Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΗ γενιά του Lifestyle, ξαναχτυπά

Η γενιά του Lifestyle, ξαναχτυπά

AddThis Social Bookmark Button

snotty-kidsΝομίζω πως όλοι εμείς της γενιάς του 87'-93' είμαστε μια όμοιας συνομοταξίας, μεγαλώσαμε όλοι με τη γιαγιά μας, που έβλεπε κάθε πρωί Μενεγάκη και κάθε απόγευμα «Λάμψη» και στα καπάκια «Καλημέρα Ζωή».

  Παίξαμε με τα ίδια παιχνίδια, αγαπήσαμε την καλλίγραμμη ξανθιά Μπάρμπι, και τον μουσκουλάτο Άξιον Μαν. Είδαμε περίπου τις ίδιες ταινίες, ακούσαμε σχεδόν τις ίδιες μουσικές και διαβάσαμε τα ίδια περιοδικά. Κι όχι μόνο, φορέσαμε και τα ίδια ρούχα, είχαμε τα ίδια μαλλιά και τα ίδια παπούτσια. Όταν ήμουν στο γυμνάσιο δεν νοείτω κάποιος να μη φοράει All-star, να μην έχει φούτερ με τυπωμένες στάμπες, να μη φοράει τζήν Levis, και να μην είναι η τσάντα του Eastpack.

  Ως μαθήτρια ιδιωτικού σχολείου, είχα και τα άλλα. Κάθε κορίτσι για να είναι "in" έπρεπε να φοράει μπάρμπουρ, που φυσικά λάνσαρε πρώτη η ομάδα με τις «δημοφιλείς» κοπελίτσες του έτους μας, μαζί με τις χρωματιστές Longchamp τσαντούλες που διόλου φτηνά δεν ήταν όλα αυτά. Θυμάμαι, το σόκ μου όταν πήγα στο σπίτι μια φίλης μου, γνήσιας τροφού των ιδιωτικών σχολείων, με γονείς πιο-φραγκάτοι-πεθαίνεις, και αντίκρισα πισίνες, μαρμάρινα τεράστια σαλόνια, χρυσά παντού και πανάκριβα αυτοκίνητα. Εγώ ήμουν αναγκασμένη να μοιράζομαι το μπάνιο του σπιτιού μας στο Χολαργό -του νοικιασμένου σπιτιού μας στο Χολαργό, μιας και ποτέ δεν αποκτήσαμε μέχρι σήμερα δικό μας σπίτι- με άλλα τρία άτομα κάθε πρωί και κάθε βράδυ, ενώ η φίλη μου είχε το δικό της μπάνιο, μέσα στο δωμάτιο της, κάτι που χρόνια μετά έμαθα πως λέγεται "master bedroom". Ακόμα λοιπόν κι αν είχαμε το ίδιο παρελθόν με όλα αυτά τα παιδάκια, την ίδια παιδική ηλικία, ήταν προφανές πως οι συνθήκες στις οποίες μεγαλώναμε ήταν τελείως διαφορετικές.

Το μυαλό μου διέπλαθε ο Disney, τα παραμύθια μου με τις μαγικές εικόνες, οι βόλτες με το ποδήλατο στην πλατεία (όταν μέναμε στο Νέο Ψυχικό), τα καλοκαίρια στην Κρήτη στο σπίτι της γιαγιάς και τα μαθήματα εικαστικών και θεατρικού παιχνιδιού με την αγαπημένη μου κυρία Άννα και την κόρη της την Ειρήνη -η οποία αργότερα θα γινόταν ο μέντορας μου, και θα με ωθούσε να δώσω εξετάσεις στην Καλών Τεχνών, που από αντίδραση δεν έδωσα ποτέ.

  Αντίστοιχα, πολλές συμμαθήτριες μου, είχαν στο μυαλό τους ως πρότυπα ακριβώς τις τηλεπερσόνες που ανέφερα παραπάνω. Τότε φυσικά, καμιά μας δεν το ήξερε, αλλά ο χρόνος απέδειξε πως παρά την πλούσια παιδεία που λάβαμε από τους άριστους καθηγητές μας στο ιδιωτικό (δεν θα ξεχάσω ποτέ έναν καθηγητή που μας έβαλε να δούμε και να αναλύσουμε το Θωρηκτό Ποτέμκιν, age 15) μερικοί από εμάς πήραν τον δρόμο την γνώσης, σκέψης και φαντασίας, και εκείνες τον δρόμο της ξανθιάς, της στάρλετ, της πλουσιοκοπέλας, και δεν μου αρέσει αυτή η λέξη, μα έτσι είναι.

