Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΚινηματογράφοςOh Cult 15ης Αυγούστου 2013

Oh Cult 15ης Αυγούστου 2013

AddThis Social Bookmark Button

Christine-Jorgensenτου Χρήστου Μουρούκη  The Christine Jorgensen Story (1970)
Ο George από μικρός ντυνόταν με τα ρούχα της αδερφής του, φορούσε το κραγιόν της μητέρας του, έπαιζε με κούκλες και μισούσε το ράγκμπι.

Αυτά τα στοιχεία του είχαν ως αποτέλεσμα την μη αποδοχή του από τους γονείς του και πολύ περισσότερο από τους συμμαθητές του που του επιφύλασσαν bullying. Μεγαλώνοντας θα δεχθεί σεξουαλική παρενόχληση στο εργασιακό του περιβάλλον (είναι φωτογράφος).
Κάνοντας έρευνα για το τι του συμβαίνει θα ανακαλύψει ένα χρήσιμο βιβλίο και θα γνωρίσει τον συγγραφέα του, ο οποίος είναι γιατρός, και έπειτα από μία ανάλυση αίματος θα πει στον πρωταγωνιστή πως είναι τρεις φορές περισσότερο γυναίκα από ότι άντρας. Εγκλωβισμένος σε ένα σώμα που δεν θέλει, θα σπεύσει την Κοπεγχάγη όπου με τη βοήθεια ενός άλλου γιατρού θα κάνει ως πειραματόζωο την πρώτη αλλαγή φύλου της ιστορίας.
Αυτό το φιλμ είναι πράγματι βασισμένο σε αληθινή ιστορία, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν αυτή η πρώτη αλλαγή φύλου. Ο John Hansen είναι εξαιρετικός στον πρωταγωνιστικό ρόλο, και το build up της ερωτικής σκηνής με τον αγαπημένο του Tom [Quinn Redeker] είναι ένα αριστούργημα [με την υπογραφή του σκηνοθέτη Irving Rapper].

HouseHouse of 1000 Corpses (2003)
Ανέκαθεν μου άρεσε η μουσική και τα βιντεοκλίπ του Rob Zombie (το Past, Present & Future είναι μία εξαιρετική συλλογή αυτών), αλλά υποψιαζόμουν πως αυτή η ταινία του θα είχε τα χάλια της. Ένας φίλος μου, ο Μάνος, με έπεισε να τη δω. Απογοητεύθηκα, και αν εξαιρέσουμε ένα εντυπωσιακό πλάνο με γερανό (στο οποίο δολοφονείται ένας αστυνομικός) όλη η υπόλοιπη ταινία έχει τα χάλια της.
Στο Blu-Ray που έλαβα η ταινία παρουσιάζεται σε 1080p High Definition 16x9 Widescreen, και στις πρόσθετες παροχές θα βρείτε audio commentary με τον σκηνοθέτη Rob Zombie και τα ολιγόλεπτα μεν απολαυστικά δε, βίντεο Making of, Casting, Rehearsal, ένα trailer και τέσσερις συνεντεύξεις. Τέλος θα βρείτε και το βιντεοπαιχνίδι Zombietron, το οποίο δεν μπήκα στον κόπο να παίξω.

