Ανάμεσα στις 20 ταινίες που είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μετανάστευσης που διοργάνωσε η ελληνική αποστολή του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης, απολαύσαμε την ταινία AZAN της Γεωργίας Μαραγγούλη.

 

Η ταινία μικρού μήκους της πολλά υποσχόμενης δημιουργού κατάφερε να μας συγκινήσει, να μας αφυπνίσει, να μας αφήσει το παράπονο της ζωής που χάνεται και συνεχίζεται ταυτόχρονα.

Πώς ήταν η εμπειρία σας στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Μετανάστευσης που διοργανώθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα;

Αρχικά θα αναφερθώ στο ότι η συμμετοχή μου στο φεστιβάλ με έκανε να νιώσω ότι αυτό που προσπαθούμε να κάνουμε οι κινηματογραφιστές, έχει ένα γειωμένο στόχο. Δεν είναι στη σφαίρα της θεωρίας, δεν είναι αλλοπαρμένα όνειρα και προσωπικές φιλοδοξίες μόνο . Ο κόσμος νοιάζεται και περιμένει να του πεις αυτό που θέλεις μήπως και καταφέρει να νιώσει οικεία –γιατί έχει ανάγκη να νιώσει οικεία. Κάτι ακόμη που θέλω πω είναι, ότι οι άνθρωποι που γνώρισα στο φεστιβάλ με έκαναν να νιώσω τη σημασία της επιλογής μου να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο. Νέα παιδιά, με όρεξη και ζήλο γι’ αυτό που κάνουν και με μία ανάγκη να οργανωθεί το φεστιβάλ με έναν ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα. Οι διοργανωτές του φεστιβάλ δεν έκαναν απλώς τη δουλειά τους, ζούσαν μαζί μας την εμπειρία και τις ταινίες μας, ήταν σαν να μας φιλοξενούσαν στο σπίτι τους. Αυτό το ένιωσα σαν μεγάλη τιμή. Η φιλοξενία που μας προσέφεραν στο φεστιβάλ έχει πάρει ήδη μία ιδιαίτερη θέση στις κινηματογραφικές μου αναμνήσεις.

Το έργο σας AZAN χαρακτηρίστηκε ως η πιο συγκινητική ταινία του φεστιβάλ. Μιλήστε μας για την ταινία.

Αυτόν τον χαρακτηρισμό τον ένιωσα στην προβολή της ταινίας και είμαι ευγνώμων που νιώσατε τόσο έντονα την ταινία μου. Δε θα κρύψω ότι με αποσυντόνισε για λίγο. Έβλεπα άνθρώπους στην αίθουσα να κλαίνε και το αίσθημα πληρότητας ότι η ταινία μου τους άγγιξε, μπερδευόταν με ένα αίσθημα λύπης που με την ταινία μου έκανα ανθρώπους να κλαίνε. Αν κάποιος άκουγε τις σκέψεις μου εκείνη τη στιγμή, ίσως του φαινόταν αστείες. Το σενάριο το έγραψα με αρκετό θυμό για όλα όσα συμβαίνουν σε εκείνο το μέρος. Στην εξέλιξη όμως του σεναρίου αυτός ο θυμός ξεθύμανε και απλώς προσπάθησα να νιώσω εκείνο το μέρος και τους χαρακτήρες μου. Έζησα για λίγο μαζί τους εκεί και αντιλήφθηκα τις ανάγκες τους, τις ανάγκες όλων των χαρακτήρων που υπάρχουν στην ταινία. Η συγκίνηση που ένιωσα καθώς εξελισσόταν η ταινία και την κατανοούσα, πέρασε πιθανότατα και στο ένστικτο του θεατή και αυτό με κάνει να νιώθω ικανοποίηση και χαρά.

Ποια ήταν η αφορμή για τη δημιουργία της;

Η αφορμή για τη δημιουργία αυτής της ταινίας, ήταν η συζήτηση που είχα με έναν πολύ καλό μου φίλο σχετικά με τις εξαφανίσεις των στρατιωτών στα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας και ο ισχυρισμός ότι κάποιοι αυτοκτονούν. Με εκείνη τη συζήτηση, ξύπνησαν μέσα μου οι αναμνήσεις και τα βιώματα από εκείνο το μέρος, μιας και τα πρώτα παιδικά μου χρόνια περάσαν σε ένα χωριό του Έβρου τα οποία ήταν γεμάτα ιστορίες από το στρατόπεδο και κακές ειδήσεις. Εκείνο το βράδυ αποφάσισα ότι θα φτιάξω αυτή την ταινία.

