Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

Tι είδα

AddThis Social Bookmark Button

ti-eidaτης Κλεοπάτρας Σβανά
 Συχνά πυκνά πηγαίνω θέατρο και αυτή την περίοδο είδα 2-3 παραστασούλες για τις οποίες θα γράψω με σκοπό να σας συστήσω να πάτε.

Είδα το ''Αγαπητή Ελένα'' της Λουντμίλα Ραζουμόβσκαγια στο θέατρο επί κολωνώ, σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Πολύ δυνατή παράσταση, πολύ όμορφος χώρος πολύ ωραία τα σκηνικά του Γιώργου Χατζηνικολάου.

Τα τέσσερα νέα παιδια: χρήστος Κοντογεώργης, Ηρώ Πεκτέση, Γιάννης Λεάκος, Δημήτρης Σαμόλης, που συμπρωταγωνιστούσαν με την Αριέττα Μουτούση ήταν ο καθένας στο ρόλο του πολύ πειστικός. Η κυρία Μουτούση γεωμετρικά καλή ηθοποιός! Παίζει με τη λεπτομέρεια!

Το τέλος ήταν αφάνταστα δυνατό και λυτρωτικό για την πλευρά των θεατών, μυστηριώδες και τρομακτικό, ίσως και τραγικό για την καθηγήτρια. Σκληρό για τους μαθητές αλλά έδινε τη λύση. Πολλές φορές το έργο μπορεί να οδηγούσε σε αδιέξοδο ή να φαινόταν ότι δεν είχε λόγο ύπαρξης. Στο τέλος όμως όλα είχαν το νόημά τους. Είναι από τα έργα που ο θεατής έχει μια εξέλιξη στο σημείο που δεν το περιμένει.

Σου μιλάει και σε χτυπάει στην καρδιά αυτό το έργο, δεν σε αφήνει απροβλημάτιστο. Αξίζει να δείτε που μπορεί να φτάσουν τα παιδιά για να εκβιάσουν μία κατάσταση.

Στο θέατρο Λαμπέτη είδα το: ''Άντρες με τα όλα τους'' σε διασκευή σκηνοθεσία Μιχάλη Ρέππα Θανάση Παπαθανασίου, στους οποίους οφείλεται ο καλός ρυθμός της παράστασης. Μια κωμωδία για να σε κάνει να γελάσεις και να περάσεις καλά πρέπει να έχει ρυθμό και αυτή είχε.

Είναι μια ευχάριστη παράσταση που σε κάνει να γελάς αβίαστα. Είχε λειτουργικά σκηνικά με την υπογραφή της Μαίρης Τσαγκάρη, ικανούς ηθοποιούς, ξεχώρισα τον Κώστα Ευρυπιώτη, και τη Μαίρη Σταυρακέλλη. Όχι πως η Μαρία Φιλίππου που έχει κάνει αντίστοιχα χιλιόμετρα στο θέατρο δεν μου άρεσε αλλά προσέχω πάντα μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Ο Κώστας Αποστολάκης σε αυτή την παράσταση ακολουθεί τις οδηγίες των σκηνοθετών και παίζει έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα και δεν πέφτει στη λούμπα του να κάνει καρικατούρες. Ο νεαρός Πάρης Σκαρτσολιάς προβλέπεται να έχει μέλλον. Σε αξιοπρεπή πλαίσια όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί Μαρία Κορινθίου, Μάνος Παπαγιάννης, Τόνυ Δημητρίου και κάποιοι όπως η Πηνελόπη Πλάκα ωριμότερη και ικανότερη. Τη Νικολέττα Καρρά την είδα πρώτη φορά στο θέατρο και ήταν αρκετά καλή.

Γι' αυτό παίζει πολύ σημαντικό ρόλο ο καθοδηγητής στο θέατρο, ο σκηνοθέτης πρέπει να αναγνωρίζει το ταλέντο σου και να μπορεί να σου το εξωτερικεύσει. Οι χορογραφίες που τραβάνε το βλέμμα είναι της Ελπίδας Νίνου και του Θανάση Γιαννακόπουλου. Οι φωτισμοί που κάνουν όλη τη μαγεία στο τέλος είναι του Χρήστου Τζιόγκα!

Τέλος είδα την παράστση: "Αναμείνατε στο ακουστικό σας'' του Hal Salwen σε σκηνοθεσία Χρήστου Χατζηπαναγιώτη. Το έργο αυτό το είχα ξαναδεί το 1997 στο θέατρο αποθήκη. Η θεατρική προσαρμογή είναι του Θοδωρή Πετρόπουλου. Εκείνη την εποχή ζούσαμε ακριβώς αυτό τον τρόπο ζωής γιατί αναπτυσσόταν όλος αυτός ο φρενήρης ρυθμός της σύγχρονης ζωής. Δουλεύαμε πολύ με σκοπό τα χρήματα και οι σχέσεις ήταν επιφανειακές και κρυμμένες πίσω από ένα τηλέφωνο. Τώρα μπορεί να μην κυνηγάμε το χρήμα γιατί δεν υπάρχει- λόγω κρίσης- αλλά από φόβο κρυβόμαστε πάλι πίσω από μια οθόνη.

Το ίδιο το έργο μου αρέσει πολύ αν και είναι αρκετά φλατ, γιατί περιμένω μια πιο δυνατή εξέλιξη στο τέλος. Μία μαζική συνάντηση ας πούμε.

Το έργο είναι σύγχρονο και σχολιάζει τις σχέσεις των ανθρώπων του 2000 που είναι κρυμμένες πίσω από υπολογιστές κι ακόμα και το σεξ γίνεται εκ του μακρόθεν. Τα παιδιά γεννιούνται με εξωσωματική κι όχι φυσιολογικά. Την πρώτη φορά που είδα το έργο μου άρεσαν οι γρήγοροι ρυθμοί του. Στη φετινή παράσταση κάποιες φορές ο ρυθμός χανόταν. Είναι πολύ βασικό να κρατιέται το κοινό ζεστό με έναν σωστό ρυθμό σε μια κωμωδία. Δεν θα τη χαρακτήριζα κακή παράσταση μάλλον μέτρια παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της καλής μουσικής επιμέλειας της Δανάης Μπάρκα που σε κάνει να ξαναμπαίνεις στο ρυθμό.

Η Νέλλη Γκίνη ήταν η έκπληξη της παράστασης και κάποιοι ηθοποιοί που τους έχω δει πολλές φορές περιορίστηκαν αρκετά και δεν ξεδίπλωσαν όλες τους τις ικανότητες. Πλούσια μέσα σε μια απλότητα σκηνικά του Μ. Παντελιδάκη και κουστούμια της Ε. Σιούπη.

Αισιόδοξο το τέλος της παράστασης αλλά πικρή η αλήθεια της μοναξιάς και της αποξένωσης του 21ου αιώνα.

της Κλεοπάτρας Σβανά Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Κλεοπάτρα Σβανά

Κλεοπάτρα Σβανά

Η Κλεοπάτρα Σβανά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976, σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Κ.Ε.Α. και εργάστηκε για το θέατρο τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Γράφει θεατρικά έργα εκ των οποίων 2 έχουν τιμηθεί με το 3ο βραβείο. Έχει κάνει δύο ταινίες μικρού μήκους. Προτιμά να σκηνοθετεί θέατρο και να γράφει σενάρια μεγάλου μήκους....

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Απρίλιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Κυριάκη, 23 Απρ. 2017 - 15:50:42
 

Newsletter

ΑρχικήΘέατροΘεατροκριτικέςTι είδα Top of Page