Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΘέατροΘεατροκριτικέςΑφέντης και Δούλος

Αφέντης και Δούλος

AddThis Social Bookmark Button

afentis-1-900Ζωή και θάνατος και η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης φύσης, εξουσία και μεταστροφές.

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ
ΕΝΑ ΕΡΓΟ ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ

Γράφει η Μαρία Πανούτσου
ΑΦΕΝΤΗΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΣ

H παράσταση Αφέντης και Δούλος είναι μια ελεύθερη προσέγγιση, με μόνη στήριξη, τη γλώσσα του σώματος, άλλοτε εκφραστική κίνηση άλλοτε μιμητική.

Ένας ελεύθερος αυτοσχεδιασμός με αναγνωρίσιμα συμβολικά στοιχεία που κάποια στιγμή πήρε μια ελεγμένη φόρμα. Η αναπαράσταση της νουβέλας του
Λ. Τολστόι γίνεται μια 'αυτόνομη' θεατρική δράση με ποιητικά στοιχεία μια 'αυτοδύναμη' παρουσίαση της παντοδυναμίας του ισχυρού πάνω στον αδύνατο και η δοθείσα θεία δικαιοσύνη η αν το θέλετε, η ισορροπία που επιφέρει η φύση
( χώρος - χρόνος - συνθήκες) με απουσία της ανθρώπινης επιθυμίας η θέλησης.

Μια σχέση εξάρτησης κυρίως από τον αφέντη όσο και να φαίνεται παράδοξο αυτό. Μια σχέση κρυφά ερωτική καθότι περιέχει την εξουσία πάνω σε ένα σώμα και μία ψυχή ανθρώπου ( ΖΕΝΕ, ΔΟΥΛΕΣ).

Δύο ηθοποιοί σε έναν τεράστιο χώρο εργαστηριακό, χωρίς καμουφλάρισμα του χώρου, με δυο τρία μόνο στοιχεία και αντικείμενα συμβολικά προς σκηνική χρήση, διαγράφουν μια πορεία μιμητική, συνειδητά σχεδόν απλοική, αναπαράσταση ροής γεγονότων. Μέλημα τους να φανεί καθαρά το μήνυμα της νουβέλας αφήνοντας απ' εξω όλο το λογοτεχνικό υλικό, γλώσσα, χαρακτήρες, ψυχολογικούς , φιλοσοφικούς και θρησκευτικούς προβληματισμούς.Μέλημα τους -για μένα ήταν καθαρό- η δημιουργία μιας δικής τους εκφραστικής πραγματικότητας.

Ό τι προκύπτει στην παράσταση είναι από την παρουσίαση σκηνικών δράσεων χωρίς κείμενο.

Πριν αναφερθώ στις ερμηνείες των δυο ανδρών, το σύμβολο του ΑΦΕΝΤΗ και το σύμβολο ΤΟΥ ΔΟΥΛΟΥ Λ. Τολστόι 1895 , θέλω να ξεκινήσω με την μουσική, την ηχητική κάλυψη της παράστασης από την (Μουσική σύνθεση – Επιμέλεια) Γεωργία Καλοδίκη.

afentis-2-900Το ηχητικό ντύσιμο της παράστασης το βρήκα εξαιρετικό.
Εξ αρχής δημιουργεί μια ατμόσφαιρα και σε ταξιδεύει στον χρόνο και στον χώρο και εισάγει τον θεατή στην καρδιά του έργου. Ακολουθεί την σκηνοθετική αντίληψη και χωρίς να κλέβει- από το ότι διαδραματίζεται στον θεατρικό χώρο - με διακριτικότητα και ευαισθησία, στηρίζει, επηρεάζει, φωτίζει και ερεθίζει κοινό και ερμηνευτές. Πολύ καλά ισορροπημένη και εμπνευσμένη παρέμβαση.
Χάρηκα που γνώρισα την δουλειά της Γεωργίας Καλοδίκη.

Ο χώρος γυμνός μεγάλος με την δική του ψυχρή προσωπικότητα βοηθάει την θεματολογία του έργου.

Τα λίγα χρηστικά αντικείμενα απαραίτητα για την εξέλιξη της δράσης θα ήθελα να γίνεται πιο καθαρή η χρήση τους και σημασία τους με μεγαλύτερη προβολή των αντικειμένων αυτών. Μου άρεσε εξαιρετικά η καρέκλα και η χρήση της καθώς και συνειρμικά τι μπορεί να δώσει στον κάθε θεατή . Σε μένα μου θύμησε το σύμβολο του Σίσυφου αλλά και πολλές άλλες θεατρικές αναφορές σε κινηματογράφο και θέατρο που αυτό αποδεικνύει πόσο δεμένη είναι η καρέκλα με θεατρική δράση γενικότερα και με τον άνθρωπο ειδικότερα.