Ποιο είναι το βασικό μήνυμα το οποίο θέλετε να επικοινωνήσετε στο κοινό μέσω της ταινίας;

Το βασικό μήνυμα που θέλω να περάσω μέσα από την ταινία μου είναι η ανάγκη που έχει ο άνθρωπος να νιώθει αισιόδοξος. Οι δύο μητέρες υπάρχουν στην ταινία γιατί έχουν την ανάγκη να πιστέψουν ότι θα βρουν τα παιδιά τους. Έχουμε ανάγκη να προστατεύουμε αυτούς που αγαπάμε και να πιστεύουμε σε κάτι καλύτερο.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τον χώρο του κινηματογράφου;

Ένιωσα ότι ήταν κάτι που έπρεπε να κάνω στα χρόνια που θα υπάρχω. Ήξερα από πάντα ότι θα ασχοληθώ με κάτι που λύνει γρίφους του ανθρώπινου νου και όσο ωρίμαζα βρήκα στον κινηματογράφο τον τρόπο να το κάνω. Είναι αυτό που νιώθω ότι ξέρω να κάνω και να είμαι καλά. Ήταν δύσκολη απόφαση γιατί προέρχομαι από έναν εντελώς διαφορετικό τομέα, ωστόσο όταν επιτέλους ασχολήθηκα με αυτό, μου ήταν εύκολο πια να το αγαπάω και να το εξελίσσω.

Μπορείτε να μας αποκαλύψετε τα νέα σας βήματα;

Αυτή τη στιγμή προετοιμάζω την επόμενη μικρού μήκους ταινία που θέλω να φτιάξω μέσα στους επόμενους μήνες. Σε αυτή την ταινία θα προσπαθήσω να κάνω το θεατή να νιώσει οικεία με τρεις γυναίκες που στέκονται ανάμεσα στην παράνοια του φυσιολογικού και στη φυσιολογικότητα της παράνοιας. Είναι ακριβώς αυτό που θέλω να μεταφέρω μέσα από την ταινία γι’ αυτό και οι τελευταίες μέρες περνάνε λίγο δύσκολα, μέχρι να λύσω κάποιους εγκεφαλικούς γρίφους των ηρωίδων μου.

Γυρίσματα

Τα γυρίσματα έγιναν στη Λάρισα και διήρκεσαν πέντε μέρες. Εκείνες τις μέρες ξεπεράσαμε όλοι τους εαυτούς μας και τις αντοχές μας. Όλη η ομάδα ήταν εκεί για την ταινία και όταν έπεφτε ο ένας τον σήκωνε ο άλλος. Ο Βασίλης (Κασβίκης, Διευθυντής Φωτογραφίας) ήταν η ‘κολώνα’ του γυρίσματος, όταν με έβλεπε να μουδιάζω από τη σωματική κούραση και από όλα αυτά που προσπαθούσαμε να κάνουμε, απλώς μου έκλεινε το μάτι και συνεχίζαμε κανονικά. Είχαμε τόσο λίγες μέρες για τόσες πολλές και δύσκολες σκηνές που φάνταζε όλο αυτό πολύ φιλόδοξο για να γίνει. Τα καταφέραμε όμως με πολύ επιμονή και αγάπη. Δε θα γινόταν τίποτα όμως εάν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι εκεί στη Λάρισα που αγκαλιάσανε την ταινία και την προσπάθειά μας και μας βοηθήσανε σε ότι χρειαστήκαμε. Οι άνθρωποι ήθελαν να μας βοηθήσουν να κάνουμε αυτό που οραματιζόμαστε, έτσι απλά με πολύ αγάπη και χωρίς την αίσθηση ανταλλάγματος. Νιώθω ευγνωμοσύνη για τους εθελοντές του Ερυθρού Σταυρού της Λάρισας, οι οποίοι βρισκόταν στο χώρο για κάθε ενδεχόμενο αλλά και συμμετείχαν στην ταινία σε μία σκηνή. Τέλος, δε θα γινόταν τίποτα από όλα αυτά αν δεν είχα την υποστήριξη της οικογένειάς μου, οι οποίοι πήραν σε μεγάλο βαθμό το ρόλο της παραγωγής με όλη τους την αγάπη.

                         img 0816 1150

 

 

 

 

 

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Η Γεωργία Μαραγγούλη κατάγεται από την Λάρισα. Σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και ολοκλήρωσε τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο Αθηνών, κατά το τελευταίο έτος των οποίων ασχολήθηκε με την Πυρηνική Φυσική. Το 2019 αποφοίτησε από το Μητροπολιτικό Κολλέγιο Αθηνών σε συνεργασία με το Queen Margaret University του Εδιμβούργου, έχοντας ολοκληρώσει σπουδές Σκηνοθεσίας και πέντε ταινίες μικρού μήκους. Η τελευταία ταινία της με τίτλο ‘Αζάν’ (2019), έχει ξεκινήσει το φεστιβαλικό της ταξίδι σε Ελλάδα και Εξωτερικό με τη συνεργασία του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Στη 10η τελετή απονομής των Βραβείων της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου το 2019, έλαβε τιμητικό βραβείο στην κατηγορία το μέλλον του Ελληνικού Κινηματογράφου.

Pin It