Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΘέατροΘεατροκριτικές«Στα Σκοτεινά-Making Movies»

«Στα Σκοτεινά-Making Movies»

AddThis Social Bookmark Button

movies-1-900του Γιώργου Ηλιόπουλου, σε σκηνοθεσία Θοδωρή Βουρνά στον Τεχνοχώρο Cartel

Από τη φιλόλογο Σοφία Σάλτα

Σε μια από τις γιορτινές μας αναζήτησεις βρεθήκαμε στο μετρό του Ελαιώνα, και συγκεκριμένα στον Τεχνοχώρο Cartel. Στο μικρό αλλά ζεστό αυτό χώρο, παρακολουθήσαμε την παράσταση του Θοδωρή Βουρνά, «Στα Σκοτεινά–Making Movies», που παρουσιάζεται για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Το έργο βασίζεται στο βιβλίο του Γιώργου Ηλιόπουλου «bedtime stories.» Με ανανεωμένο κείμενο και νέο καστ ηθοποιών, παρακολουθήσαμε 8 μονολόγους που απευθύνονται στον καθένα από εμάς, που εξιστορούν όλα όσα σκεφτόμαστε «στα σκοτεινά».

movies-2-900Η σκηνοθετική παρέμβαση είναι λακωνική αλλά επιτρέπει στο κείμενο να αναδειχθεί. Οι τέσσερις ηθοποιοί της παράστασης (Λάζαρος Βαρτάνης, Ευθύμης Γεωργόπουλος, Θανάσης Ισιδώρου, Παναγιώτης Νάτσης) καλούνται να ερμηνεύσουν 2 μονολόγους (ανδρικούς και γυναικείους), έργο φαινομενικά απλό. Αυτό όμως που κάνει την παράσταση διαφορετική από ακόμη μια παράσταση με μονολόγους, είναι ότι πέρα από την υποκριτική αρτιότητα, οι χαρακτήρες συνδιαλέγονται με το παρελθόν τους (οι υπόλοιποι ηθοποιοί υποδύονται μικρούς ρόλους), αλλά κυρίως γίνονται οι ίδιοι αλλά και το κοινό, σκηνοθέτες της ζωής τους. Οι ηθοποιοί καταγράφουν την παράσταση και εμείς βλέπουμε σε video wall ό,τι καταγράφεται, την διαδικασία του “making movies”. Η σκηνοθετική ματιά του Θοδωρή Βουρνά μας υπενθυμίζει την σκληρή υποκειμενικότητα αλλά και αντικειμενικότητα του πόνου. Για τον κάθε ήρωα που μας παρουσιάζει την ιστορία του, η εμπειρία γι’ αυτόν είναι εξίσου πραγματική και επώδυνη. Η χρήση όμως της κάμερας, μας υπενθυμίζει ότι η πραγματικότητα δεν είναι μία, ότι όσο κι αν ο πόνος είναι αληθινός, εμείς ως θεατές γινόμαστε δέκτες ψηγμάτων της αλήθειας. Όσο πιο πολύ προσπαθούν οι ήρωες να ανακαλύψουν τι είναι αυτό που τους τραυμάτισε, τόσο περισσότερο προσπαθούν να ανακαλύψουν την αλήθεια, τόσο περισσότερο χάνονται στην λήθη των ίδιων τους ιστοριών τους, των παραδοχών που κάνουν ώστε να αντέξουν να ζήσουν ακόμη μία μέρα, ακόμη ένα λεπτό.

Κι όσο τα λεπτά περνούν, όσο η κάμερα συνεχίζει να τρέχει, γινόμαστε κι εμείς ένα με τον ήρωα, λέμε τα δικά του ψέματα, γελάμε και προβληματιζόμαστε. Ο λόγος των ηρώων είναι σκληρός, αλλά ο θεατής δεν σοκάρεται επειδή αισθάνεται προσβεβλημένος. Ο λόγος του ήρωα είναι σκληρός σαν λεπίδι επειδή ακριβώς μας αποκαλύπτει ότι στην ουσία είμαστε όλοι το ίδιο, ότι «στα σκοτεινά» δεν διαφέρουμε πολύ από ένα άνδρα συναισθηματικά κενό, από έναν σεξομανή, από ένα επιτυχημένο μοντέλο, ή από έναν νέο που έχει υποστεί παιδική κακοποίηση.

Στο τέλος της παράστασης, το χειροκρότημα σήμανε την λήξη σε αυτό το ταξίδι στα σκοτεινά της ανθρώπινης ψυχής. Οι ήρωες και το κοινό αποχώρησαν. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι όσο εμείς αποχωρούμε από το θέατρο, οι ήρωες επιστρέφουν, σε έναν αέναο κύκλο επανάληψης, σαν τον Σίσυφο που ελπίζει και απογοητεύεται κάθε μέρα.
Το ερώτημα λοιπόν που μας μένει στο τέλος της παράστασης είναι ένα. Είμαστε σε καλύτερη θέση από τους ήρωες επειδή μπορούμε να αποτινάσσουμε ό,τι μας βαραίνει, ή μήπως είμαστε κι εμείς μια άγνωστη ιστορία του «Στα Σκοτεινά– Making Movies» που περιμένει στο σκοτάδι μέχρι κάποιος να της δώσει το βήμα να εξιστορήσει την «αλήθεια» της;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017 - 21:30:09
 

Newsletter

ΑρχικήΘέατροΘεατροκριτικές«Στα Σκοτεινά-Making Movies» Top of Page