Εδώ είναι μαζί με το μπαστούνι τα κυρίαρχα σύμβολα της εξουσίας.

Επίσης η καρέκλα συμβολίζει για μένα, στην συγκεκριμένη παράσταση, το σπίτι, τον πολιτισμό , σε αντιπαράθεση με το μπαστούνι, το σύμβουλο της εξουσίας πολύ πιο απλοικό και ακατέργαστο που το παρομοιάζω με το ακατέργαστο της ανθρώπινης ψυχής.

Επίσης μου θύμισε και την εσωτερική περιοδεία των ηρώων, την μετανάστευση του ανθρώπου από τη μια πραγματικότητα σε άλλη, από την ζωή στον θάνατο.Το παροδικό της ζωής και το τέλος που περιμένει εκεί που ο άνθρωπος ανυποψίαστος δεν το ορίζει. Εκείνη η στιγμη όμως είναι και η πιο συγκλονιστική της ύπαρξης του.

Το τέλος του έργου με την ηθική του αποστολή, με άφησε ανικανοποίητη, αν και είναι ξεκάθαρο και ελπιδοφόρο και παραστατικά αλλά και τρομαχτικά σύνθετο και πολύ ρεαλιστικό γιατι συνήθως συμβαίνει κάτι τέτοιο στην ζωη, και έτσι έρχεται πάλι, η τάξη των πραγμάτων, στο φως. Θα ήθελα λοιπόν πιο πολύ χρόνο σε αυτό το κομμάτι, να έχει περισότερη και πιο δουλεμένη προσέγγιση ως φόρμα και δυναμική.Το μεγάλο φινάλε του έργου, η μεταφορά θερμότητας από το ένα σώμα στο άλλο .

Οι ερμηνείες των δυο ηρώων ( συμβόλων) είχαν ενδιαφέρον.

Με σύνεση και δύναμη με καθαρό και λιτό τρόπο (και θα ήθελα να ξέρω πιο πολλά για τον τρόπο που δούλεψαν) μου άρεσε η σωματική έκφραση του δούλου. Η έκθεση του με έναν τρόπο απλό και μπρεχτικό με πολλά σημεία παντομίμας και μιμητικής, σχεδόν μπουφόνικης αντιμετώπισης ( αναφορές στον χονδρό και τον λιγνό-τραγικές ανθρώπινες φιγούρες).

Στην παράσταση κρατήθηκε μια απόσταση είτε με την μιμητική τέχνη είτε με μια διάθεση αφαίρεσης, επιδίωξαν ισορροπίες και απομάκρυναν καθε ρεαλιστικό στοιχείο η εξπρεσιονιστικό αν και επεξεργάζονταν ακραίες ανθρώπινες καταστάσεις.

Ο Adrian Frieling Nikita ηθοποιός με μεγάλες δυνατότητες έγραψε και με το σώμα του και με το πρόσωπο του, ακίνητο πρόσωπο με εσωτερικές εντάσεις και σωματικές δράσεις καθαρές με πλούσια εναλλαγή εντάσεων, σε οδηγούσε σε μια αντιθεατρική και συγχρόνως θεατρική ανάγνωση του συμβόλου του ΔΟΥΛΟΥ. Η ερμηνεία του στο τέλος του έργου θα ήθελα να έχει μια ανατροπή οχι μονο δραματολογική αλλλα και ερμηνευτική.
Χρειάζεται χρόνος στο σημείο αυτό. Η αλλαγή είναι μεγάλη και δραματική.

Είναι συγκλονιστική και μη αναμενόμενη η μεταστροφή αυτή και γι αυτό πολύ σημαντική. Ο θεατής θέλει πιο πολύ χρόνο προς το τέλος του έργου πιστεύω, το ίδιο και ο ηθοποιός.

Ένα σώμα πιο ευέλικτο αυτό του δούλου άρα και πιο σθεναρό και το αντίθετο το σώμα του Αφέντη, κλειστό εγκλωβισμένο άρα χωρίς πραγματική δύναμη γι αυτό και πιο ευάλωτο.Το ωραιότερο σημείο του έργου το τελευταίο μέρος και το γεμάτο με σημασίες.
.
afentis-3ο Ηλίας Ευαγγελίδης Vasily Andreich Brekhunov πειθαρχημένο παίξιμο μέσα σε μια φόρμα στατική επαναλαμβανόμενη, πιο αδιαπέραστη, εγωκεντρική φαινομενικά,
είχε την ευθύνη την σκηνοθετική και την ερμηνευτική και στα δυο ισορρόπησε με αξιώσεις και έφτιαξε εικόνες , ατμόφαιρες, δράσεις και μια πειστική φιγούρα του συμβόλου του αφέντη. Ο ίδιος με εσωτερικότητα ηθοποιός, υποστήριξε την άποψη του και άφησε περιθώρια στον θεατή με την μεθοδό του να προεκτείνει το τι έβλεπε και αισθανόταν. Μου άρεσε η χρήση του μπαστουνιου.

