Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραRefugees welcome

Refugees welcome

prosfiges-800της Ειρήνη Θεοδώση. Η φιλενάδα και γειτόνισσα μου κατάγεται από το όμορφο νησί της Λέρου. Όταν εγώ είχα ξεμένει στην Αθήνα-Καμίνι στα μέσα του Αυγούστου, εκείνη είχε επιστρέψει στο πατρικό της στο νησί. Στις τηλεφωνικές μας συνομιλίες, έλεγε: «Ρε, δε μπορείς να φανταστείς τι γίνεται στη Λέρο αυτή τη στιγμή. Μπαίνουν οι πρόσφυγες σωρηδόν στα καράβια για Αθήνα, γίνεται πανικός».

  Η οπτική κοινωνιολογία ή αλλιώς οπτικός πολιτισμός, υποστηρίζει πως η δύναμη της εικόνας είναι πολύ ισχυρότερη από τα λόγια. Η μετανάστευση χιλιάδων ανθρώπων επί έτη ήταν μια μη συνειδητή πραγματικότητα, μαζί και τα προβλήματα που αυτό δημιουργεί. Έφτανε μια εικόνα ενός πνιγμένου παιδιού για να ταράξει το πανελλήνιο, πανευρωπαϊκό και το παγκόσμιο. Μια εικόνα πράγματι είπε χίλιες λέξεις. Η εικόνα από μόνη της όμως. Γιατί τα σχετικά ρεπορτάζ και δει τα ελληνικά, ήταν άκρως απογοητευτικά. Επίκληση στο συναίσθημα και καμία βάση σε απαιτούμενε data κι ως εκ’ τούτου ουδεμία έρευνα έκανα ως συντάκτης στο υλικό που κυκλοφορεί. Αντιθέτως, εξέτασα τα μόνα δεδομένα που κατάφερα να βρω.

  Το κύμα των -κυρίως- Συριανών προσφύγων αποτελείται στο μεγαλύτερο ποσοστό του από αστικές οικογένειες, που οι ζωές τους κινδύνευαν έμμεσα ή άμεσα, που απειλούνταν καθημερινά και που έχασαν οικογενειακά μέλη από βομβαρδισμούς και προσωπικές επιθέσεις. Τα γιατί και οι θεωρίες συνομωσίας πολλές. Καμία σημασία δεν έχει όμως, γιατί η πρωταρχική ανάγκη ήταν το να φύγουν από μια χώρα που καταστρέφεται αναζητώντας μέλλον. Φυσικά όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται στην ανάγκη ο κακόβουλος θα το εκμεταλλευτεί, έτσι ασυνείδητοι απαίτησαν υπέρογκα ποσά για να μεταφέρουν τους πρόσφυγες στην Ελλάδα, με βάρκες-καρυδότσουφλα στις οποίες στοιβάζονται κατά εκατοντάδες σαν σαρδέλες. Οι άθλιες συνθήκες μεταφοράς και τα φυσικά φαινόμενα συνετέλεσαν στο να πνιγούν άνθρωποι, κι αυτό να δημιουργήσει θόρυβο, αλλά όχι -κατά την γνώμη μου- τόσο όσο χρειάζεται.

  Βλέπετε, το ελληνικό λιμενικό υποχρεούται να σώσει κάθε ανθρώπινη ζωή που διατρέχει κίνδυνο στα δικά μας χωρικά ύδατα, αλλά φυσικά αυτό ισχύει μόνο για όσους έχουν Ελληνική υπηκοότητα. Φυσικά και οι αρμόδιοι γνωρίζουν τις συνθήκες μετανάστευσης, και φυσικά εκεί ψηλά στη βόρεια Ευρώπη οι οδηγίες είναι σαφής, αν οι σκουρόχρωμοι περάσουν στην Ελλάδα, είναι δικό σας πρόβλημα, δικό μας δε θα γίνει. Έτσι αφέθηκαν τόσοι άνθρωποι να πνιγούν στη θάλασσα, ενώ ενδεχομένως να μπορούσαν να σωθούν. Τα μέσα μαζικής προπαγάνδας δήλωσαν σοκ και δέος, και άφησαν κι αυτή την είδηση να περάσει στο ντούκου.

  Στο μεταξύ στο σταθμό της Βικτώριας στην Αθήνα, όσοι πρόσφυγες είχαν καταφέρει να φτάσουν στην πρωτεύουσα συναθροίστηκαν για όσο τους επέτρεπε στις υποβαθμισμένες συνοικίες των Αθηνών. Άλλοι πρόσφεραν κουβέρτες, φαγητό, ρούχα και τα σκαλιά της πολυκατοικίας τους, άλλοι κάλεσαν την αστυνομία και άλλοι τους ΧΑυγίτες. Ο καθένας όπως έκρινε.

