Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΚΑΝΟΝΕΣ ΗΘΙΚΗΣ

AddThis Social Bookmark Button

  kanones-ithikisΚριτική - παρουσίαση της παράστασης από την Κλεοπάτρα Σβανά
Kυρίες και κύριοι, προσδεθείτε κι ετοιμαστείτε να ταξιδέψετε στο χώρο του cartel. Η αλήθεια είναι πως για να φτάσεις στο χώρο του θεάτρου είναι ένας μικρός αγώνας. Δεν είναι καθόλου εύκολο το σημείο που βρίσκεται το θέατρο.

Το σημαντικό όμως είναι ότι παρά το απομακρυσμένο σημείο, ήταν γεμάτο χθες για την πρώτη παράσταση του Θοδωρή Βουρνά που αποφάσισε φέτος να διασκευάσει το ξύπνημα της άνοιξης του Φρανκ Βέντεκιντ και να το μετονομάσει σε: ΄΄Κανόνες ηθικής΄΄ γραμμένο από τον Βασίλη Τζιώκα.

  Ο Θοδωρής Βουρνάς είναι ένας νέος σκηνοθέτης που επιλέγει να κινηματογραφεί θέατρο και να θεατρικοποιεί κινηματογράφο. Κατά βάση του αρέσει να παίζει και να πειραματίζεται πάνω σε αυτό. Έτσι λοιπόν για ακόμη μια φορά κατασκεύασε αμοντάριστα πλάνα σε αυτή του την παράσταση. Η παράσταση είχε μικρά μικρά κομμάτια, εικόνες και σκηνές που λες και ξεπηδούσαν από άλλο έργο. Πολλές φορές σκεφτόμουν ότι κάποια κομμάτια του ανήκαν σε προηγούμενο του έργο. Έχοντας δει την Αρχή του Αρχιμήδη που είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος στο παρελθόν, νόμιζα ότι κάποια κομμάτια του παζλ ανήκαν σε εκείνη την παράσταση. Σκεφτόμουν πώς ήθελε να κάνει κάποιου είδους τριλογία ή συνέχειες από προηγούμενες παραστάσεις του.

  Το έργο παρ' ότι ήταν δύο ολόκληρες ώρες χωρίς διάλειμμα σε βάζει σε μία συνεχή σκέψη γιατί έχει ατάκες που σε κάνουν να τις σκέφτεσαι για ώρα. Έχει πολύ αργό ρυθμό με πολλές παύσεις, με μουσική σε ελάχιστα σημεία. Επιμένει ο σκηνοθέτης να χρησιμοποιεί μουσική μυστηρίου και κινηματογραφική μουσική χωρίς καθόλου θεατρικούς ήχους όπως για παράδειγμα θα μπορούσε να υπάρχει σε ορισμένες σκηνές αεράκι, πουλάκια που κελαηδάνε κ.α. Η μουσική φέρει την υπογραφή ΜΑDS.

  Το λιτό και έξυπνο σκηνικό είναι και πάλι από παλέτες όπως είχε χρησιμοποιηθεί και στην προηγούμενη παράσταση ΄΄στα σκοτεινά''. Μόνο που εδώ οι παλέτες έχουν κατασκευάσει τα υποτιθέμενα θρανία του σχολείου. Την επιμέλεια του σκηνικού έχει η Φαίδρα Χάρδα.

  Το ενδυματολογικό μου άρεσε πάρα πολύ, και σύμφωνα με τους κανόνες ηθικής τα παιδιά ήταν ντυμένα πανομοιότυπα σε μια πολύ σύγχρονη εκδοχή και καθημερινή με το γαλάζιο πουκαμισάκι, το τζιν, τα φλατ αθλητικά παπούτσια. Αυτή η ομοιομορφία δημιουργούσε μια ισορροπία στην παράσταση. Η ενδυματολογική επιμέλεια είναι της Γιώτας Τσάκαλου.
Όσον αφορά τους φωτισμούς εδώ έχουμε το φώς και το σκοτάδι. Σταθερά η Κατερίνα Μαραγκουδάκη επιμελείται το κομμάτι αυτό.