Devil-RejectsThe Devil's Rejects (2005)
Μετά την απογοήτευση που μου χάρισε η πρώτη ταινία του σεναριογράφου και σκηνοθέτη Rob Zombie (βλέπε παραπάνω review), δεν είχα καμία όρεξη να δω και την δεύτερη του, παρότι ήξερα πως σε αυτή κάνανε παρέλαση δυνατά ονόματα του χώρου (Sid Haig, Bill Moseley, William Forsythe, Ken Foree, Danny Trejo, Michael Berryman, P.J. Soles, Ginger Lynn, Mary Woronov κ.α.). Ένα βράδυ ο φίλος μου, ο Αλέκος, με έπεισε τηλεφωνικά να τη δω. Δεν το μετάνιωσα. Πρόκειται για την καλύτερη ταινία για misfits της δεκαετίας. Είναι επίσης σίγουρα η καλύτερη ταινία του δημιουργού, διότι για μία και μοναδική φορά η πρόζα του εναρμονίζεται απόλυτα με τα πλάνα του.
Στα του Region 1 Blu-Ray τώρα, η ταινία παρουσιάζεται σε 1080p High Definition 16x9 Widescreen, και στις φτωχές δυστυχώς πρόσθετες παροχές θα βρείτε μόνο ένα audio commentary με τον Rob Zombie, ένα με τους ηθοποιούς Sid Haig, Bill Moseley και Sheri Moon Zombie και λίγες deleted scenes.

UniversalUniversal Triple Feature: Psycho
Αγοράστε το βιβλίο μου «Ταινίες Cult» (που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη) για να διαβάσετε για το κλασσικό αριστούργημα Psycho (1960) του Alfred Hitchcock. Το παρόν review θα εξετάσει το οικονομικό 2-DVD set που περιέχει τα τρία επίσημα sequel του franchise.
Το Psycho II (1983) του σκηνοθέτη Richard Franklin, ξεκινά με την αποφυλάκιση του Norman Bates [ο Anthony Perkins] παρά την οργισμένη αντίδραση της Lila Loomis [η Vera Miles]. Ο πρωταγωνιστής σύντομα θα διώξει από το ξενοδοχείο του τον Warren Toomey [ο Dennis Franz], ο οποίος το είχε καταντήσει πορνείο [για να δω τις αναφορές στο teaser του Bates Motel (2013)]. Νωρίτερα θα γνωρίσει την Mary [η Meg Tilly] με την οποία δουλεύουν στην ίδια καφετέρια. Σύντομα γραπτά και τηλεφωνικά μηνύματα θα «χτυπήσουν την πόρτα» του πρώην σχιζοφρενή και οι μυστήριοι φόνοι θα ξεκινήσουν. Το μεγαλύτερο σε διάρκεια φιλμ της σειράς προσπαθεί να ενώσει όλα τα κομμάτια του πάζλ εν μέσω πολλών ανατροπών, δυστυχώς όμως θέτει περισσότερα ερωτήματα από όσα θα έπρεπε. Ακόμη, κάποιοι διάλογοι προκαλούν άθελα τους τον γέλωτα. Η ταινία παρουσιάζεται σε Anamorphic Widescreen 1.85:1 και δεν υπάρχουν πρόσθετες παροχές.
Το εξώφυλλο του Psycho III (1986) με φρίκαρε πάντα όταν το έβλεπα μικρός στο ράφι των θρίλερ του βιντεοκλάμπ της γειτονιάς μου. Αυτό ξεκινά από εκεί που μας άφησε το προηγούμενο κεφάλαιο. Ο βασανισμένος ψυχολογικά Norman Bates [ο Anthony Perkins, που εδώ σκηνοθετεί κιόλας] προσλαμβάνει στο creepy ξενοδοχείο του τον Duane [ο Jeff Fahey], ενώ πελάτισσα και ερωτικό του ενδιαφέρον γίνεται η Maureen [η Diana Scarwid] που του θυμίζει κάτι από τα παλιά. Η ταινία παρουσιάζεται σε Anamorphic Widescreen 1.85:1 και δεν υπάρχουν πρόσθετες παροχές.
Στο Psycho IV: The Beginning (1990), ο συμπαθής μητροκτόνος Norman Bates [ο Anthony Perkins] όντας παντρεμένος πλέον συμμετέχει τηλεφωνικά [με το ψευδώνυμο Ed – αναφορά στον Ed Gein, το πιάσατε;] στην ραδιοφωνική εκπομπή της Fran Ambrose [η CCH Pounder]. Αυτό είναι συνάμα το καλύτερο και το χειρότερο sequel του franchise. Τι εννοώ; Οι flashback σκηνές (που απαντούν περισσότερα ερωτήματα από όσα θα έπρεπε) είναι κάκιστες (αν εξαιρέσουμε την πάντα ευχάριστη παρουσία της σέξι Olivia Hussey), ενώ αυτές με τον πρωταγωνιστή στο τηλέφωνο είναι αριστουργηματικές. Πάντως είναι ένα αξιοπρεπέστατο κεφάλαιο της σειράς και εύκολα θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πέμπτο κεφάλαιο, πράγμα που δεν συνέβη ποτέ. Εξίσου περίεργη είναι και η καριέρα του σκηνοθέτη Mick Garris, ο οποίος έπειτα ανέλαβε να μεταφέρει πιστά στις οθόνες μας έργα του Stephen King, άλλες φορές με επιτυχία και άλλες χωρίς. Η ταινία παρουσιάζεται σε Anamorphic Widescreen 1.78:1 και δεν υπάρχουν πρόσθετες παροχές.

