Independent

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων

ΑρχικήΜουσικήΟι Μαχφούζ, οι Χαΐνηδες και η γλυκειά γοητεία του τέλους

Οι Μαχφούζ, οι Χαΐνηδες και η γλυκειά γοητεία του τέλους

AddThis Social Bookmark Button

xainidesΣτο ογκολιθικό του μυθιστόρημα ''Η αρχή και το τέλος'', ο μεγάλος Αιγύπτιος Ναγκίμπ Μαχφούζ προσπαθεί να εξηγήσει πως οι ζωτικές δυνάμεις μιας οικογένειας, μια ομάδας, μιας τάξης, μιας συλλογικότητας γενικώς δημιουργούν μία ολόκληρη ζωή, είτε απογειώνοντας τα μέλη της είτε καταστρέφοντάς τα.

Οι χαρακτήρες του έργου όμως δεν είναι ούτε ήρωες ούτε αντιήρωες. Δεν είναι ούτε υπερφυσικά θεόμορφα στοιχειά που καθορίζουν τη ζωή τους πέρα και ανεξάρτητα από την κοινωνία, ούτε αντιήρωες των οποίων οι ζωές είναι καταδικασμένες από την συνεχή τους έλξη από τα αυτοκαταστροφικά τους πάθη. Οι χαρακτήρες του Μαχφούζ αποπνέουν μια συναισθηματική μαθηματικότητα. Έχουν αρχή, μέση και τέλος ή, καλύτερα, είναι υπεύθυνοι για την αρχή, τη μέση και το τέλος τους και καθιστούν και τον αναγνώστη υπεύθυνο.

Αναγνώστης, ακροατής ή θεατής υπεύθυνος δεν σημαίνει απλά στοχαζόμενος ή παραδειγματιζόμενος από τα ''διδάγματα'' του αναγνώσματος, του ακροάματος ή του θεάματος αντίστοιχα. Κοντά σε αυτό, σημαίνει υπεύθυνος για την αναγνωστική ή ακροαματική του επιλογή. Να καταλάβει δηλαδή γιατί άρχισε να διαβάζει έναν συγγραφέα, γιατί ακούει ένα μουσικό συγκρότημα ή γιατί ακολουθεί έναν θεατρικό σκηνοθέτη. Να κόψει, δηλαδή, τον ομφάλιο λώρο μεταξύ ακροάματος και τυχαιότητας. Να αναγνωρίζει την σταθερότητα ή την αστάθεια του καλλιτέχνη και το δίπολο αυτό να μην τον αποστρέφει: να μάθει να αγαπά μία τέχνη μέσα από έναν καλλιτέχνη και όχι μόνο το έργο του συγκριμένου δημιουργού.

xainides-700Ενημερώθηκα κι εγώ για την παύση, κατά δήλωσή τους, των Χαΐνηδων. Στην αρχή όπως πολλοί, παραπληροφορήθηκα περί οριστικού τέλους του σχήματος. Η μόδα των ψευδών καλλιτεχνικών διαδικτυακών ειδήσεων (είτε ότι κάποιος ζωντανός ηθοποιός πέθανε είτε ότι κάποιο ενεργό συγκρότημα διαλύθηκε) αποκαλύπτει άλλη μια μορφή του πολιτιστικού τέρατος. Δεν έχω στόχο ούτε να οικτίρω την παύση, ή όπως αλλιώς ονομαστεί, ούτε να υμνολογήσω κάποιον παράδεισο της ελληνικής μουσικής. Ούτε θα πω ότι, είτε λόγω θανάτων είτε λόγω προσωπικών επιλογών πολλές ατομικές ή συλλογικές μουσικές φωνές εξέλιπαν το τελευταίο διάστημα. Αν και στο παρελόν οι Χαίνηδες είχαν ξαναδιαλυθεί με την τυπική έννοια, η διάλυση ενός σχήματος είναι κι αυτή ένας φυσικός θάνατος. Αλλά κι αυτή την έννοια του τέλους οι Χαΐνηδες την έχουν υπερβεί. Το σχήμα είναι μια πρωτοπόρα κολλεκτίβα μουσικών, από την οποία πέρασαν κάποια από τα μεγαλύτερα σύγχρονα -και νεανικά- ταλέντα. Η ιστορία των Χαΐνηδων, έχεις την εντύπωση, ότι αρχίζει, εξελίσσεται και τελειώνει σε κάθε live τους, σε κάθε τραγούδι τους, σε κάθε μία από αυτές τις ντελιριώδεις, από σκηνής, δεκάλεπτες τοποθετήσεις του Αποστολάκη. Το τέλος μιας αληθινής συλλογικότητας, μιας αληθινής ομάδας, της οποίας τα μέλη κατά δήλωσή τους μοιράζονται ισομερώς τα έσοδα της δραστηριότητάς τους, δεν είναι σαν το τέλος, καλλιτεχνικό ή φυσικό, ενός ανθρώπου. Η συλλογικότητα δεν πεθαίνει, η συλλογικότητα απλώς αλλάζει: ''δεν υπάρχει ύπαρξη, υπάρχει μόνο συνύπαρξη'', είχε πει σε μία από τις συγκλονιστικότερες συναυλίες τους ο κουζουλός frontman των Χαΐνηδων, στον Σταυρό του Νότου το 2012.

