Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΘέατροΘεατροκριτικέςΠολύ κακό για το τίποτα

Πολύ κακό για το τίποτα

ai 2 tragodiaiΤης Κλεοπάτρας Σβανά. Έτσι θα χαρακτηρίσω την περιπλάνηση μου στα θέατρα αυτή την περίοδο. Είδα 2-3 παραστάσεις και ομολογουμένως δεν έχω κάτι να γράψω γι' αυτές γιατί δεν μου έμεινε και τίποτα.

Δεν με συγκλόνισε κάτι. Για μένα το θέατρο είναι σημαντική υπόθεση διαμορφώνει τα ήθη, τις απόψεις πλάθει συνειδήσεις. Γλυκαίνει την ψυχή των ανθρώπων και τους βάζει σε μια σκέψη ή τους αλλάζει τον τρόπο σκέψης. Αν όλα αυτά δεν υπάρχουν τότε δεν αξίζει να υπάρχει μία παράσταση.

Δεν αρκεί μόνο να κάνουμε θέατρο για τη δική μας ψυχή πρέπει να κάνουμε θέατρο και για την ψυχή του θεατή. Ο θεατής όταν σηκώνεται και έρχεται από το σπίτι του προσδοκά να δει κάτι σημαντικό να θυμάται αυτό που είδε και να έχει να κουβεντιάζει για την παράσταση μέρες, μήνες, χρόνια.
Κι ενώ έχουν περάσει πολλά χρόνια από την παράσταση που είχε κάνει πάταγο στο υπόγειο του θεάτρου τέχνης σε σκηνοθεσία Μίμη Κουγιουμτζή δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ σε αυτή. Το ιδιαίτερο ανέβασμα που είχε κάνει τότε στο ΄΄μικρό πρίγκιπα'' νομίζω όσοι το είδαν θα έχουν να θυμούνται πολλά. Εκείνη η παράσταση είχε κάτι να πει. Αυτό αναζητώ και τώρα πηγαίνοντας θέατρο. Έχει χαθεί η μαγεία από το θέατρο.

Είδα την παράσταση ΄΄Ερωτική Μονομαχία'' στο θέατρο Άνεσις, ένα έργο γραμμένο πριν 200 χρόνια. Δεν έχω κάτι κακό απαραίτητα να πω για την παράσταση αλλά γιατί να χρειάζεται να δώ ένα τόσο ανεπίκαιρο έργο χωρίς να έχει να μου ξυπνήσει κάποια συναισθήματα; Η Κερασία Σαμαρά πήρε πάνω της τη σκηνοθεσία τον πρώτο ρόλο και είχε δημιουργήσει και κάποια τραγούδια για την παράσταση βασισμένα στην ομολογουμένως ενδιαφέρουσα φωνή της. Γιατί; Είχε κάποια ενδιαφέροντα σημεία η παράσταση όπως τα άψογα κουστούμια τα σημεία με τα ταμπλό βιβάν και τους υποτιθέμενους καθρέφτες αλλά δεν μου έμεινε κάτι να θυμάμαι. Θυμάμαι, την προσπάθεια των ηθοποιών να ανταπεξέλθουν αξιοπρεπώς στο ρόλο τους που όντως τα κατάφεραν. Και ο Μιχάλης Μαρκάτης και η Βίκυ Μαραγκάκη ήταν εξαιρετικοί . Ο Σαράντος Γεωγλερής προσπαθούσε να είναι ταυτισμένος με το ρόλο και σε κάποια σημεία έκλεβε την παράσταση.

Στο εσωθέατρο είδα την παράσταση του Χάρολντ Πίντερ ''ένας ανεπαίσθητος πόνος''. Έργο που έχουν παίξει στο παρελθόν ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και η Δέσπω Διαμαντίδου. Το μήνυμα του Πίντερ ηχηρό και με ανατρεπτικό τέλος αλλά στην πραγματικότητα σπάει τη ρουτίνα δημιουργώντας μια καινούρια. Δεν έχω επίσης κάτι σπουδαίο να γράψω για τη σκηνοθεσία και την όλη παράσταση. Παρακολούθησα ακόμη μια παράσταση που δεν θα έλεγα ότι έχω κάτι παραπάνω να θυμάμαι. Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν ο ίδιος ο θεατρικός χώρος.

