Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΆρθραΕξομολογήσεις ενός Ρεπό

Εξομολογήσεις ενός Ρεπό

eksomologiseis-repoΤης Ειρήνης Θεοδώση. Ειλικρινά αν με ρωτάς, δε βρίσκω κανένα νόημα σε όλο αυτό. Ειλικρινά το να ξυπνάς πρωί και να τρέχεις σαν παλαβός να πάς στη δουλειά σου -που αν αργήσεις αλίμονο σου- και να παίρνεις καφέ από αυτό το Μπουγατσάδικο που ο καφές του ούτε πίνεται ούτε ξέρουν πώς να τον φτιάξουν, και να τρως στη ζούλα ένα σιχαμένο αρτοσκεύασμα. Είναι χάλια όλα αυτά.

 Πιστέψτε με, δεν έχει τίποτα ωραίο εκεί έξω. Ντάξει όχι, είμαι υπερβολική. Αλλά καταλαβαίνετε πως το λέω. Ίσως κάποιοι από εσάς να με νιώθετε και μπορεί ακόμα στο απόλυτο σημείο. Εσείς που είστε οι δημιουργικοί. Που σας αρέσει να κλείνεστε στο αγαπημένο σας δωμάτιο, να ανοίγετε τον υπολογιστή σας και μπροστά στο άδειο σελιδάκι του γουόρντ να βγάζετε τα απωθημένα σας, να σκέφτεστε, να φιλοσοφείτε, να θυμάστε, κι όλα αυτά να γίνονται σελίδες πολλές και να είστε εσείς αυτό που γράψατε.

 Κι εσείς οι καλλιτέχνες κάθε είδους. Πολύ θα ήθελα να είμαι κι εγώ σαν εσάς. Να κλεινόμουν στο ατελιέ μου, μέσα σε όλες αυτές τις μπογιές και τα εργαλεία, να δίνω ζωή σε κάθε τι άψυχο, να είμαι όλη μέρα εκεί και να γίνομαι κάτι παραπάνω απ’ ότι είμαι. Να ήταν αυτό ζωή και δουλειά και όλα. Όχι μόνο ό,τι κάνω στην μέρα του Ρεπό, όταν δεν είμαι απόλυτα κουρασμένη ή μπλεγμένη με μια αναπόφευκτη φασίνα. Όχι. Θα ‘θελα να ήταν η ζωή μου αυτή. Όπως η δική σας.

 Όταν ήμουν στη πρώτη τάξη του λυκείου και κάναμε εκείνο το χαζό μάθημα του επαγγελματικού προσανατολισμού, μας βάζανε να διαλέγουμε τα πεδία που μας ενδιαφέρουν, έτσι κι εγώ ζήτησα «Καλές Τέχνες», γιατί εδώ που τα λέμε και μέχρι σήμερα αυτό θέλω να κάνω. Έτσι το καλό μας το σχολείο, αποφάσισε να μας φέρει σε επαφή με διάφορους απόφοιτους του ιδρύματος ώστε να έρθουμε σε επαφή με την πραγματικότητα αυτού που θέλουμε να κάνουμε. Δεν θυμάμαι που είχαν πάει οι φίλες μου αλλά τώρα που το σκέφτομαι με απόσταση χρόνου, νιώθω πως ήταν η πιο κούλ εμπειρία για ένα κοράσιο ετών δεκαπέντε. Γιατί; Γιατί το σχολικό λεωφορείο (ναι είχαμε τέτοια) άφησε εμένα κι άλλες δυο κοπελίτσες, σε έναν παράδρομο της Ομόνοιας, περιοχής που ρητά απαγορευόταν να σουλατσάρω (μεγαλωμένη στο Νέο Ψυχικό, τι περιμένετε) και εν πάσει περιπτώσει, μας πάνε σε ενός απόφοιτου το ατελιέ, Καλοτεχνίτης αυτός, που θα μας μίλαγε για το να είσαι καλλιτέχνης, η δουλειά και η ζωή. Με το που μπήκα στην υπόγα, ήθελα να κλάψω από την ομορφιά αυτού του χώρου με την όμορφη αυλή στον ακάλυπτο, με τα έργα τριγύρω με τις διαφορετικές κούπες του καφέ που ήπια στο γραφείο του τύπου και κυρίως με όλο εκείνο το φώς το άπλετο που ένιωθα να φωτίζει τα πάντα, τους εφηβικούς φόβους και τα όνειρά μου. Δεν θα πώ άλλα γι αυτήν την εμπειρία, παρά μόνο ότι όταν συνειδητοποίησα πως η δουλειά του ανθρώπου αυτού ήταν να κλείνεται στον χώρο αυτό και να δημιουργεί, ένιωσα πως αυτή είναι η ευτυχία ενός ανθρώπου, πως αυτή είναι ζωή βρε αδερφέ.