PsychoPsycho (1998)
Remake γινόντουσαν από την αρχή του κινηματογράφου, όμως στα τέλη των '90s δεν ήταν τόσο συχνό το φαινόμενο όπως το ξέρουμε στα '00s [χάρη στο Dawn of the Dead (2004) και το The Texas Chainsaw Massacre (2003)], έτσι ανυποψίαστος νοίκιασα αυτή την ταινία (ναι, τότε ακόμα κάθε γειτονιά είχε το βιντεοκλάμπ της) και φυσικά το μετάνιωσα. Πραγματικά δεν ξέρω τι φταίει, αφού πρόκειται για ένα πλάνο προς πλάνο έγχρωμο remake του Psycho (1960). Τελικά οι ταινίες του Gus Van Sant δεν μου αρέσουν καθόλου [παρότι το Kids (1995) φαινόταν πολλά υποσχόμενο].
Το region 1 DVD παρουσιάζει την ταινία σε 1.85:1 Anamorphic Widescreen, και στις πρόσθετες παροχές θα βρείτε το μισάωρο βίντεο Psycho Path (the making of Psycho), ένα audio commentary με τους Gus Van Sant, Anne Heche και Vince Vaughn, και Production Notes, βιογραφικά των συντελεστών, ένα Trailer και μερικά Screen Savers.

OzOz the Great and Powerful (2013)
Στις αρχές του περασμένου αιώνα, ο ήρωας του τίτλου [ο James Franco του Spider-Man (2002)] είναι ένας γόης «μάγος» της κακιάς ώρας. Όταν φεύγει κυνηγημένος από το τσίρκο στο οποίο δούλευε, βρίσκεται με το αερόστατο του μέσα σε ένα τυφώνα, ο οποίος τον «πετά» στον τόπο του Oz, όπου του γίνεται υποδοχή βασιλιά. Για να κερδίσει το χρυσάφι των αγαθών κατοίκων, πρέπει να νικήσει μία κακιά μάγισσα.
Αυτή η ταινία του Sam Raimi [The Evil Dead (1981)] είναι ένα παραμύθι που απευθύνεται σε μικρά παιδιά [οι σκληροπυρηνικοί φαν του σκηνοθέτη μπορούν να προσπεράσουν]. Επίσης, ειδικά στην εισαγωγή του πρώτου εικοσάλεπτου, θυμίζει Tim Burton, πράγμα για το οποίο ευθύνεται και η μουσική του Danny Elfman.
Στο Blu-ray που έλαβα η ταινία παρουσιάζεται σε 1080p High Definition Widescreen 2.40:1 και στις πρόσθετες παροχές θα βρείτε Bloopers (που δεν είναι αστεία), τα βίντεο My Journey in Oz by James Franco, Mr. Elfman's Musical Concoctions, China Girl and the Suspension of Disbelief, Before your Very Eyes: From Kansas to Oz, Mila's Metamorphosis και Walt Disney and the road to Oz.