  Με λίγες λέξεις θα λέγαμε ότι το νόημα της παράστασης είναι η αθωότητα της εφηβείας το ψάξιμο της ταυτότητας και της σεξουαλικότητας που μπορεί να έχει και μοιραία αποτελέσματα. Σε όλη τη διάρκεια υπάρχει ένα μπρος πίσω. Μια αναζήτηση ορίων. Η περιέργεια, η πρόκληση, η δοκιμή, η τόλμη, η ανακάλυψη, η βία, ο περιορισμός, ο πειραματισμός, οι φαντασιώσεις, οι ακρότητες, οι ρόλοι, είναι αυτό που απασχολεί τους ήρωες.
Υπάρχουν δύο κρίσιμες σκηνές η μία είναι η σκηνή του ξύλου και η άλλη η στιγμή της μεταθανάτιας εμπειρίας. Φλύαρη θεώρησα τη σκηνή με τον καθηγητή αν και ήταν ένα σαρκαστικό σχόλιο για την καθεστηκυία τάξη.

  Θα μείνω σε κάποιες ατάκες όπως: ΄΄Το σώμα μας είναι το τελευταίο πεδίο μάχης και η ίδια μας η ζωή το όπλο μας. ΄΄ ΄΄ Πόσο βολικό να φορτώνεις στην ανθρώπινη φύση τα ελαττώματα της κοινωνίας;΄΄ ΄΄ Η μόνη ελεύθερη επιλογή προκύπτει όταν δεν έχεις άλλη επιλογή΄΄, ΄΄ Ούτε ο Θάνατος δεν αλλοιώνει την ηθική΄΄. Αυτές οι ατάκες είναι που σε κάνουν να σκέφτεσαι για ώρα.

  Οι ηθοποιοί σε αυτή την παράσταση ήταν τα σώματα που μετέφεραν την πληροφορία. Οι αγγελιοφόροι, οι εκτελεστές. Δεν ξεχώρισα κάποιον από τους τέσσερις είχαν ισόβαθμους ρόλους και την ίδια δυναμική. Και προπάντων προσπάθησαν να είναι τα αθώα πλάσματα.

  Το τέλος έρχεται για να ανατρέψει τα πάντα, να ανατρέψει τους κανόνες ηθικής. Είναι εύκολο να ξεγελάσεις το θάνατο λέει ο ήρωας, ειδικά αν έχεις περάσει ολόκληρη τη ζωή σου σα νεκρός. ΄΄Στο θάνατο δεν υπάρχουν εποχές΄΄. Όμως στη ζωή υπάρχουν, '' η άνοιξη θα ξανάρθει γι αυτούς που είναι αρκετά δυνατοί να αντέξουν τους χειμώνες''
Ο έρωτας πολλές φορές είναι θάνατος, η ζωή έρωτας και ο κύκλος συνεχώς γυρνά, όμως ΄΄ οι άνθρωποι που συναντάμε στη ζωή και τα μαθήματα που μας διδάσκουν μένουν για πάντα μέσα μας΄΄

  Ο κάθε θεατής έχει πολλά να σκεφτεί και να δώσει τη δική του εκδοχή, το γαλάζιο πουκάμισο μένει εκεί πεσμένο. Το χώμα επί σκηνής περιβάλει τον ήρωα με το άσπρο πουκάμισο πλέον. Μια πόρτα φωτός ανοίγει για να περάσουν οι ήρωες στην καινούρια τους ζωή, στην ενηλικίωση και στο θάρρος που ζητά η ίδια η ζωή. Αισιόδοξο και λυτρωτικό.

Κλεοπάτρα Σβανά Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Κλεοπάτρα Σβανά

Κλεοπάτρα Σβανά

Η Κλεοπάτρα Σβανά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976, σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Κ.Ε.Α. και εργάστηκε για το θέατρο τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Γράφει θεατρικά έργα εκ των οποίων 2 έχουν τιμηθεί με το 3ο βραβείο. Έχει κάνει δύο ταινίες μικρού μήκους. Προτιμά να σκηνοθετεί θέατρο και να γράφει σενάρια μεγάλου μήκους....

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Απρίλιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Κυριάκη, 23 Απρ. 2017 - 15:51:15
 

Newsletter

ΑρχικήΘέατροΘεατροκριτικέςΚΑΝΟΝΕΣ ΗΘΙΚΗΣ Top of Page