  Στην πραγματικότητα βέβαια, το πόσο φραγκάτοι ήταν οι γονείς τους, δεν είχε και πολύ σημασία, μιας και αργότερα, σε ένα άλλο σχολείο, γνώρισα εξίσου φαντασμένα παιδιά, χωρίς παρόμοιες οικονομικές ανέσεις. Το αστείο σε όλα αυτά είναι πως όλα εκείνα τα δημοφιλή κορίτσια -και αγόρια, αλλά μιλάω ως κορίτσι προς κορίτσια- στη μετέπειτα ζωή τους με απογοήτευσαν βαθειά. Ως υπέρβαρο οριακά φυτουκλάκι και χαμένο παιδί σε έναν δικό μου κόσμο φαντασίας και προτεραιοτήτων ήμουν αν όχι περίγελος, οριακά περιθωριοποιημένη ειδικότερα στα γυμνασιακά μου χρόνια, πριν αρχίσει το τσαγανό μου να εκδηλώνεται σε σημείο να μη μπορεί κανείς να με χλευάσει.

  Κι όμως τόσα χρόνια μετά βλέπω τις κάποτε δημοφιλείς κοπελιές του σχολείου να έχουν «ξεπέσει» σε κατηγορίες ανθρώπων που βαθειά περιφρονώ και χλευάζω. Μια, έγινε υστερική με την εμφάνιση της σε σημείο ανορεξίας, και φιγούραρε στις διαφημίσεις εσωρούχων εταιρίας που διοικούσε ο μπαμπάς της, και πήρε μέρος σε talent show που την ανέδειξε ως τραγουδίστρια και μεγάλωσε τη φήμη της που ως τότε περιοριζόταν σε δεύτερη τραγουδιάρα νυχτερινού κέντρου των Αθηνών. Άλλη, που πάντοτε στα σχολικά μας χρόνια καυχιότανε πως θα πάει στη Γαλλία να σπουδάσει Φιλοσοφία, τώρα κάνει promotion σε βότκες και τσιγάρα, σε κλάμπς και ακούει παθιασμένα, Ελληνικά μπουζουκιέν τραγούδια, ενώ τα τακούνια της φαίνονται ψηλότερα της ευφυΐας της.

  Θυμάμαι έναν καθηγητή μας να λέει κάποτε στο ακριβό ιδιωτικό, πως είμαστε μια χούφτα κακομαθημένα παλιόπαιδα. Δεν τον αδικώ, καθώς οι περισσότεροι πράγματι ήταν. Κάποιοι όμως κατάφεραν και ξέφυγαν του κοινωνικού μας συνόλου. Μερικοί ομαλά, μερικοί όχι. Ο καλύτερος μου φίλος ο Βασίλης, είχε ευτυχώς τόσο καλές βάσεις από την οικογένεια του που οι επιλογές του ήταν ελεύθερες σαν τον άνεμο. Σήμερα, έχει γίνει επαγγελματίας αγρότης και περνάει 6 μήνες το χρόνο σε αγροτικό χωριό της Νότιας Γαλλίας ώπου μαθαίνει τα μυστικά της αγροτικής παραγωγής. Ο καλύτερος του φίλος ο Μάνος, όμως, έγινε ερημίτης στην ηλικία των 20 χρονών, και διαμένει εδώ και 3 χρόνια περίπου σε απομακρυσμένο χωριό της Κρήτης, σε ένα κτήμα, στο οποίο παράγει χειρωνακτικά και μόνος την τροφή του.