Και στους δυο ρολους ΣΥΜΒΟΛΑ είδα καθαρά την αναίρεση των ρόλων και των χαρακτήρων .

Δεν θέλω να παραλέιψω την ύπαρξη νερού και φωτιάς στην παρασταση, απο τις έντονες στιγμές.

Μια παράσταση και συντελεστές σε εξέλιξη. Θα έλεγα εν κατακλείδι μια ανοιχτή διαδικασία στον εσωτερικό διάλογο δυο ηθοποιών και θεατών.

Ο Τολστόι όπως όλοι οι άνθρωποι με συνείδηση παλεύει τα αντικρουόμενα συναισθήματα και την πολυδιάστατη φύση του ανθρώπου.Θέλει να είναι άγιος αλλά δεν το μπορεί και υποφέρει. Το θέμα της εξουσίας εδώ είναι καθοριστικό για την επιβίωση του ανθρώπου αλλά η έλλειψη συναιασθημάτων και η κατάργηση καθε ισορροπίας με την μονομερή διάσταση της ζωής δημιουργει το δράμα και την κάθαρση μαζί, Μία κάθαρση που δεν φέρνει την γαλήνη αφού δημιουργεί αυτομάτως ένα άλλο εν δυνάμει δράμα. Το θρησκευτικό στοιχείο που πολύ καλά αποδόθηκε απο την μουσικό της παράστασης είναι το κυρίαρχο θέμα, στο έργο του Τολστόι. Και έτσι έχουμε ηθικά διλήμματα σε όλο το έργο που κυρίως γεννιούνται στον θεατή.

Εν κατακλείδι παράσταση - performance, με πολύ υλικό για σκέψη και μελέτη.
Με πολύ χαρά έμαθα οτι θα συνεχιστεί η παράσταση για την περιοδο 2015-2016

Σημ. Είναι καλό οι θεατές της παράστασης αν και δεν είναι αναγκαίο, να διαβάσουν την νουβέλα προαιρετικά, θα δημιουργούσε το συνδετικό νήμα με τον εμπνευστή αυτής της θεατρικής δουλειάς που είναι ο ίδιος ο Τολστόι. Ένα ερώτημα γεννιέται στην διάρκεια της παρουσίασης: ' τι είναι το ζητούμενο από την παράσταση αυτή '.

Συντελεστές:
Σκηνοθεσία / Διασκευή / Δραματουργική επεξεργασία: Ηλίας Ευαγγελίδης
Κινησιολογία: Ρόζα Προδρόμου
Ενδυματολογική επιμέλεια: Βάσω Κόνσολα
Σκηνικά: Σάκης Βαρδίκος, Χριστίνα Βουλτουράκη
Μουσική σύνθεση – Επιμέλεια: Γεωργία Καλοδίκη
Διανομή:
Αφέντης: Ηλίας Ευαγγελίδης
Δούλος: Adrian Frieling
Φωτογραφία Αφίσας: Mic Kyriakakis
Επικοινωνία: Μυρτώ Χρυσανθοπούλου

©ΜΑΡΙΑ ΠΑΝΟΥΤΣΟΥ

Χώρος ΧΟΡΟΧΡΟΝΟΣ
Παράσταση ΑΦΕΝΤΗΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΣ
Χρόνος ΑΘΗΝΑ ΜΑΙΟΣ 2016

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Μαρία Πανούτσου

Μαρία Πανούτσου

Η Μαρία Πανούτσου είναι ηθοποιός και σκηνοθέτης θεάτρου. Σπούδασε μουσική, χορό, θέατρο και ζωγραφική, στην Ελλάδα, Αγγλία, Πολωνία. Διδάσκει βιογραφικό λόγο, αυτοσχεδιασμό, κινησιολογία και σύνθεση, στο θέατρο. Διευθύνει το Θέατρο Τομή ‘Εταιρεία Θεατρικής Έρευνας και Εκπαίδευσης’ και το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Κέας. Εμφανίστηκε στο θέατρο και στην...
 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017 - 21:28:54
 

Newsletter

ΑρχικήΘέατροΘεατροκριτικέςΑφέντης και Δούλος Top of Page