Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΚινηματογράφοςDjango Unchained. Πέραν της βίας

Django Unchained. Πέραν της βίας

AddThis Social Bookmark Button

affiche-django-unchained-700Σκηνοθεσία: Quentin Tarantino Ηθοποιοί: Jamie Foxx, Christoph Waltz, Leonardo DiCaprio, Kerry Washington, Samuel L. Jackson Διανομή: Columbia Pictures, Έτος: 2012 Χώρα: Η.Π.Α.

του Νικόλα Μιτζάλη, 27.2.2013

   Όταν πριν από 19 χρόνια, διαμένοντας στην Ιταλία, μυήθηκα στον ιταλικό κινηματογράφο, δεν μπορούσα να παραλείψω τη δεκαετία του 1960 και ιδιαίτερα το δεύτερό της μισό όπου κυριάρχησε, συν τοις άλλοις, το κομμάτι εκείνο του εμπορικού σινεμά 'western' που προσομοιάζοντας στα παλιά αμερικάνικα κόμικς εξελίχθηκε με τα χρόνια σε cult. Όταν λοιπόν είδα το πρόσφατο 'Django Unchained' του Ταραντίνο αμέσως μου επανήλθαν στη θύμηση οι θρυλικοί χαρακτήρες των: Ringo, Tex, Spirito Santo και ιδιαίτερα εκείνου του Sartana.
   Ο νέος Django είναι μια ευθεία αναφορά στην ομώνυμη ταινία του 1966, με κύριο πρωταγωνιστή τον Franco Nero ο οποίος και είχε κατακτήσει τον μικρό τότε Ταραντίνο –σύμφωνα με τα λεγόμενα του ιδίου – σε σημείο που όταν βρέθηκαν για τα γυρίσματα, στα οποία ο πρώτος συμμετέχει σε ένα μικρό ρόλο τιμής ένεκεν, ο δεύτερος θυμόταν όλες τις ατάκες του.
   Το σενάριο του έργου εμπνέεται όχι μόνο από τα έργα του Corbucci αλλά και από όλη την ιταλική παράδοση ('Tempo di massacro' Lucio Fulci 1966, 'I giorni della violenza' Alfonso Brescia 1967, 'Se incontri Sartana prega per la tua morte' Gianfranco Parolini 1968).
  django3-700 Ο δόκτωρ King Schultz (Christoph Waltz) παρουσιάζεται ως περιπλανώμενος οδοντίατρος. Η πραγματική του ιδιότητα όμως είναι κυνηγός επικηρυγμένων ή αλλιώς 'εξαγωγέας' των 'χαλασμένων' στοιχείων της κοινωνίας που εξολοθρεύει εξαργυρώνοντας τα πτώματά τους. Με την ιδιότυπη (λόγω της γερμανικής καταγωγής του) αλλά καθαρότατη άρθρωσή του συνομιλεί υπομονετικά εξηγώντας και αναλύοντας στους συνομιλητές του ξεδιπλώνοντας τα επιχειρήματά του χωρίς αυτό να τον εμποδίζει από το να τους πυροβολεί κυνικά όταν οι περιστάσεις το επιτάσσουν.
   Αγοράζει με τη βία τον σκλάβο Django (Jamie Foxx), από τους δουλεμπόρους αδελφούς Speck, και του προτείνει να του χαρίσει την ελευθερία του μαζί με 75 δολάρια και ένα άλογο (έφιππος έγχρωμος θεωρείτο στην προεμφυλιακή Αμερική αδιανόητο) αρκεί να τον βοηθήσει με την ιχνηλατική του εμπειρία στον εντοπισμό των επικηρυγμένων αδελφών Brittle. Ο Django συμφωνεί και όταν η αποστολή στέφεται με επιτυχία ανανεώνει την συνεργασία τους δεχόμενος να συνεχίσει να βοηθά τον Schultz για όλο τον χειμώνα με αντάλλαγμα μέρος των κερδών και κυρίως την δική του βοήθεια στην απελευθέρωση της γυναίκας του. Η Broomhilda von Shaft (Kerry Washington) ανήκει στον πλούσιο γαιοκτήμονα Calvin Candie (Leonardo Di Caprio) και ο Schultz σκαρφίζεται ένα κόλπο προκειμένου να αποδεχθεί την αγορά της.
