Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΚινηματογράφοςMaster ναι, masterpiece μόνο στις ερμηνείες

Master ναι, masterpiece μόνο στις ερμηνείες

the-master-movieΔιαφημίζεται ως η αμερικανική ταινιάρα της χρονιάς, αλλά τελικά το «Master» του Πολ Τόμας Αντερσον είναι μια απλώς ενδιαφέρουσα ταινία χάρη κυρίως στις ερμηνείες των δύο βασικών ηθοποιών της, Χοάκιν Φίνιξ και Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν. Μυρίζουν Οσκαρ.

«The master» (ΗΠΑ, 2012) του Πολ Τόμας Αντερσον, με τους Χοάκιν Φίνιξ, Φίλιπ Σίμορ Χόφμαν, Εϊμι Ανταμς

Το ίδιο το θέμα αυτής της ταινίας έχω την αίσθηση ότι τελικά είναι πολύ πιο ισχυρό από τον χειρισμό του, και το λέω αυτό με πλήρη αίσθηση της παρουσίας του Πολ Τόμας Αντερσον στη σκηνοθεσία, ενός σπουδαίου δημιουργού, όπως απέδειξε με το «Θα χυθεί αίμα». Γιατί το θέμα εδώ είναι η σχέση εξουσιαστή - υπηκόου σε ένα πολύ ευρύ πλαίσιο και όχι περιορισμένο στην περίπτωση της Σαϊεντολογίας, όπως λανθασμένα έχει γραφεί και ειπωθεί (έστω και αν χρονολογικά η ταινία αναφέρεται στη «γέννηση» της Σαϊεντολογίας).

Τα δύο αντίθετα άκρα. Στη μία πλευρά ο Λάνκαστερ Ντοντ, ιδρυτής και επικεφαλής του «Σκοπού» (κακώς έχει μεταφραστεί το «Cause» ως «Υπόθεση»), μιας οργάνωσης/αίρεσης που στοχεύει στη «βελτίωση του ανθρώπου» μέσα από μυστηριώδεις συνεδρίες σε όλη την Αμερική. Ο Ντοντ, ένας παχουλός ξανθός κύριος με μουστάκι και κατακόκκινο πρόσωπο, έχει καλούς τρόπους αλλά αετίσιο βλέμμα. Πλασάρει τον εαυτό του ως συγγραφέα, φιλόσοφο, γιατρό και πάνω απ' όλα άνθρωπο, αλλά κάτι δεν μας κάθεται καλά με αυτόν, ιδίως όταν δεν δέχεται καμία αντίρρηση από κανέναν σε αυτά που πιστεύει. ΟΦίλιπ Σίμορ Χόφμαν αγγίζει την τελειότητα ενώ τον υποδύεται.

Στην απέναντι όχθη ο Φρέντι, ό,τι πιο απολίτιστο και ζωώδες μπορεί κανείς να φανταστεί. Αμόρφωτος, ψυχωτικός, βίαιος, άμυαλος, απερίσκεπτος, με σχεδόν πρωτόγονη συμπεριφορά. Η βία είναι η απάντησή του σε καθετί που τον ενοχλεί. Βετεράνος του Πολεμικού Ναυτικού στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αλκοολικός, σεξουαλικά καταπιεσμένος, με ολοφάνερα «πειραγμένο» μυαλό. «Εχεις εκτραχηλιστεί» του λέει ο Ντοντ στην πρώτη τους συνάντηση, προτού αναλάβει καθήκοντα σωτήρα του. Και όμως, η ωμότητα θα έλεγες ότι είναι το προσόν του, ο Φρέντι είναι ο τέλειος στρατιώτης, έτοιμος να πέσει στον λάκκο με τα φίδια για τον ηγέτη που θαυμάζει. Ο Χοάκιν Φίνιξ επίσης εξαιρετικός στον δυσκολότερο και πιο «σωματικό» ρόλο της καριέρας του, που θα τον οδηγήσει σίγουρα στις υποψηφιότητες των ερχόμενων Οσκαρ.

Με φόντο τη μεταπολεμική Αμερική της δεκαετίας του 1950 το φιλμ είναι η ιστορία της εξαιρετικά ιδιόμορφης, ενίοτε αρρωστημένης σχέσης αλληλεξάρτησης που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αυτούς τους δύο «τύπους» ανθρώπων. Ο ηγέτης Ντοντ είναι ένας αφέντης που θέλει τον  προσωπικό του προστατευόμενο, το «σκυλάκι» του. Ο ανίδεος Φρέντι βλέπει στο πρόσωπο του Ντοντ την πατρική φιγούρα, το Μεγάλο Αφεντικό, τον «Θεό». Πού θα μπορούσε να καταλήξει αυτή η σχέση; Εύκολα πάντως μπορείς να κάνεις συνειρμούς και να τοποθετήσεις τα ίδια πρόσωπα σε διαφορετικά εποχές, σε διαφορετικές οργανώσεις ή αιρέσεις (προσωπικά μου ήρθε στο μυαλό η Χρυσή Αυγή, ο Νίκος Μιχαλολιάκος και το πρωτοπαλίκαρό του, ο Ηλίας Κασιδιάρης).

Οι σκηνές που μοιράζονται οι Φίνιξ - Χόφμαν σπάνε κόκαλα γιατί η αντίθεσή τους είναι τόσο έντονη που νιώθεις ότι παρακολουθείς διαρκώς ένα βραχυκύκλωμα. Οσο ήρεμος και cool είναι ο Ντοντ, τόσο λυσσασμένος είναι ο Φρέντι. Προσέξτε τη σκηνή στο κελί της φυλακής. Αν και δεμένος, ο Φρέντι σπαρταρά από ένταση και καταστρέφει με κλωτσιές έναν αληθινό καμπινέ, την ώρα που ο Ντοντ απλώς τον κοιτάζει. Ολο το στυλ του Φίνιξ μαγνητίζει στην οθόνη. Προσέξτε τον τρόπο με τον οποίο καμπουριάζει, ή όταν πιάνοντας τη μέση του «μπατάρει» κάπως το σώμα του. Μικρές κινήσεις πλάθουν ένα ολόκληρο ανθρώπινο σύμπαν.

Αλλά και πάλι, σε πολλά σημεία το φιλμ δείχνει δυσλειτουργικό και φλύαρο. Οι σκηνές των δύο κεντρικών ηρώων είναι, όπως είπαμε, θαυμάσιες, αλλά στην πραγματικότητα δεν βρήκα ιδιαίτερη εξέλιξη στους χαρακτήρες, ενώ η διάρκεια της ταινίας (144 λεπτά) δείχνει υπερβολικά μεγάλη. Νιώθεις ότι πολλά πράγματα στην ταινία γίνονται χωρίς ιδιαίτερο λόγο, όσο έξοχα και αν έχουν κινηματογραφηθεί από τον Μιχάι Μαλαμέρ. Η free jazz στη μουσική υπόκρουση του Τζόνι Γκρίνγουντ γίνεται συχνά καταπιεστική, όπως και η μάταιη εκπαίδευση του Φρέντι για να γίνει «σωστός άνθρωπος» από τον Ντοντ.

Βαθμολογία: 2

Αίθουσες: ΔΑΝΑΟΣ - ΟDEON ΟΠΕΡΑ

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Δημοσκόπηση

Πρέπει να επιτραπούν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Σεπτέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
28 29 30 31 1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 1
Πέμπτη, 21 Σεπ. 2017 - 23:25:45
 

Newsletter

ΑρχικήΚινηματογράφοςMaster ναι, masterpiece μόνο στις ερμηνείες Top of Page