Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΕκθέσειςΝατάσα Ευσταθιάδη

Νατάσα Ευσταθιάδη

AddThis Social Bookmark Button

Natasa-EfstathiadiΣτην πρώτη της ατομική έκθεση στη γκαλερί CAN η Νατάσα Ευσταθιάδη (γεν. Αθήνα, 1986) παρουσιάζει μια σειρά από γλυπτά σε συνδυασμό με ένα φιλμ 16εκ., μια προβολή βίντεο, μια προβολή διαφανειών και ένα σχέδιο. Στην έκθεση διακρίνει εύκολα κανείς την αγάπη και την ευχέρεια που έχει να εκφράζεται σε διαφορετικά μέσα, αλλά και μια μεγάλη έλξη προς την κινηματογραφική αφήγηση.

canΠραγματικότητα και φαντασία αναμιγνύονται και εμπνέουν τη δουλειά της. Αποτυπώματα από το παρελθόν και φανταστικές ιστορίες δημιουργούν την δική της μοναδική οπτική. Προσωπικές αφηγήσεις μετατρέπονται σε μαρτυρίες που εκφράζουν οικουμενικές αλήθειες, ενθαρρύνουν και τροφοδοτούν τη σκέψη και το έργο της, όπως η συνειδητοποίηση πως η σοφία αποτελεί ένα προσωπικό ταξίδι εξερεύνησης, ο δρόμος για την ανανέωση περνά συχνά μέσα από την αποτυχία και η ευτυχία πολλές φορές βρίσκεται πλάι μας κρυμμένη στα πιο απλά πράγματα.

