθενός»
  Γ.Πρεβεδουράκης, Κλέφτικο, Πανοπτικόν, 2013, σ.19

Ο Νίκος Ρωμανός καταδικασμένος για την ένοπλη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης, και αθωωμένος για την κατηγορία του μέλους της ΣΠΦ, παραμένει αναρχικός αγωνιστής έγκλειστος των φυλακών Κορυδαλλού. Πριν από έξι μήνες περίπου έδωσε με επιτυχία πανελλήνιες εξετάσεις περνώντας σε πανεπιστημιακή σχολή. Παρόλα αυτά, και ενώ δικαιούται να παίρνει εκπαιδευτικές άδειες από τη φυλακή για να παρακολουθεί τα μαθήματα της σχολής του, οι αιτήσεις του δεν βρίσκουν ανταπόκριση με αποτέλεσμα να έχει ξεκινήσει απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο. Αυτό που είχε πει ο υπουργός δικαιοσύνης προς τους τέσσερις επιτυχόντες των φυλακών χαρακτηρίζοντάς τους αξιέπαινους: ότι η πολιτεία δεν κάνει διακρίσεις σε θέματα σπουδών.

Ο Ρωμανός δηλώνει επαναστάτης και όπως όλοι οι όμοιοί του ήταν διατεθειμένος να τα ρισκάρει όλα στο βωμό της δράσης, μιας κατάστασης που διαμορφώθηκε και αποκτήθηκε διαμέσου της μελέτης και της εμβάθυνσης της γνώσης και της θεωρίας. Μιας κατάστασης που πλάθει ανθρώπους ικανούς να υπερβούν τον φόβο αντιμετώπισης του γελοίου, όπως έγραφε ο Μπονάννο. Και αυτό γιατί εντός τους ενυπάρχει η επιθυμία αλλαγής του κόσμου και της κοινωνίας, αντιιεραρχικά και αντιεξουσιαστικά, ισόνομα και ισότιμα πιστεύοντας ότι η ίδια επιθυμία υπάρχει και σε μεγάλη μερίδα της κοινωνίας. Αυτή η επιθυμία είναι ουσιαστικά επιθυμία γνώσης. Όχι εκείνης που περιορίζεται στις σελίδες των βιβλίων αλλά εκείνης που χρησιμοποιεί τα τελευταία για δράση και για προσωπική μεταβολή. Η εξουσία αυτό το αντιμετωπίζει ως κίνδυνο. Ως κίνδυνο διαμόρφωσης του ανεξέλεγκτου που υπερβαίνει το διαμορφωμένο σύστημα. Γι αυτό και προσπαθεί να το ελέγξει. Είτε επιλέγοντας την διοχέτευση συγκεκριμένης γνώσης, είτε, όπως στην περίπτωση του Ρωμανού, επιλέγοντας τον αποκλεισμό από αυτήν. Η διαμόρφωση αυτού του απομονωτικού τοίχους γύρω από επιλεγμένες περιπτώσεις, που εμπεριέχουν εντός τους και την σαφή ιδεολογική επιλογή(επιλεκτικά αντιτιθέμενη προς τον αναρχισμό), αλλά και μια μεγάλη αντίφαση(παρέκκλιση του νόμου), δεν αποτελεί μονάχα μια τιμωρητική συνθήκη αλλά και μια προσπάθεια ελέγχου της λογικής και του ενστίκτου.

Ο Ρωμανός λοιπόν για την κυριαρχία δεν είναι ένας φυλακισμένος πολίτης. Είναι ένας φυλακισμένος αναρχικός. Και η ιδεολογική(;) αυτή επιλογή για την εξουσία είναι ένας συμπυκνωτής του Κακού και σύμβολο του φόβου της ανατροπής επιτρέποντας στον εαυτό της να διαμορφώσει μια περαιτέρω συγκεκριμενοποίηση των σχέσεων κυριαρχίας και κοινωνικού. Γι αυτό και δεν μπορεί να επιτρέψει στον Ρωμανό αυτή την άσκηση ελευθερίας που είναι οι σπουδές. Στερώντας του τη παιδευτική διαδικασία απελευθέρωσης, με όρους Φρέιρε, ή αλλιώς αυτή την ιδιαίτερη γνωσιολογική κατάσταση, πιστεύει ότι θα μηδενίσει την ανθρώπινη ιδιότητά του λυγίζοντας την αποφασιστικότητα της αλλαγής που φέρει μετατρέποντάς τον σε παράδειγμα φόβου όπως και πολλούς άλλους. Όπως η κυβέρνηση της Βρετανίας τη δεκαετία του '80 για τους κρατούμενους του ΙΡΑ θέλει να κατατάξει τους αναρχικούς ως μια ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα.

Το κράτος, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια με το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης, επιλέγει να διαχειρίζεται τις όποιες ανισότητες και αντιθέσεις του συστήματος με αυστηρότητα, νομοκρατία και καταστολή. Από την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών μέχρι τις φυλακές υψίστης ασφαλείας τύπου Γ, όλα συντείνουν στην δόμηση ενός τοίχους, κοινού και για τους αποκλεισμένους και για τους εσωκλεισμένους. Φτιαγμένο από τους δεύτερους για τους πρώτους με σκοπό την αποτροπή της αναντίρρητης συγκρουσιακής δύναμης της αλλαγής. Το τοίχος αυτό είναι σαν εκείνο του Οκτάβ Μιρμπώ: επιζητά την δόμησή του ή καλύτερα την επιδιόρθωση του -καθώς σταδιακά καταρρέει- και από τους μεν και από τους δε.

Ο μετασχηματισμός όμως της πραγματικότητας που επέρχεται δεν μπορεί να αποτραπεί από την όρθωση εμποδίων και από την προσπάθεια υποβίβασης των βασικών αναγκών η οποία και αποτελεί προσπάθεια διαιώνισης των σχέσεων εκμετάλλευσης.

Ο Ρωμανός δεν θα γίνει Ρίβολι. Ο αγώνας του για αξιοπρέπεια πρέπει να κινητοποιήσει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας, εκείνα που δεν έχουν ακόμα αναισθητοποιηθεί από το ηθικό μούδιασμα της ματαίωσης.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Νικόλας Μιτζάλης

Νικόλας Μιτζάλης

Ο Νικόλας Μιτζάλης είναι αρχιτέκτονας μηχανικός και διδάκτορας αρχιτεκτονικής του Ε.Μ.Π. Έχει κατα καιρούς υπάρξει διδάσκοντας σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ και αρθρογραφεί τακτικά σε διάφορα έντυπα. Διατηρεί την μόνιμη στήλη "Επιλεγόμενα" στο διαδικτυακό περιοδικό www.greekarchitects.gr και έχει συγγράψει τρια βιβλία. Από τις πατρινές εκδόσεις Το Δόντι ...

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

Δημοσκόπηση

Είναι έμφυτη η ανθρώπινη επιθετικότητα;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Νοέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3
Δευτέρα, 20 Νοεμ. 2017 - 15:39:08
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΗ επιθυμία και ο τοίχος Top of Page