Στο θέατρο πόρτα έχω δει κι έχω δει παραστάσεις από 4 ετών και πέρα. Η παράσταση που θα θυμάμαι για πάντα είναι η ''κοιμωμένη ξύπνησε'' γι' αυτό κάθε φορά που ξαναπηγαίνω προσδοκώ να δώ ένα έργο αξιώσεων όπως η Κοιμωμένη. Το Σάββατο που μας πέρασε είδα την παράσταση: '' ποιος είναι ο Δόκτωρ Κόρτσακ;''. Ο Κόρτσακ ήταν καινοτόμος και πρωτοποριακός παιδαγωγός, εκπαιδευτικός και συγγραφέας κειμένων για τη θεωρία και την πρακτική της εκπαίδευσης. Η παράσταση πραγματεύεται την ιστορία ενός ορφανοτροφείου που διευθυντής ήταν ο Κόρτσακ. Μας μπέρδεψε αρκετά η υπόθεση με τα πρόσωπα του έργου και την πλοκή που δεν καταλάβαινα. Ενώ ξεκίνησε όμορφα με τα παιδιά που μπαίναν στα κουστούμια των ρόλων με τα γνωστά αφαιρετικά σκηνικά μετά χαθήκαμε σε ένα πλήθος πληροφοριών που προσπαθούσαμε να συνδέσουμε. Δεν άφησε το ρομαντικό ειδύλλιο των παιδιών να κυριαρχήσει κι ενώ μέχρι το διάλειμμα ήμουν προβληματισμένη, στο δεύτερο μέρος ανατράπηκε το σκηνικό και η παράσταση μετατράπηκε σε ισχυρή. Τα μηνύματα της παράστασης ήταν πλέον σαφή και η συγκίνηση απλωνόταν διάχυτη στην αίθουσα. Το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να έχει, να πιστεύει, να μπορεί, να είναι ίσος, να είναι διαφορετικός, να είναι ελεύθερος, να σκέφτεται, να εκφράζεται, να συμφωνεί, να διαφωνεί, να υπάρχει. Αυτό ήταν το μήνυμα που στο τέλος σαν να έσπασε τα δεσμά της όλης ασφυκτικής κατάστασης. Τα χαρτάκια μοιράστηκαν στο κοινό και ένα χαμόγελο έλαμψε στα πρόσωπά μας.

Τέλος χθες στο θέατρο Βαφείο είδα την παράσταση: ''ΑΙ 2 ΤΡΑΓΩΔΙΑΙ''. Ξεκίνησε με ενδιαφέρον και με 15σύλλαβο που είχε πλάκα. Όμως γιατί έμπλεξε Σαίξπηρ και Σοφοκλή μέσα; Αν είχε στο τέλος μία ανατροπή που να το υποστηρίξει θα έλεγα οκ είχε έμπνευση ο Θανάσης Σταυρόπουλος και ο Βαγγέλης Τάτσης που γράψαν το κείμενο. Όμως σαν να μην υπήρχε άλλο τέλος έμπλεξε μέσα τη ζωή ενός μετανάστη που βλέπει ένα όνειρο. Η μη ανατροπή στο τέλος ήταν η μεγαλύτερη αδυναμία της παράστασης. Είχε έξυπνα στοιχεία αλλά δεν οδηγούσε πουθενά. Πολλές φορές οι ηθοποιοί στην απόγνωση τους να παίξουν στο θέατρο κατασκευάζουν μία παράσταση για να έχουν σανίδι να παίξουν. Οι ηθοποιοί έκαναν προσπάθειες να παίξουν σωστά και να κρατήσουν το ενδιαφέρον και φαντάζομαι πως η σκηνοθεσία της Μαρίας Μανώλη συνέβαλε σε αυτό. Το κοινό χαζογελούσε στα προφανή αστεία αλλά δεν με ταρακούνησε κάτι να πώ: ''ναι μπράβο, έξυπνο!'' Έξυπνη ήταν η ιδέα να γίνει μια τέτοιου είδους παράσταση αλλά δεν την απογείωσαν. Υπήρχαν πολλές παρέες νεαρών παιδιών που έδειχναν να το διασκεδάζουν. Δεν θα έλεγα όχι σε κάποιον αν ήθελε να δει την παράσταση, η Αφροδίτη των 5000 ετών για παράδειγμα ήταν ένα ωραίο εύρημα, ο Αναστάσης Κολοβός μαζί με την Καλή Δάρβη έκλεβαν την παράσταση.

Θέλω να ξαναπάω θέατρο και αυτό που θα δω να το θυμάμαι για πάντα, όπως θυμάμαι την παράσταση: ΄΄ Μη σκοτώνεις τη Μαμά'' σε σκηνοθεσία της Νανάς Νικολάου στον Τεχνοχώρο.
Όπως θυμάμαι το ''Μάστερ Κλας'' με την Κάτια Δανδουλάκη, όπως θυμάμαι το ''Βίρα τις Άγκυρες'' των Ρέππα Παπαθανασίου στο ΡΕΞ.

Συγκλονίστε με, εντυπωσιάστε με, συγκινήστε με, μαγέψτε με.

Της Κλεοπάτρας Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Κλεοπάτρα Σβανά

Κλεοπάτρα Σβανά

Η Κλεοπάτρα Σβανά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976, σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Κ.Ε.Α. και εργάστηκε για το θέατρο τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Γράφει θεατρικά έργα εκ των οποίων 2 έχουν τιμηθεί με το 3ο βραβείο. Έχει κάνει δύο ταινίες μικρού μήκους. Προτιμά να σκηνοθετεί θέατρο και να γράφει σενάρια μεγάλου μήκους....

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Νοέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3
Σάββατο, 18 Νοεμ. 2017 - 19:28:38
 

Newsletter

ΑρχικήΘέατροΘεατροκριτικέςΠολύ κακό για το τίποτα Top of Page