  Το έργο "Burt Lancaster's Dive" (σχέδιο με μολύβι και χρωματιστό στυλό) και το "The Swimmer" (εννέα γύψινες μακέτες πισίνων) παραπέμπουν στο διήγημα του John Cheever και την ομώνυμη ταινία των Frank Perry και Sydney Pollack (1968) η οποία διηγείται την πορεία ενός άνδρα που καταρρέει στα προάστια μιας αμερικανικής πόλης. Στην ταινία, ο Ned Merrill -ένας άλλοτε επιτυχημένος άνδρας- αποφασίζει να επιστρέψει σπίτι του περνώντας από όλες τις πισίνες της περιοχής του. Σε αυτή την κυρίαρχα ρομαντική πράξη, ο Ned κολυμπά από πισίνα σε πισίνα ενώ οι άνθρωποι που συναντά τον αντιμετωπίζουν όλο και με μεγαλύτερη εχθρότητα και κυνισμό. Προς το τέλος της ταινίας, όταν τελικά φτάνει σπίτι του, δεν βρίσκει τίποτα άλλο παρά ένα εγκαταλελειμμένο ερείπιο. Έτσι αν και το έργο "The Swimmer" αρχίζει σαν μια απόλυτα ρεαλιστική ιστορία, κάπου στην πορεία συνειδητοποιούμε ότι δεν είναι παρά μια αλληγορία. Φορμαλιστικά πολύ στυλιζαρισμένη, η ταινία είναι στα καλύτερά της όταν είναι ελλειπτική. Σε κάθε της στιγμή, έχουμε την αίσθηση ότι κάτι τραγικό έχει συμβεί σε αυτούς τους ανθρώπους που βλέπουμε να χαμογελάνε και φυσικά τις περισσότερες φορές όντως κάτι έχει συμβεί. Όμορφη αλλά όχι χαρούμενη, η ιστορία μοιράζεται την ίδια νοσταλγία με τα στιγμιότυπα ενός παλιού φωτογραφικού άλμπουμ.
Natasa-Efstathiadi-The-swimmer-plasterΘα μπορούσε να πει κανείς πως το "The Swimmer" δεν είναι παρά μια σοφιστικέ αναδιατύπωση του παλαιότερου λογοτεχνικού είδους: του έπους. Ο ήρωας του ξεκινά ένα ταξίδι, περνάει μέσα από πολλές και παράξενες περιπέτειες κατά τη διάρκειά των οποίων συνειδητοποιεί την τραγική φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Παραταύτα και παρ'όλα τα εμπόδια, στο τέλος φτάνει στο στόχο του γηραιότερος, σοφότερος και γεμάτος εμπειρίες. Η Ευσταθιάδη εμπνέεται από την σκοτεινή αυτή ιστορία και αφηγείται μια σειρά γεγονότων γύρω από την αποτυχία που εξελίσσονται παράλληλα με την πορεία του πρωταγωνιστή. Απομονώνοντας τη πορεία του Νεντ, η καλλιτέχνιδα παρουσιάζει μία μία τις πισίνες που επισκέπτεται ο πρωταγωνιστής, παρ' όλα αυτά στερημένες από το ζωηρό μπλε τους χρώμα και το υγρό στοιχείο, οι μακέτες των πισινών οι οποίες συμβολίζουν την καθοδική πορεία του ήρωα, στέκονται άδειες και γυμνές, σαν τη φοβερή ηχώ της ξαφνικής και τραγικής συνειδητοποίησης πως ο χρόνος περνά και όλα όσα κάποτε έζησαν θα πεθάνουν. Πρέπει κανείς να πιστέψει στο μεγαλείο του ήρωα για να βρει την μοίρα του τραγική και η Ευσταθιάδη όχι μόνο αναπαράγει την ιστορία του Νεντ σε όλο της το μεγαλείο αλλά παράλληλα υπαινίσσεται με εξαιρετική μαεστρία πως το ταξίδι της ζωής είναι ένα ταξίδι τόσο αποτυχίας όσο και επιτυχίας. Μια ιδέα η οποία παραμένει κεντρική σε όλα τα έργα της έκθεσης.
  Η εγκατάσταση "Royal Pool" (γλυπτό και διπλή προβολή διαφανειών) είναι ένα έργο τέχνης σε δύο μέρη. Από τη μία πλευρά τα slides παρουσιάζουν μια σειρά από φωτογραφίες της ερειπωμένης και διαλυμένης πισίνας του πρώην βασιλικού ανακτόρου και από την άλλη, μία ψηλή, μπλε, αφαιρετική κατασκευή -λεπτομέρεια της πισίνας στο Τατόι- στέκεται σαν μνημείο-σύμβολο της αίγλης του παρελθόντος. Τα υλικά δεν έχουν σημασία. Αυτό το "θραύσμα" βρίσκεται εδώ για προβληματισμό. Στέκεται ως απομεινάρι. Μνημείο εξουσίας αλλά και αποτυχίας. Επιχειρεί να μας συμφιλιώσει με το παρελθόν μας αλλά και αποπειράται να τονίσει το γεγονός ότι δεν επιθυμούμε να παράγουμε πια τέτοια μνημεία. Η επιλογή των υλικών (ξύλο, κόντρα πλακέ) εφήμερα και ακατάλληλα για την κατασκευή πισίνας, διερευνούν τη σχέση της σύγχρονης τέχνης με την υψηλή κουλτούρα και επιχειρούν ένα είδος κριτικής γύρω από την "πολυτιμότητα" της γλυπτικής.    Το έργο "Royal Pool" είναι συγχρόνως δυο πράγματα. Μνημείο και αντι-μνημείο. Έμβλημα παρελθούσης δόξας και εμπαιγμός. Ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με μια φόρμα που μοιάζει περισσότερο με αφαιρετικό γλυπτό, βωμό σε κάποιο πρόσωπο που αγαπήθηκε και πέθανε, ακόμα και με ράμπα skate, παρά με πισίνα.