DevilishA Devilish Double Feature
Ενδιαφέρον και συνάμα οικονομικό Region 1 DVD δύο ταινιών του σατανά.
Το πρώτο φιλμ είναι το Satanis: The Devil's Mass (1970) του σκηνοθέτη Ray Laurent, το οποίο είναι ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τον Anton LaVey και την πρώτη επίσημη εκκλησία του σατανά που ίδρυσε (ένας Carney στο San Francisco σίγουρα θα το έκανε και αυτό κάποια στιγμή). Πρόκειται για μια συλλογή από συνεντεύξεις με μέλη, ιερείς, γείτονες, και άλλους και καλύπτει πολλά επίπεδα που προκαλούν ενδιαφέρον (όπως η φιλοσοφία πίσω από την θρησκεία, οι τελετές και το ότι ο θηριοδαμαστής LaVey είχε για κατοικίδιο ένα λιοντάρι). Αν είχε γυριστεί σήμερα, θα αποσπούσε μία καραβιά βραβεία από διεθνή φεστιβάλ, όμως επειδή είναι μέρος ενός Double Bill της Something Weird οι «σοβαροί» κριτικοί δεν θα το δουν ποτέ. Ωστόσο με την αντικειμενικότητα του και την άρνηση του να λάβει θέση μοιάζει περισσότερο με καλό ρεπορτάζ παρά με ντοκιμαντέρ της παραδοσιακής έννοιας.
Το δεύτερο φιλμ είναι το Sinthia: The Devil's Doll (1970), στο οποίο η πρωταγωνίστρια του τίτλου [η Shula Roan] θα περάσει πολλές διαβολικές περιπέτειες και θα δει πολλούς σατανικούς εφιάλτες, επειδή σκότωσε τους γονείς της. Το happy ending δεν το περίμενα, και το όλο εγχείρημα θα ήταν βαρετό αν δεν είχε τόσο υπέροχη αισθητική σε φωτογραφικό επίπεδο [πράγμα για το οποίο ευθύνεται ο σκηνοθέτης Ray Dennis Steckler].
Στις πρόσθετες παροχές θα βρείτε σατανικά trailer, μια οπτικοακουστική gallery με sexploitation υλικό, και τις εξής μικρού μήκους ταινίες: British Black Mass (στην οποία ο George Sanders μας μιλά για τους σατανιστές του Dunsmore), My Tale is Hot (ένα χορευτικό της Candy Barr που συνοδεύεται και από λίγο χιούμορ) και Sex Ritual of the Occult (στο οποίο ο Steve Vincent μας μιλά για διάφορα όργια, και ομοφυλοφιλικό σεξ, και μας παρουσιάζει σχετικά σκετς).

Andy-MilliganAndy Milligan Double Feature
Διαβάζοντας το εξαιρετικό βιβλίο Gutter Auteur: The Films of Andy Milligan του Bob Craig, αποφάσισα να δω αυτό το δισκάκι που περιέχει δύο ταινίες του σημαντικότερου ανοιχτά gay σκηνοθέτη της θρυλικής εποχής της 42ης Λεωφόρου της Νέας Υόρκης.
Το πρώτο φιλμ είναι το The Ghastly Ones (1968), το οποίο είναι ένα costume drama εποχής (όσοι το έχετε δει παρακαλώ μην κοροϊδεύετε) που όμως δεν λειτουργεί ως τέτοιο. Λειτουργεί καλύτερα ως haunted house μυστήριο με αρκετές δώσεις gore (που αποτυπώνεται με ρεαλιστικό τρόπο – ντοκιμαντέρ φάση). Η ιστορία αφορά τρεις κόρες (και τους άνδρες τους) και την επίσκεψη τους στο σπίτι ενός εκκεντρικού νεκρού διαθέτη. Το μοντάζ είναι άγαρμπο (αλλά κατά πολλούς αυτό θα είναι και στοιχείο της γοητείας του φιλμ).
Το δεύτερο φιλμ (αν και κυκλοφόρησε πριν το πρώτο) είναι το Seeds of Sin (1968) που έχει περίπου την ίδια υπόθεση με την πρώτη ταινία, με μόνη διαφορά ότι είναι ασπρόμαυρο (το άλλο ήταν το πρώτο έγχρωμο του δημιουργού) και διαθέτει πολλές σκηνές που προφανώς γύρισαν άλλοι (γνωστή πρακτική για να γίνει πιο ελκυστικό ένα έργο).
Στις πρόσθετες παροχές θα βρείτε Audio commentary για το The Ghastly Ones (1968) με τον Hal Barske, πολλά trailer, μία κόπια εργασίας του Seeds of Sin (1968) και Gallery υλικού του Andy Milligan με μουσική υπόκρουση από τον Hal Borske.