dj 2454514b-700   Όταν αυτό αποτυγχάνει λόγω της οξυδέρκειας του υποτακτικού έγχρωμου επιστάτη Stephen (Samuel Jackson), ο Candie (λογοπαίγνιο με την αγάπη του για τα γλυκά) απαιτεί όλο το κομπόδεμα των δύο ηρώων προκειμένου να αφήσει την Broomhilda. Όταν τα συμβόλαια υπογράφονται ο Candie απαιτεί επιπλέον από τον Schultz να του δώσει το χέρι για να σφραγιστεί η συμφωνία, πράγμα που βγάζει τον δόκτωρ εκτός εαυτού με συνέπεια να ακολουθήσει άγρια συμπλοκή. Οι δύο άντρες σκοτώνονται και ο Django φυλακίζεται.
   Την επομένη, στέλνουν τον πρωταγωνιστή για τιμωρία σε ορυχείο καταναγκαστικών έργων αλλά εκείνος πείθοντας τους συνοδούς του ότι είναι κυνηγός επικηρυγμένων και ότι υπάρχει υψηλή αμοιβή για κάποιους παράνομους στη φυτεία του Candie –την οποία και θα μοιραστεί μαζί τους–, απελευθερώνεται και επιστρέφει στην Candyland όπου απελευθερώνει με τη σειρά του την γυναίκα του. Στη συνέχεια κατευθύνεται στη βίλα της φυτείας και με ένα λουτρό αίματος εξολοθρεύει τους πάντες.
   Το έργο ολοκληρώνεται με την μεγάλη έκρηξη της βίλας από δυναμίτη και το έγχρωμο ζευγάρι να απομακρύνεται έφιππο στο δείλι.
   Ο Ταραντίνο επέλεξε να ξαναγράψει το πρώτο Django του 1966 συνδυάζοντας τα κύρια χαρακτηριστικά του ιταλικού spaghetti western της δεκαετίας του 1960: την κωμική δράση και την ειρωνεία ως αντίδοτο της σκληρότητας και της πρωτοφανής για τότε βιαιότητας που εξανάγκασε τους σκηνοθέτες (Gastaldi, Corbucci, Tessari, Fulci, κλπ) να αποφύγουν την θέαση αίματος έτσι ώστε να περάσουν οι ταινίες την απαγόρευση στους ανηλίκους. Ας θυμηθούμε το κόψιμο του αυτιού που οι Μεξικανοί επαναστάτες επιβάλουν στον παρακρατικό ληστή να φάει, ή το σπάσιμο των χεριών του Franco Nero στο τέλος της ταινίας. Αποφάσισε δε, με την ιδιότυπη ειρωνεία του, να συμπεριλάβει σημειολογικά παλιά στοιχεία κριτικάροντάς τα˙ λ.χ. οι κόκκινες κουκούλες των παρακρατικών στο έργο του Sergio Corbucci είναι εξίσου κακοκομμένες στα ανοίγματα των ματιών με εκείνες των ρατσιστών του Ταραντίνο μόνο που σε αυτό οι καβαλάρηδες αντιδρούν, κάποιοι τις βγάζουν και αποφασίζουν να κυνηγήσουν τους πρωταγωνιστές της ταινίας με γυμνά πρόσωπα καθώς δεν βλέπουν καν, ή η ατελείωτη λάσπη στο έργο του 1966 που δρα ως καθαρτήριο φόντο, αντικαθίσταται με το ατελείωτο αίμα στο έργο του 2012 που έχει την ίδια χρήση.
  django6-700 Το αίμα όπως και η βία φτάνουν σε τέτοια ποσοτικά επίπεδα που υπερβαίνουν την όχληση και επιδρούν κριτικά ως προς την υπόσταση της βίας καθεαυτής και το ανώφελο της χρήσης της. Χαρακτηριστικό επίσης το αργό σήκωμα του κεφαλιού του Jamie Foxx που παραπέμπει στο, διάσημο πια, καπέλο που σιγά-σιγά ανασηκώνεται (Franco Nero, Clint Eastwood)