Natasa-Efstathiadi-DivingΗ ταινία "Diving" (προβολή 3 λεπτών) παρουσιάζει μια παρέα που κάνει βουτιές στη Βουλιαγμένη. Το κλιπ αποπνέει μια αίσθηση πεπερασμένης ελευθερίας και νοσταλγίας, παρ' όλα αυτά έχει γυριστεί το 2011, εν μέσω της οικονομικής κρίσης. Ενώ το έργο "Royal Pool" αναφέρεται στη εξουσία, τον πλούτο και την επακόλουθη πτώση από αυτή την κατάσταση ευημερίας, η ταινία "Diving" απεικονίζει τους λουόμενους που διασκεδάζουν, αν και αδέκαροι, βουτώντας από τα βραχάκια. Ο αργός ρυθμός του φιλμ εντείνει την αίσθηση ευτυχίας, χαράς και διασκέδασης, ενώ επιχειρεί με τεχνητά μέσα να κάνει τη βουτιά να διαρκέσει περισσότερο. Ίσως το πιο ρομαντικό από τα έργα της Ευσταθιάδη, οραματίζεται ένα καλύτερο μέρος από το εδώ και το τώρα, το οποίο δεν βρίσκεται και τόσο μακριά. Μέσα από τη χαρά των απλών πραγμάτων κατευθύνει την προσοχή μας στη σφαίρα της πολιτικής. Με την αφελή, σχεδόν παιδιάστικη συμπεριφορά τους, οι κολυμβητές ξεφεύγουν προσωρινά από την πραγματικότητα. Οι βουτιές γίνονται κι αυτές έμβλημα. Φορείς. Αποπνέουν μια πολύτιμη αύρα ελπίδας και ξεγνοιασιάς.
Το έργο "Greg Luganis' head" (ψηφιακή προβολή σε γλυπτό) διεισδύει ακόμη περισσότερο στην έννοια της ελπίδας. Η προβολή παίζει σε λούπα την περίφημη σκηνή με την κατάδυση και τον τραυματισμό του πρωταθλητή των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ (1988). Ο Luganis, ίνδαλμα του αθλητισμού, μόλις είχε διαγνωστεί θετικός στον ιό του HIV, εκτελεί την πρώτη του κατάδυση και παθαίνει διάσειση όταν το κεφάλι του προσκρούει στο βατήρα. Ωστόσο, παρά τον τραυματισμό του και την προτροπή του προπονητή του να σταματήσει, ολοκληρώνει τους προκριματικούς, επιχειρεί δεύτερη βουτιά και κερδίζει το χρυσό μετάλλιο. Όπως παρατηρεί ο Ernst Bloch "Το ζήτημα εδώ είναι να διδαχτούμε την ελπίδα. Το έργο της δεν αποκηρύσσει, είναι ερωτευμένη με την επιτυχία και όχι με την αποτυχία. Η ελπίδα είναι ανώτερη κι από το φόβο, δεν είναι ούτε παθητική όπως αυτός, ούτε είναι δεμένη με την ανυπαρξία. Το αίσθημα της ελπίδας πηγάζει από μόνο του, κάνει τους ανθρώπους να ανοίγονται αντί να τους περιορίζει [ ... ] Η ελπίδα απαιτεί από τους ανθρώπους να δίνονται ολοκληρωτικά σε ό,τι μέλλει να συμβεί, σε αυτό που οι ίδιοι ανήκουν"
. Ενώ ο φόβος της αποτυχίας μας κρατά πίσω από το να γευτούμε όλων των ειδών τις εμπειρίες, να ρισκάρουμε και να αντιμετωπίσουμε νέες προκλήσεις, η ελπίδα μας προτρέπει να ξεπεράσουμε το φόβο και με τον τρόπο αυτό είμαστε σε θέση, παρά τις αντιξοότητες, να είμαστε σίγουροι ότι προχωράμε μπροστά, ότι τολμάμε, ότι μαθαίνουμε και αν όλα πάνε καλά πιθανά επιτυγχάνουμε.
   Το τελευταίο έργο της Ευσταθιάδη "Esther Williams 1921-2013» (ντάου, στόκος, ζωγραφική σε κέλυφος, μέταλλο και φώτα LED) είναι μια μικρογραφία μιας πισίνας αφιέρωμα στην Esther Williams -την βραβευμένη κολυμβήτρια η οποία μη μπορώντας να διαγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1940 εξαιτίας του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μπήκε στη βιομηχανία του θεάματος ξεκινώντας αρχικά την καριέρα της σε παραστάσεις με ακροβατικά στο νερό και στη συνέχεια στον κινηματογράφο, καταφέρνοντας να δημιουργήσει ένα ολόκληρο είδος ταινιών που έγιναν γνωστές στις αρχές της δεκαετίας του 1940 ως "aqua-musicals» και οι οποίες παρουσίαζαν περίτεχνες επιδείξεις συγχρονισμένης κολύμβησης και καταδύσεων. Η αρχικά αποτυχημένη προσπάθεια της Williams να διαγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες και η στροφή της στον κινηματογράφο, βοήθησε στην εκλαΐκευση της κολύμβησης, διαμόρφωσε μια νέα αισθητική στο αμερικάνικο μιούζικαλ για πάνω από μια δεκαετία και συνέβαλε στο να γίνει η συγχρονισμένη κολύμβηση αν και σαράντα χρόνια αργότερα, ολυμπιακό άθλημα.
can

 


Προβολή μεγαλύτερου χάρτη

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Ιούνιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2
Κυριάκη, 25 Ιουν. 2017 - 23:07:54
 

Newsletter

ΑρχικήΕκθέσειςΝατάσα Ευσταθιάδη Top of Page