Αγαπώ τους Χαΐνηδες γιατί βλέπουν την τέχνη σαν διαδικασία και όχι σαν συρραφή γεγονότων (''Τσιγαράκι μου στριφτό, της ζωής μου το γραφτό'') Αγαπώ τους Χαΐνηδες γιατί η πολιτική τους είναι η ίδια η τέχνη τους και όχι άλλο ένα βολικό ρούχο φορεμένο στα τραγούδια τους(''Θέλω να πάρω τη φυλή μου κι να φύγω''). Αγαπώ τους Χαΐνηδες γιατί επανέφεραν την έννοια του χωριού (''Στο πανηγύρι του τρελού'')όχι σαν μια ρομαντική ουτοπία αλλά επειδή ακριβώς είδαν ότι το πρόβλημα μιας χώρας δεν είναι η επαρχία της αλλά ο επαρχιωτισμός της. Αγαπώ τους Χαΐνηδες γιατί ακούγοντας τις μη λαμπερές, ακατέργαστες πολλές φορές, φωνές του Ζαχαριουδάκη του Αποστολάκη και όσων άλλων έχουν περάσει από τα μικρόφωνα τους, μου γίνεται ακόμα πιο σαφής η σκαιή, αστική σκοπιμότητα της έννοιας του ''επαγγελματία'' μουσικού.

Αλήθεια, πόσο πολύ περίεργο μπορεί να είναι για τους βιομήχανους του ήχου ότι ένα μουσικό σχήμα δηλώνει ξάστερα ότι απλά θέλει να ξεκουραστεί; Ότι θα ησυχάσει, θα αναστοχαστεί και θα συνεχίσει την δημιουργία του, αντί να θάψει την προσφορά με μία ηρωική έξοδο από τα μουσικά πράγματα η οποία θα ακυρωθεί π.χ. με μία εμφάνιση επανασύνδεσης και άντε πάλι από την αρχή.

Οι Χαΐνηδες επέλεξαν τη μουσική σαν δρόμο και όχι σαν όχημα. Ένα πρωί(ή μία νύχτα) άνοιξαν την πόρτα, βγήκαν, την περπάτησαν και κάπου έφτασαν. Τουλάχιστον αυτοί την περπάτησαν. ''Το ξέρεις μάτια μου πως δεν υπάρχει δρόμος, αφού τον δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας''. Γεια και χαρά σας ρε παιδιά!

                                       

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Βαγγέλης Γέττος

Βαγγέλης Γέττος

Ο Βαγγέλης Γέττος γεννήθηκε το 1986 στην Πάτρα, όπου και ''μεγάλωσε''. Είναι απόφοιτος της Νομικής Αθήνας και κάτοχος μεταπτυχιακού Ποινικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Sophia Antipolis της Νίκαιας της Γαλλίας. Έχει εργαστεί σαν ραδιοφωνικός ρεπόρτερ και παραγωγός, ασκούμενος δικηγόρος και πολιτικός σύμβουλος. Προσπαθεί να είναι μουσικός (παίζει κρ...

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

Δημοσκόπηση

Με ποιον τρόπο ανταλλάσετε ευχές τις εορτές;

email/facebook κλπ - 12%
sms - 8%
τηλεφωνικά - 36%
ταχυδρομικά - 0%
διά ζώσης - 24%
Δεν ανταλλάσω ευχές - 20%

Συνολικές ψήφοι: 25
Η ψηφοφορία για αυτό το δημοψήφισμα έχει λήξει ενεργό: 23 Απρ 2017 - 18:02
 

Ημερολόγιο Άρθρων

Απρίλιος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
27 28 29 30 31 1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
Τρίτη, 25 Απρ. 2017 - 03:04:49
 

Newsletter

ΑρχικήΜουσικήΟι Μαχφούζ, οι Χαΐνηδες και η γλυκειά γοητεία του τέλους Top of Page