   Το 'Django Unchained' όμως δεν είναι μόνο αυτά. Εμπεριέχει και άλλα μηνύματα σε διάφορα επίπεδα όπως:
• το ζήτημα της εξέγερσης (των μαύρων) που καυτηριάζει ο χαρακτήρας τού Candie καθώς συνομιλεί με τον Schultz και δικαιολογεί την φυλετική κατωτερότητά τους από το γεγονός της υποτακτικότητας που επιδεικνύουν οι δικοί του σκλάβοι και ιδιαίτερα ο Stephen που αδυνατεί να κατανοήσει την φυλετική αλληλεγγύη έναντι των προνομίων που απολαμβάνει και κατ' επέκταση το ζήτημα της δουλείας και των διακρίσεων σε ευρύτερο φάσμα
• η αποκτήνωση των ρατσιστών (βλ. την αδελφή του Candie που ατάραχα παίζει πιάνο ενώ τριγύρω της κραυγάζει η κακοποίηση) και κυρίως εκείνων που επιλέγοντας να κρατήσουν ουδέτερη στάση κάνουν ίσως περισσότερο κακό
• η νόμιμη και η παράνομη βία και πώς αυτές μπορούν εύκολα να αντιστραφούν (π.χ. η βία του King Schultz είναι νόμιμη και ηθικά αποδεκτή ενώ η βία του Candie και των ομοίων του είναι εξίσου νόμιμη και ηθική για την Αμερική του 1850 αλλά όχι ηθική για τον θεατή του σήμερα, ή η παρέκκλιση του Schultz που αποφασίζει να σκοτώσει τον Candie όχι για το χρήμα ή για εκδίκηση αλλά επειδή του αξίζει (όπως ο Sartana) ή η βία της μάχης υποταγής που σήμερα είναι ένα καθόλα νόμιμο άθλημα)
• η συμβολική εμπλοκή του θρύλου του Siegfried διαμέσου της διήγησης του Schultz καταδεικνύει την υπέρβαση που ο Django κάνει σε σχέση με άλλους ομοίους του. Αποφασίζει να υπερβεί τον κύκλο φωτιάς και φόβου που περιβάλλει την γυναίκα του Brünnhilde και να αμφισβητήσει τους 'Θεούς' (την ρατσιστική και καταπιεστική κοινωνία)
   Το συναρπαστικό ειρωνικό έργο του Ταραντίνο, που πρόσφατα πήρε Όσκαρ σκηνοθεσίας, είναι μια περίφημη πραγματεία περί βίας, ρατσισμού και εξέγερσης και εάν κάποιος/α μπορεί να δει στην καρδιά αυτών και πέραν των ποταμών αίματος που ακολουθούν θα απολαύσει ένα ευφυέστατο δημιούργημα.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Νικόλας Μιτζάλης

Νικόλας Μιτζάλης

Ο Νικόλας Μιτζάλης είναι αρχιτέκτονας μηχανικός και διδάκτορας αρχιτεκτονικής του Ε.Μ.Π. Έχει κατα καιρούς υπάρξει διδάσκοντας σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ και αρθρογραφεί τακτικά σε διάφορα έντυπα. Διατηρεί την μόνιμη στήλη "Επιλεγόμενα" στο διαδικτυακό περιοδικό www.greekarchitects.gr και έχει συγγράψει τρια βιβλία. Από τις πατρινές εκδόσεις Το Δόντι ...

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Δημοσκόπηση

Ποιες δράσεις ακτιβισμού θα κάνατε;

 
Πέμπτη, 27 Ιουλ. 2017 - 11:10:29
 

Newsletter

ΑρχικήΚινηματογράφοςDjango Unchained. Πέραν της βίας Top of Page