Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΗ πιο μεγάλη ρωγμή

Η πιο μεγάλη ρωγμή

AddThis Social Bookmark Button

Η πιο μεγάλη ρωγμήτου Ν.Μιτζάλη, δρ.αρχιτεκτονικής ΕΜΠ.Οι ελάχιστες ρωγμές (Βλέπε: Δημήτρης Σεβαστάκης, Εφημερίδα των Συντακτών11/8/2015) του αυταρχικού κράτους που η Αριστερά μετεμφυλιακά μπόρεσε να αξιοποιήσει για την επιβίωση την δική της αλλά και εκείνης της αξιοπρέπειας χιλιάδων κυνηγημένων αγωνιστών, σήμερα δεν υπάρχουν.

Και εάν κάποιοι υποστηρίξουν, και όχι μάλλον άδικα, ότι ακόμα και τώρα το κράτος δεν είναι η Αριστερά καθώς οι εφελκυστικές αντοχές των διαμορφωμένων δομών είναι μεγάλες, τουλάχιστον θα συμφωνήσουν ότι έχει τα ηνία αυτού. Διαθέτει την εξουσία. Κι όμως.

Οι ρωγμές σήμερα, εκεί που κινούνται με την σειρά τους οι εχθροί της Αριστεράς για την δική τους επιβίωση, προκαλούνται από την ίδια την κυβέρνηση και βαθαίνουν ραγδαία. Και αυτό γιατί ακόμα αναζητούν πολλοί (και εντός και εκτός κοινοβουλίου) την πολυεπίπεδη ρήξη με τους δανειστές και τα συμφέροντα των ελίτ που προεκλογικά ήταν ρητή υπόσχεση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Η ρήξη, θεμελιώδες κομμάτι της οντολογίας της ριζοσπαστικής αριστεράς, προϋποθέτει την επιθυμία και την θέληση για σπάσιμο των δεσμών της επιβολής που περιορίζουν και αποκλείουν συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες ενώ την ίδια στιγμή ενισχύουν τους προνομιούχους εσωκλεισμένους και θέτει την δεοντολογία στην υπηρεσία της ζωής, αυτής που διεγείρει και τελικά την προκαλεί. Το τίμημα αυτής, αναπόφευκτο και άρρηκτα συνδεδεμένο, το γνωρίζει η Αριστερά. Άλλες φορές το έχει αποδεχθεί άλλες όχι.

Σήμερα, οι τελευταίες κινήσεις της πλειοψηφίας της κυβέρνησης, ιδιαίτερα μετά το δημοψήφισμα, εκπλήσσουν καθώς καταδεικνύουν το γεγονός ότι επιλέγει να μην το αποδεχθεί (το τίμημα) και αντιθέτως να ακολουθήσει το μονοπάτι του συμβιβασμού και της διαχείρισης της ήττας.

Η ρήξη είναι μέρος, αλλά και κριτήριο, για τον ορισμό της ιδεολογίας, δηλαδή του συστήματος σκέψης που καθορίζει την συνείδηση (κατ' άλλους κοσμο-αντίληψη) και η οποία υπερβαίνει αλλά και καθορίζει τα πάντα (ή σχεδόν τα πάντα). Και εδώ πρέπει να πω ότι η πολιτική θεωρώ πως υπηρετεί πάντα την ιδεολογία καθώς το αντίθετο σημαίνει αυτόματα την μετάλλαξη της τελευταίας σε μηχανισμό κοινωνικοπολιτικής πρακτικής και εξαναγκασμού (που ίσως και να είναι).

Η αποδοχή του τρίτου πακέτου των μέτρων των δανειστών εκ μέρους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α και ο περιορισμός του τελευταίου σε τακτικισμούς διαχείρισης του μικρότερου κακού προτάσσοντας τον φόβο του μεγαλύτερου (και εδώ χωρά μεγάλη συζήτηση για το ποιο είναι αυτό), σηματοδοτεί μια εκ των πραγμάτων κοινωνιολογική και επιστημολογική μετατόπιση της ιδεολογικής του οριοθέτησης που τον φέρνει κοντύτερα στα συστημικά κόμματα που κυβέρνησαν καθ' όλη την μεταπολίτευση.

Είναι λογική όσο και αναμενόμενη συνεπώς η επικείμενη αποχώρηση μέρους της κυβέρνησης που διαφωνεί (Αριστερή Πλατφόρμα και ίσως όχι μόνο) και η οποία επιλέγει να διατηρήσει τις αρχές της και τις δεσμεύσεις της ως προς τους ψηφοφόρους της, όπως και η επιλογή της επίθεσης εκ μέρους της εναπομείνασας πλειοψηφίας στους πρώην συντρόφους της με σαφή στόχο την «αποκάθαρσή» της.

Αυτή όμως δεν μοιάζει με την λογική της Αριστεράς. Προσιδιάζει περισσότερο σε σπινοζαϊκές(sic) συμπεριφορές που κινδυνεύουν να καταστήσουν το αριστερό εποικοδόμημα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α είτε ως ένα ιδεατό που καταρρέει μπροστά στην αναντιστοιχία συνείδησης και πραγματικότητας (των πραγμάτων, για χρησιμοποιήσω καντιανούς όρους), είτε ως ένα συστημικό κόμμα στυγνής διαχείρισης οδυνηρών μέτρων που η όποια ριζοσπαστικότητά του θα εκφράζεται απομειωμένη πια σε μικροδιευθετήσεις και ψήγματα προσωρινών κοινωνικών διευκολύνσεων ενώ η νομιμοποίησή του θα υποβοηθιέται από την στήριξη άλλων κομμάτων στα πλαίσια μιας ευρύτερης αντιφατικότητας.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α φαίνεται να προχωρά σε νέες βουλευτικές εκλογές με μια διαμορφωνόμενη υποχρεωτική ομωνυμία και με απωθημένες τις περσινές, προεκλογικές του επιθυμίες εις χάριν μιας άλλης μεγάλης επιθυμίας που μοιάζει να επικυριαρχεί: εκείνης για παραμονή στην εξουσία. Ξεχνά ίσως ότι αυτή είναι αυτή που του προκαλεί την μεγαλύτερη ρωγμή.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Νικόλας Μιτζάλης

Νικόλας Μιτζάλης

Ο Νικόλας Μιτζάλης είναι αρχιτέκτονας μηχανικός και διδάκτορας αρχιτεκτονικής του Ε.Μ.Π. Έχει κατα καιρούς υπάρξει διδάσκοντας σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ και αρθρογραφεί τακτικά σε διάφορα έντυπα. Διατηρεί την μόνιμη στήλη "Επιλεγόμενα" στο διαδικτυακό περιοδικό www.greekarchitects.gr και έχει συγγράψει τρια βιβλία. Από τις πατρινές εκδόσεις Το Δόντι ...

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Ιούνιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2
Δευτέρα, 26 Ιουν. 2017 - 00:43:52
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΗ πιο μεγάλη ρωγμή Top of Page