  Ρωτάω καμιά φορά, τι πήγε λάθος και τι σωστά; Πως εγώ δεν ονειρεύτηκα να γίνω τηλεπερσόνα (σαν μια άλλη συμμαθήτρια μου, που ποτέ δεν το ονειρεύτηκε κι όμως έγινε) κι ακόμα κι όταν είχα μπροστά μου την ευκαιρία δεν την άδραξα; Πώς με φάγανε εμένα τα βιβλία και όλα αυτά τα πράγματα που κανείς δεν μου δίδαξε; Μα όλοι εμείς είχαμε τα ίδια ακούσματα, και βλέπαμε την ίδια τηλεόραση και σχεδόν διαβάζαμε τα ίδια βιβλία, για να καταλήξουμε μετά από τόσα χρόνια στο ίδιο θρανίο απ' αυτούς που βρίσκονται τυχαία σε ένα μπάρ και δεν λένε ούτε «γειά». Η λογική θέλει να φταίνε οι γονείς μας, και μάλλον έχει δίκαιο. Όμως η νέα γενιά, η νεότερη από εμένα έρχεται να διαψεύσει τη λογική.

lykeioxavale  Ξέρετε όλοι για τι μιλάω, για τα σημερινά γυμνασιόπαιδα, που πολύ περισσότερο από εμάς φέρονται και σκέπτονται μόνο βάσει μιας εικόνας που προκύπτει μόνο από τα lifestyle πρότυπά τους. Δε θα ξεχάσω μια μέρα την προηγούμενη εβδομάδα που μπήκα στο λεωφορείο και απέναντι μου κάθονταν δύο παιδιά μάξιμουν 14 χρονών. Το ένα ειδικά ήταν ένα ακραίο παράδειγμα αυτού που εξηγώ. Ντυμένος σαν έναν άχαρο και παχουλό 50CENT (τον ράπερ) με ένα φαρδύ παντελόνι, πουκάμισο μέσα από φούτερ, απ' αυτά τα τεράστια παπούτσια, ένα -μούφα- ρολόι τύπου ρόλεξ και δαχτυλίδια στα χέρια του, τόσο μακριά από την ηλικία του. Μιλούσε «μαγκιόρικα» λέγοντας σε κάθε δεύτερη φράση «Μαλάκααα» στο φίλο του (μακράν πιο σεμνός), και μέσα στη στιχομυθία τους, να πιάνω κάτι τέτοιο, «πωωω ποιος διαβάζει τώρα, μαλάκα νυστάζω, έχω ξυπνήσει 8μιση ώρα γαμώτο». Το χειρότερο όλων ήταν το πώς αυτό το παιδί γύρισε και με κοίταξε με ένα απαράμιλλα λάγνο ύφος και ξεκάθαρη την πρόθεση να μου την πέσει, μιας και ακόμα κι αν τον πέρναγα σχεδόν 10 χρόνια, η αυτοπεποίθηση που το έδινε το ποπ ντυσιμό του τον έκανε να νιώθει έτοιμος για όλα.

  Τελικά η πραγματική ζωή όλων αυτών των παιδιών είναι όπως όλων των άλλων παιδιών, το παραμύθι τους το ζούνε μέσα στο μυαλό τους και μέσα στο facebook. Λυπάμαι που λίγα παιδιά βλέπω να διαβάζουν, είτε για το σχολείο, είτε από μόνα τους. Και μπορώ πλέον να πώ με κάποια σιγουριά, πως πράγματι φταίνε οι γονείς τους. Αν λοιπόν στοχεύετε να κάνετε παιδιά, να είστε απόλυτα σίγουροι πως θα τους δώσετε καλύτερα πρότυπα από τη γενιά του Lifestyle, να είστε βέβαιοι πως θα βρείτε τρόπο για να μπορέσουν να ζήσουν και λίγο ως παιδιά, με φαντασία και συναισθήματα, με φιλότιμο και προσδοκίες. Μακριά από το δήθεν, μακριά από την μαγεία της φήμης και του χρήματος.

Της Ειρήνης Θεοδώση

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Ειρήνη Θεοδώση

Ειρήνη Θεοδώση

Η Ειρήνη Θεοδώση, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992, είναι φοιτήτρια Παντείου, ασχολείται με την τέχνη και τον πολιτισμό, εργάζεται σαν αρθρογράφος και υπεύθυνη επικοινωνίας, αγαπάει τη ζωγραφική, το σινεμά και τα βιβλία....

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

email/facebook κλπ - 12%
sms - 8%
τηλεφωνικά - 36%
ταχυδρομικά - 0%
διά ζώσης - 24%
Δεν ανταλλάσω ευχές - 20%

Συνολικές ψήφοι: 25
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει ενεργό: 23 Απρ 2017 - 18:02
 

Ημερολόγιο Άρθρων

Απρίλιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Δευτέρα, 24 Απρ. 2017 - 05:35:17
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΗ γενιά του Lifestyle, ξαναχτυπά Top of Page