Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

Cosmopolis (2012)

AddThis Social Bookmark Button

cosmopolis-800γράφει ο Γιώργος Παυλίδης
 Σκηνοθεσία: David Cronenberg
 Σενάριο: David Cronenberg, Don DeLillo (βιβλίο)

Παίζουν: Robert Pattinson, Juliette Binoche, Sarah Gadon
Έτος προβολής: 2012
Χρώμα: έγχρωμο
Αναλογία διαστάσεων: 1.85 : 1
Διάρκεια: 109 λεπτά.

  Το «Cosmopolis» (2012), του David Cronenberg, βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Don DeLillo, μας καλεί να ζυγίσουμε το βάρος των λέξεων και των εικόνων.

O 28χρονος Έρικ Πάρκερ, διασχίζει το Μανχάταν με την λιμουζίνα του για να πάει να κουρευτεί στο παλιό κουρείο του πατέρα του. Η ισοτιμία του Γιέν ανεβαίνει ανεξέλεγκτα, γκρεμίζοντας μέσα σε λίγες ώρες όλες τις επενδύσεις του Παρκερ, την ίδια ώρα που στους δρόμους της Νέας Υόρκης ξεσπούν αναταραχές και οδομαχίες.

  O Κρόνεμπεργκ μοιάζει, στα δικά μου μάτια, πως αποφάσισε να σκηνοθετήσει ψυχρά, άνευρα και δίχως συναισθηματική συμμετοχή, την καθημερινότητα ενός πολυεκατομμυριούχου που ζώντας στην κάψουλα-φρούριο-λιμουζίνα του, μιλά και συμπεριφέρεται σαν ανδροειδές, παραμένει σχεδόν πάντα ανέκφραστος, απορροφημένος από τα νούμερα, τα ποσοστά και τους δείκτες που γεμίζουν τις γαλάζιες οθόνες. Και πέτυχε διάνα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι χτίζει εν μέρει ένα δράμα δωματίου (λιμουζίνας) στηριζόμενος στην σύγκρουση ανάμεσα στα όσα συμβαίνουν εντός της λιμουζίνας και στα όσα συμβαίνουν εκτός αυτής (διαδηλώσεις, εκρήξεις, οδομαχίες). Και πράγματι ως ένα βαθμό αυτό κάνει, καθώς όσα παρακολουθούμε μέσα από τα παράθυρα της λιμουζίνας, παραμένουν κατά βάση "εκτός κάδρου" για τον Παρκερ, εκτός ενδιαφέροντος για τον ίδιο και τη ζωή του ως κροίσου.

  Αν ο στόχος του ήταν να κάνει τη σκηνοθεσία του να περάσει απαρατήρητη, ώστε να δώσει χώρο και χρόνο στους ατέλειωτους διαλόγους και μονολόγους που απαρτίζουν την ταινία να ξεδιπλωθούν, τότε επίσης έπραξε σωστά. Η σκηνοθεσία του – διατηρώντας συγκρατημένα το στίγμα της - «υποκλίνεται» και παραδίδεται στον συγγραφικό λόγο του Ντελίλο.

  Αυτή η προσέγγιση πάντως, θαρρώ πως δεν είναι .. κινηματογραφικό σινεμά. Ή αν είναι, τότε η σκέψη, τα νοήματα, τα (χιλιοειπωμένα είναι η αλήθεια) σχόλια για την πραγματικότητα του καπιταλισμού και του χρήματος, περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στους διαλόγους και όχι στη σκηνοθετική ματιά, όχι σε κάποια δραματουργική κορύφωση, που ίσως θα λέγαμε ότι υπάρχει ή πάει να γεννηθεί στην τελευταία πράξη της ταινίας, όταν ο πρωταγωνιστής αποφασίζει να αφήσει το φρούριο του και να αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο τον πρώην υπάλληλό του που θέλει να τον σκοτώσει.