 Λίγους μήνες μετά, ξεκίνησα μαθήματα εικαστικών τεχνών στο εργαστήριο μιας γλυκιάς μαμάς και κόρης στο οποίο πήγαινα και όταν ήμουν ακόμα νήπιο και η μαμά μου προσπαθούσε να καλλιεργήσει τα ταλέντα σε μένα και το αδερφάκι μου τον Μάμο. Εκεί τα όνειρά μου πήραν μορφή και για ένα ολόκληρο καλοκαίρι η ζωή μου ήταν καμβάδες, κατασκευές και μια μεγάλη σειρά ταινιών τις οποίες νοίκιαζα 5-5 από το βίντεοκλάμπ και ξενυχτούσα ανοίγοντας το μυαλό μου στον Ταρκόφσκυ, στους μεγάλους Γάλλους του Νουάρ, στην Ιαπωνική κινηματογραφία και σε πειραματικές παραγωγές παντός είδους.

 Μέσα σε αυτό το τρίμηνο ευτυχίας, έζησα άλλη μια μοναδική εμπειρία, το μάθημα αρχών Φωτογραφίας που πραγματοποιήθηκε στην Ομόνοια (ναι επέστρεψα στον τόπο του εγκλήματος) και στις πέριξ περιοχές. Εγώ το κοριτσούδι τότες, που όπως προείπα, μέχρι το Μοναστηράκι είχα φτάσει, ξεχύθηκα μαζί με την αγαπημένη μου δασκάλα, στους πιο εικαστικούς τόπους που είχα δει ως τότε, τη dark Αθήνα που μέχρι σήμερα με συγκλονίζει, πλέον ως κάτοικο κι όχι ως επισκέπτη. Έτσι η αφεντιά μου καθώς προχωρούσε σταθερά στα 16 έτη της, γέμιζε με εικόνες, με μυρωδιές και με όνειρα που θα χτίζονταν ανάμεσα σε μπογιές και τεχνήματα.

 Μα όπως σε κάθε καλογραμμένο σενάριο (απ’ αυτά τα πειραματικά που μ’ αρέσουν) όλα πήγαν πολύ στραβά. Δεν έγινα καλλιτέχνης αλλά υπεύθυνη πωλήσεων/ταμίας/αποθηκάριος, σπούδασα κάτι άλλο, κι έκανα πράγματα πολύ παράταιρα, τόσο μεταξύ τους όσο και με τα όνειρα μου που παρότι ο χρόνος άφησε πίσω, το μυαλό μου δεν ξέχασε, ούτε απώλεσε ποτέ. Δυστυχώς, αργά ή γρήγορα έπρεπε να πάρω την απόφαση του αν θα ζήσω τώρα ή αν θα ζήσω μετά. Ξέρετε τι λέω, για να έχεις τη δική σου ζωή, το δικό σου σπίτι και μια καθημερινότητα που όσο κι αν βρωμάει σαν την Ψαραγορά στην Αθηνάς, είναι δική σου κι όσο σκίζεσαι στην δουλειά κανείς δεν μπορεί να σου πάρει, πρέπει να κάνεις ακριβώς αυτό, να αφήσεις πίσω το μεγάλο σου όνειρο κυνηγώντας ένα ακόμα μεγαλύτερο που λέγεται «ιδιοκτησία του να είσαι».