Body-BeneathThe Body beneath (1970)
Το στόρι αυτής της ταινίας του σκηνοθέτη Andy Milligan είναι παρόμοια με τις δύο παραπάνω, όμως έχει να κάνει με βαμπίρ (που μοιάζουν με την κακιά μάγισσα του Οζ – πράγμα που δεν με παραξενεύει αφού το έργο γυρίστηκε στην Αγγλία).
Είναι κατά κοινή ομολογία η πιο polished ταινία του δημιουργού (μοιάζει με «κανονική» ταινία, και αυτό την καθιστά κάπως βαρετή), αλλά αυτό κατά την γνώμη μου την κάνει να είναι αυτή που φέρει λιγότερο από όλες την υπογραφή του, καθώς τα χαρακτηριστικά του κορμού του έργου του auteur είναι σχεδόν άφαντα.
Σημασία πάντως έχει πως (σε αντίθεση με τις δύο παραπάνω ταινίες) η κόπια αυτής έχει διασωθεί σε άριστη κατάσταση, και παρουσιάζεται εδώ παρέα με πρόσθετες παροχές (μερικά trailer, radio spot και photo gallery) καθώς και το Vapors (1965) το οποίο είναι ότι σημαντικότερο προσφέρει το δισκάκι. Πρόκειται για το πρώτο μικρού μήκους φιλμ του σκηνοθέτη (μισή ώρα περίπου είναι η διάρκεια του), και αφορά τα φλερτ κάποιον ομοφυλόφιλων σε ένα στέκι τους. Μπορεί το location να μην είναι κολακευτικό, αλλά το ασπρόμαυρο αυτό έργο λειτουργεί ως ένα εξαιρετικό cultural time capsule, που όμοιο του ίσως να μην ανακαλύψουμε ξανά. Επίσης, λαμβάνοντας υπόψη το subject matter και την εποχή που γυρίστηκε και διανεμήθηκε, είναι απορίας άξια η απρόσμενη εμπορική επιτυχία που είχε (τουλάχιστον για το grind house κοινό του).

Outer-LimitsThe Outer Limits (1963)
Με περίπλοκα (ειδικά στα πρώτα επεισόδια) σενάρια (που πολλές φορές δυσκολεύτηκα να καταλάβω) και διάρκεια 51 λεπτών ανά επεισόδιο, αυτή η κουραστική σειρά επιστημονικής φαντασίας με έκανε να απορώ γιατί είναι τόσο δημοφιλή. Τούτο το box-set διαθέτει όλα τα επεισόδια της, αλλά ευτυχώς καμία πρόσθετη παροχή (δεν θα άντεχα).

 

 

 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Δημοσκόπηση

Είστε υπέρ ή κατά της κατάργησης του θρησκευτικού όρκου;

 

Ημερολόγιο Άρθρων

Μάιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31 1 2 3 4
Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017 - 03:43:50
 

Newsletter

ΑρχικήΚινηματογράφοςOh Cult 15ης Αυγούστου 2013 Top of Page