  Οι σκηνές διαδέχονται η μια την άλλη χωρίς να είναι πάντα φανερή η σύνδεση μεταξύ τους, αλλά αυτό αφενώς έχει ξαναγίνει σε ταινίες του Κρόνεμπεργκ και, αφετέρου, είναι ίσως ο μόνος τρόπος να μεταφερθεί ένα βιβλίο 230 σελίδων σε μια προβολή 110 λεπτών. Οι μονόλογοι είναι εξαιρετικά καλογραμμένοι, αλλάι και απλωμένοι και υπάρχουν στιγμές όπου δυσκολεύεσαι ακόμα και να παρακολουθήσεις διανοητικά όλες αυτές τις υπαρξιακές-φιλοσοφικές διαλέξεις.

  Το Cosmopolis, παρά της φλταρία του, δεν πάυει να είναι ένα κινηματογραφικό έργο, που όμως μοιάζει να πάσχει οπτικά, του λείπουν οι εικόνες. Δεν του λείπουν τα σχόλια, ούτε οι συμβολισμοί. Το εσωτερικό της λιμουζίνας καδράρεται σταθερά από μια κάμερα στο πίσω μέρος του εσωτερικού του αυτοκινήτου, ψηλά στην οροφή, ώστε ο χώρος να διατηρεί κάθε στιγμή μια απόλυτη γεωμετρική ισορροπία. Η αντίθεση ανάμεσα σε αυτόν τον τακτοποιημένο, ελεγχώμενο χώρο από τη μια μεριά, και το εγκαταλελειμμένο, διάτρητο από παντόυ, κτήριο όπου ο Πάρκερ συναντά τον πρώην υπάλληλό του, είναι εκεί. Η αντίθεση ανάμεσα στο ψυχρό γαλάζιο χρώμα του κόσμου του Πάρκερ και το πορτοκαλί πιο θερμό και ζωντανό χρώμα της τελευταίας σκηνής -του έξω κόσμου- είναι εκεί. Η πεντακάθαρη (αποστειρωμένη) λιμουζίνα που μετατρέπεται σε καμβά έργου τέχνης του δρόμου - σαν ένα γκράφιτι οργής- είναι επίσης εκεί. Αυτά είναι λεπτομέριες - σχόλια που συμπληρώνουν και τονίζουν συγκρατημένα το θέμα της ταινίας.

  Το Cosmopoilis έίναι γεμάτο διάσπαρτες κινηματογραφικές πινελιές που αφορούν την επιφάνεια των εικόνων και όχι τόσο πολύ τπ βάθος τους. Γιατί εκεί, στο βάθος, τα πράγματα είναι κατειλημμένα από τον λόγο του Don Delillo. Άλλα, αν στον κινηματογράφο ένα από τα ζητούμενα είναι το "μια εικόνα, χίλιες λέξεις", αν το ζητούμενο είναι να φανερωθούν οπτικά σκέψεις, εντάσεις, συναισθήματα, ποιότητες, νοήματα, τότε στην ταινία του Κρόνεμπεργκ η παραπάνω φράση δηλώνει μάλλον την αναλογία μεταξύ του οπτικού και του λεκτικού μέρους της: για κάθε μια εικόνα αντιστοιχούν χίλιες λέξεις, και αυτό καθιστά για πολλούς την ταινία φλύαρη και κουραστική, και από ένα σημείο και μετά αντικινηματογραφική.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Γιώργος Παυλίδης

Γιώργος Παυλίδης

O Γιώργος Παυλίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε πρώτα μηχανολογία, έπειτα ακολούθησαν σπουδές Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής και μεταπτυχιακό στην Φιλοσοφία και την Αισθητική του Κινηματογράφου. Τέλος, έκανε ένα πέρασμα από την κινηματογραφική σχολή του Lodz, στην Πολωνία, όπου παρακολούθησε εργαστήρια σκηνοθεσίας, φωτογραφίας και animation. Έχ...

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

 
Πέμπτη, 23 Μαρ. 2017 - 20:13:43
 

Newsletter

ΑρχικήΚινηματογράφοςMovies to RememberCosmopolis (2012) Top of Page