 Δεν θα γκρινιάξω, γιατί την εποχή που 35άρηδες φίλοι μου ταΐζονται ακόμα από τη μάνα ή γυρνάνε πίσω στην οικογενειακή στέγη μιας και τα καράβια τους έπεσαν έξω, εγώ το μικρό σκατό στα μάτια τους, όχι μόνο μοιραζόμουν το σπίτι μου που πλήρωνα από τα καθημερινά οκτάωρα με έναν άνθρωπο που αγαπώ (και έναν σκύλο μπάσταρδο - ποτέ μη ξεχνάτε τον μπάσταρδο σκύλο σας, λέει πολλά) αλλά ήξερα πώς να μαγειρέψω τα πάντα, πώς να φτιάξω τα πάντα, πώς να περνάω μαθήματα στη σχολή ενώ οι σχέσεις μας ήταν ψυχρότερες κι από τους παγετώνες της Αλάσκας. Θα μπορούσε κανείς να πεί πως κι αυτό είναι ένα είδος τέχνης. Όπως λέει κι ο Λάο Τσέ (ο μέγιστος Ταοϊστής) «Ο καλός ταξιδευτής δεν έχει σταθερά σχέδια και δεν έχει καμιά πρόθεση να φτάσει κάπου», μάλλον κι εγώ τελικά δεν είχα πρόθεση να φτάσω πουθενά, και ίσως κι αυτή να είναι η σωτηρία σε κάθε μέρα ρουτίνας, στις στιγμές που σκέφτομαι (όντας ένα πτώμα από τη δουλειά) πως, «φιλενάδα, αυτή είναι η ζωή, δουλειά- σπίτι, δουλειά-κούραση, ύπνος στο μισό της ταινίας σαν να παίρνεις αντικαταθλιπτικά, κάνα ποτό τα Σάββατα, με 5 ευρώ στο τέλος του μήνα, με μηδενικές καταθέσεις και με δυό ρεπό τη βδομάδα κι αυτά στη ζούλα». Η σωτηρία, είναι πως τίποτα δεν είχα προγραμματίσει, τίποτα δεν περίμενα κι ακόμα δεν το κάνω, απλά πάω, κι ο,τι γίνει.

 Είναι όμως και κάτι μέρες, σαν τη σημερινή, που κλείνομαι στο Studiolo μου (φίλοι της αναγέννησης, αγαπήστε με) ή απλά αφήνομαι στο χρόνο. Ξυπνώ και φτιάχνω έναν ελληνικό καφέ μπαμπέσικο, αράζω κοιτώντας το Φώς, που τέτοιο φώς δεν έχω ξαναδεί Νοέμβρη, να πέφτει στον πεζόδρομο της Τσαμαδού, και καθώς αφήνω τις σκέψεις να τρέξουν, και τότε αρχίζω και γράφω, πιάνω χαρτί και ζωγραφίζω, υποσχόμενη στον εαυτό μου πως, σήμερα θα κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει, θα γράψω ό,τι μου βγει, θα ζωγραφίσω. Και έτσι, πέφτω στο λάθος. Και καθώς τα κάνω όλα αυτά μελαγχολώ. Γιατί όσο κι αν τη ζωή την κερδίζουμε με τη μαγκιά και το πάθος μας, εμείς, που κάπου κάπου θα θέλαμε να πούνε αυτή την ωραία λέξη «Καλλιτέχνης» για εμάς. Μα, είμαστε πολύ μακριά από το να ζούμε μέσα στο στούντιο, παράγοντας έργο, με τη μουσική και τη ησυχία μας, δίχως τις φωνές και τη γκρίνια κάθε αφηνιασμένου πελάτη.

 Αλλά απ’ την άλλη, ας είμαστε θετικοί. Η γοητεία του κάθε πράγματος είναι η έλλειψη του. Η έλλειψη του γίνεται η ανάγκη μας. Η ανάγκη για δημιουργία, είναι η ίδια δημιουργία. Κι εσείς που ψάχνετε που να βγάλετε όλη αυτή τη ματαιότητα που νιώθετε στην κάθε σας μέρα, δώστε χρόνο. Βρείτε εκείνο το μικρό και ήσυχο μέρος, που θα είστε μόνο εσείς κι ο κόσμος σας. Το μυαλό και τα όνειρα σας.
Ίσως η ζωή που όλοι θα θέλαμε, να τη θέλουμε τόσο γιατί δε μπορούμε να την έχουμε. Μα σκεφτείτε να την είχαμε; Τι θα ζητούσε η καρδιά μας τότε;

Υ.Γ./ Η φωτογραφία που φιγουράρει παρέα με τις Εξομολογήσεις που μόλις διαβάσατε, είναι μια από τις φωτογραφίες που η συγγραφέας τράβηξε, την μέρα που με τη δασκάλα της ανακάλυψε την εικαστικότητα του Κέντρου. Τη μέρα την οποία σας διηγήθηκε.

Της Ειρήνης Θεοδώση

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Ειρήνη Θεοδώση

Ειρήνη Θεοδώση

Η Ειρήνη Θεοδώση, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1992, είναι φοιτήτρια Παντείου, ασχολείται με την τέχνη και τον πολιτισμό, εργάζεται σαν αρθρογράφος και υπεύθυνη επικοινωνίας, αγαπάει τη ζωγραφική, το σινεμά και τα βιβλία....

Δημοσκόπηση

Είναι έμφυτη η ανθρώπινη επιθετικότητα;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Νοέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3
Τρίτη, 21 Νοεμ. 2017 - 19:45:43
 

Newsletter

ΑρχικήΆρθραΕξομολογήσεις ενός Ρεπό Top of Page