Θανατηφόρος ιός

Πόσο μα πόσο θυμό νιώθω για όλη αυτή την κατάσταση που ζούμε. Αρκετοί θα ταυτιστείτε μαζί μου, και κάποιοι λογικό είναι να διαφωνήσετε.

 

  Σας προκαλώ να μου απαντήσετε στο email μου για οποιοδήποτε θέμα, αλλά δεν αντέχω άλλο έχω κουραστεί. Δυστυχώς όμως αυτή η κατάσταση θα τραβήξει αρκετά ακόμα.
  Ανεξάρτητα από την αρρώστια και από τον ιό θέλω να μιλήσω για αυτά που με αφορμή τον ιό θέλουν να μας επιβάλουν. Ό,τι δεν κατάφεραν με το κλείσιμο των τραπεζών το 2015 το κατάφεραν τώρα με την ισοπέδωση της οικονομίας. Δεν ξέρω αν έτυχε, αλλά το αποκορύφωμα της οικονομικής κρίσης πέτυχε και ολοκληρώθηκε με τον ιό που σήμερα έχει αυτό το όνομα, αλλά από δω και πέρα θα μεταλλάσσεται και θα έχει διάφορα ονόματα.

  Παρ’ όλα αυτά ο Πρωθυπουργός μας διαβεβαίωσε ότι εκταμιεύσαμε από την Ευρώπη ένα τεράστιο ποσό και έτσι είμαστε ασφαλείς. Επιδόματα δίδονται με το σταγονόμετρο μεν αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να ευγνωμονείς το κράτος που σε ενισχύει.
  Έχουν καταστραφεί οι μικροεπιχειρηματίες και γενικά κάθε είδους επαγγελματίας.

  Το δικό μας επάγγελμα ξαφνικά πέθανε. Η μόνη ελπίδα είναι ότι γεννήθηκε στην Ελλάδα, κατάφερε και επιβίωσε χιλιάδες χρόνια, έχοντας γεννήσει και σε άλλους πολιτισμούς άλλα είδη θεάτρων. Θα ξαναδούμε ζωντανό θέατρο άραγε; Και πώς θα είναι αυτό;. Τα κρατικά θέατρα εξακολουθούν και παράγουν για να είναι έτοιμα με το άνοιγμα των θεάτρων ξανά. Οι μεγάλες σκηνές εξ ίσου ετοιμάζονται και περιμένουν.

  Τα ερωτήματα είναι πολλά: κατά πόσο αυτό όλο που συμβαίνει θα βλάψει το θέατρο; Θα είναι το θέατρο το ίδιο όταν ξαναλειτουργήσει; Το κοινό τι διάθεση θα έχει και ποιες θα είναι οι αντιδράσεις του; Πόσο η τέχνη από δω και πέρα θα είναι πιο καθοδηγούμενη, στρατευμένη και επιλεγμένη από το υπουργείο Πολιτισμού; Με όποια θετικά και αρνητικά μπορεί να έχει ως συνέπεια αυτό.
  Είναι λύση το θέατρο και οι τέχνες μέσω διαδικτύου; Ή μήπως είναι στροφή στο νέο τρόπο δημιουργίας και ζωής;
Ό,τι ζούμε είναι τρομακτικό γιατί είναι πρωτόγνωρο. Σε 20 χρόνια από σήμερα τα πράγματα θα είναι τόσο αλλιώς που δεν θα μπορούμε να διανοηθούμε πως ζούσαμε. Παράλληλα δημιουργείται μια αποξένωση μια απομάκρυνση και ένας κατευθυνόμενος αποκλεισμός συναισθημάτων.
  Η τακτική που χρησιμοποιείται από την πολιτεία θεωρώ πώς έχει στόχο της αλλοίωσης της προσωπικότητας μας, της πίστη μας σε ό,τι πιστεύουμε. Χτυπιέται ο εγωισμός μας ενώ παράλληλα αναγκαζόμαστε να είμαστε έτοιμοι να λειτουργήσουμε αλλιώς
  Δεν κάναμε Πάσχα, δεν κάναμε Απόκριες , δεν κάναμε Χριστούγεννα και ίσως δεν ξανακάνουμε Απόκριες και Πάσχα. Φτάνουμε λοιπόν σε μία ευθεία γραμμή, δεν υπάρχουν έθιμα πια, δεν υπάρχει θρησκεία, δεν υπάρχει κοινωνικοποίηση, πολιτισμός.
  Οι μαθητές χωρίς σχολείο, τα παιδιά αγράμματα , οι καθηγητές χωρίς δυνατότητες, οι γονείς ανάμεσα στις εργασίες του σπιτιού, του σχολείου και της δουλειάς τους.

  Τα μαγαζιά δειλά δειλά άνοιξαν. Εδώ όμως υπάρχει μία παγίδα στο άνοιγμά τους. Οι Κυριακές! Με την πρόφαση ότι δίνεται ευκαιρία και στους εμπόρους και στους καταναλωτές καθώς ήταν μήνες κλειστά. Κατά πόσο είμαστε σίγουροι ότι αυτό δεν θα παραμείνει για καιρό;
Δημοκρατικά δικαιώματα των πολιτών καταδυναστεύονται, δεν επιτρέπονται διαδηλώσεις, συναθροίσεις. Όλα αυτά στο όνομα της ευρύτερης υγείας και στο συναισθηματικό εκβιασμό που δεχόμαστε για το καλό δήθεν το δικό μας και των άλλων.

  Οι τηλεοράσεις φυσικά ρίχνουν την ευθύνη στο κοινό ότι αν τα κρούσματα ανέβουν φταίμε εμείς που δεν προσέχουμε, γι αυτό θα μας βάλουν κι άλλους περιορισμούς και άλλα πρόστιμα.
Πολλά αντίθετα πράγματα, πολλά πράγματα που τη μία ημέρα ισχύουν έτσι και την άλλη αλλιώς.
Αποκτηνωθήκαμε όλοι, αγριέψαμε μέσα κλεισμένοι για καιρό στις σπηλιές μας, αγοράζοντας μόνο την βιομηχανοποιημένη τροφή που δεν παράγουμε οι ίδιοι. Καιρός για επιστροφή στη φύση για περισσότερες ελευθερίες, αέρα, οξυγόνο και δική μας τροφή. Η τηλεργασία είναι ευκαιρία για αυτό, πολύς κόσμος έτρεξε να παραμείνει σε εξοχικές κατοικίες.
Η τηλεργασία βέβαια που θα επιβληθεί κατά το πλείστο στον κόσμο αφαιρεί εργασιακά δικαιώματα από τους εργαζόμενους και τους φορτώνει επί εικοσιτετραώρου ευθύνες.

  Και ξαφνικά ο σωτήρας το εμβόλιο που όλοι πρέπει να τρέξουμε να το κάνουμε. Αλλά η τρομολαγνεία των δημοσιογράφων εξακολουθεί, ναι μεν ήρθε το εμβόλιο αλλά ο κίνδυνος των μεταλλάξεων καραδοκεί.
Σημείωση για το επάγγελμα των δημοσιογράφων: ο ρόλος τους είναι να μεταφέρουν και να καταγράφουν την είδηση, όχι να σχολιάζουν ή να κατευθύνουν προς κάποια κατεύθυνση.

Όλοι θέλουμε να τελειώσει αυτή η κατάσταση και να ανακάμψουμε, οικονομικά, συναισθηματικά και υγειονομικά.
Δεν ξέρω πότε και αν θα συμβεί, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι θα έχουμε πολλές απώλειες και μια άλλη πραγματικότητα να αντιμετωπίσουμε.

Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Pin It