  Ομόνοια, Δευτέρα πρωί, πήγαινα στη δουλειά, κι ο Γ. ερχόταν μαζί μου γι να βγάλει το σκυλί. Μια ομάδα προσφύγων προσαράζει μπροστά στις σκάλες για το μετρό, και χαρούμενα μουτράκια τρέχουν κατά πάνω στον τετράποδο φίλο μας, κι όλο χαρά παίζουν με τα αφτιά του και γελάνε. Κάπως έτσι έφτιαξε η μέρα μου μα μαύρισε η καρδιά μου. Αν μένεις στα Εξάρχεια θα δεις πολλές οικογένειες να κυκλοφορούν από δω κι από εκεί. Αν μένεις στη Νοταρά είτε είσαι από εκείνους που πηγαίνουν τρόφιμα καθημερινά στο κέντρο υποδοχής, είτε είσαι από αυτούς που κάνανε παράπονα και θέλουν τους ανθρώπους αυτούς να φύγουν, φοβούμενοι για αρρώστιες και λοιμώξεις που ίσως εκείνοι να φέρουν, τραγικό, αν με ρωτάτε εμένα-.

  Στο facebook διαβάζω πολλά που λένε και κάνουνε. Κάποια με κάνουν χαρούμενη κάποια να θυμώνω πολύ. Αλλά μια άποψη εκ των έσω δεν είχα ακούσει. Μέχρι που μια ομάδα που ακολουθώ οι “Humans of New York», ένα φωτογραφικό project που ξεκίνησε από την εν λόγω πόλη και οι ιδρυτές της γυρίζουν τον κόσμο μαζεύοντας φωτογραφίες και ιστορίες από διάφορους ανθρώπους. Έτσι οι φίλοι Αμερικάνοι βρέθηκαν στην Λέσβο και ξεκίνησαν να καταγράφουν ιστορίες και πρόσωπα. Απ΄ όλα όσα θα δείτε, και απ’ όλα όσα θα ακούσετε για το Προσφυγικό, το μόνο που πρέπει να εμπιστεύεστε είναι οι ιστορίες που συγκέντρωσε το H.O.N.Y. Δεκαέξι εκατομμύρια άνθρωποι -σχεδόν- ακολουθούν τη σελίδα τους στο facebook, κι αυτά είναι σχεδόν καλά νέα καθώς, όλοι αυτοί οι άνθρωποι διάβασαν τις ιστορίες όλων αυτών των ανθρώπων που εκδιώχθηκαν, πολλοί συγκέντρωσαν χρήματα γι αυτούς, ή απλά εξέφρασαν τη λύπη και τη συμπόνια τους.

Όπως πάντα ο αντικειμενικός παρατηρητής δεν θ μπορούσε παρά να είναι ένας αυτόνομος σχολιαστής, οι άνθρωποι που ενδιαφέρθηκαν πραγματικά για την ιστορία πίσω από το γεγονός. Αν λοιπόν έχετε κάποιον στο περιβάλλον σας που να είναι αρνητικός στην άφιξη των προσφύγων, ή ακόμα αν εσείς οι ίδιοι έχετε απορίες ή ανησυχείτε ή ο,τι, κάντε ένα κόπο και μπείτε στο https://www.facebook.com/humansofnewyork

Διαβάστε το πώς αυτοί οι άνθρωποι βρέθηκαν εδώ, τι τους συνέβη, τι Γολγοθά πέρασαν. Κλείστε τις τηλεοράσεις κι αφήστε τις γιαγιαδίστικες απόψεις για τις γιαγιάδες που ξέχασαν πως κάποτε κι εκείνες ήταν προσφυγοπούλες.

Διαβάστε εδώ:
https://www.facebook.com/humansofnewyork
https://www.facebook.com/humansofnewyork/photos
https://www.facebook.com/humansofnewyork/photos/pb.1

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Ειρήνη Θεοδώση

Ειρήνη Θεοδώση

Η Ειρήνη Θεοδώση, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992, είναι φοιτήτρια Παντείου, ασχολείται με την τέχνη και τον πολιτισμό, εργάζεται σαν αρθρογράφος και υπεύθυνη επικοινωνίας, αγαπάει τη ζωγραφική, το σινεμά και τα βιβλία....

Δημοσκόπηση

Πρέπει να επιτραπούν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Σεπτέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
Τρίτη, 26 Σεπ. 2017 - 09:43:57
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραRefugees welcome Top of Page