Συνέντευξη με τον ηθοποιό και σκηνοθέτη Τάσο Ράπτη

απόφοιτος της σχολής υποκριτικής τέχνης του Άκη Δαβή (θέατρο Αλκμήνη)

 

Ως ηθοποιός, έχει συνεργαστεί με σημαντικούς σκηνοθέτες της εποχής μας, όπως η Ρούλα Πατεράκη, ο Άκης Δαβής, ο Μιχάλης Ζωγραφίδης, ο Λάκης Καραλής, ο Βασίλης Βαφέας, ο Λάμπρος Τσάγκας κ.ά. Έχει συμμετάσχει σε πολλές ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους, τηλεοπτικές σειρές και ντοκιμαντέρ. Είναι ιδρυτικό και βασικό μέλος της καλλιτεχνικής κολλεκτίβας «ανοικείωση». Τη φετινή χρονιά, συμμετέχει ως ηθοποιός στη μαύρη κωμωδία «Δρ. Τζέκιλ και κ. Χάιντ… αλλιώς», σε σκηνοθεσία της Ευχάριτος Παπαϊωάννου, στο θέατρο Βαφείο-Λάκης Καραλής.

 

Ευφρονία Τζέκιλ: ο γυναικείος ρόλος που υποδύεστε στην παράσταση. Πώς θα την χαρακτηρίζατε;

Η Ευφρονία Τζέκιλ είναι μία τυπική εκπρόσωπος της αστικής – αριστοκρατικής τάξης της Αγγλίας. Ευκατάστατη, ζει στο Λονδίνο σε ένα μεγάλο σπίτι, έχει μεγάλο αριθμό υπηρετών τους οποίους δεν έχει σε καμία υπόληψη. Τους θεωρεί ευτελείς και αναλώσιμους. Κάτι σαν έμψυχα έπιπλα. Είναι αυστηρή και συντηρητική και το μοναδικό κριτήριο που έχει για να συναναστρέφεται ανθρώπους είναι ο πλούτος που διαθέτουν. Όσο περισσότερος, τόσο πιο στενούς της φίλους τους θεωρεί. Όλα αυτά ειδωμένα μέσα από ένα γκροτέσκο πρίσμα και την απαραίτητη υπερβολή που χρειάζονται αυτού του τύπου οι αγγλικές μαύρες κωμωδίες.

Πώς είναι η συνεργασία σας με την σκηνοθέτιδα της παράστασης, Εύχαρι Παπαϊωάννου;

Η συνεργασία μας είναι στα όρια του ιδανικού! Γνωριζόμαστε, σχεδόν, 25 χρόνια (από μικρά παιδιά δηλαδή) κι έχουμε συνεργαστεί πάρα πολλές φορές. Έχουμε μια εξαιρετική σχέση (τη θεωρώ πολύ καλή φίλη και την αγαπώ πολύ) κι έχουμε αναπτύξει μια θεατρική επικοινωνία με ακρίβεια και λιτότητα. Λέμε λίγα, δηλαδή και καταλαβαίνουμε πολλά. Οπότε οι συνεργασίες μας είναι σαν ένα ωραίο παιχνίδι.

Γιατί επιλέγετε γυναικείο ρόλο στην παράσταση; Ποιες δυσκολίες συναντήσατε σε αυτό το εγχείρημα;

Ήταν ιδέα της Ευχάριτος να παίξω το ρόλο της Ευφρονίας Τζέκιλ, με το σκεπτικό ότι θα μπορούσα να προσδώσω μια επιπλέον ενδιαφέρουσα και χιουμοριστική νότα στην παράσταση. Η επιλογή της, επίσης, στηρίχθηκε και στην παράδοση του Θεάτρου της Γελοιότητας (που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’60) στο να παίζουν συχνά άντρες γυναικείους ρόλους. Δέχτηκα αμέσως την πρόταση, αν και ήταν η πρώτη φορά που μου ζητήθηκε κάτι τέτοιο, έχοντας εμπιστοσύνη στην Εύχαρι και δελεαζόμενος από την πρόκληση του να υποδυθώ μία γυναίκα. Οπότε, το έκανα με σχετική άγνοια του όποιου κινδύνου και χωρίς προηγούμενη εμπειρία. Όταν άρχισα να δουλεύω τον ρόλο, το μόνο που με προβλημάτισε ήταν να μην βγει κάτι ψεύτικο και να μην έχει στοιχεία καρικατούρας. Είναι, άλλωστε, φανερό στο κοινό ότι τον ρόλον αυτόν τον υποδύεται άντρας. Έτσι επικεντρώθηκα στον χαρακτήρα της, στον τρόπο που στέκεται, στο ύφος και στο βλέμμα της και άφησα τη φωνή μου ελεύθερη να ακολουθήσει όλα τα παραπάνω.

Μιλήστε μας για τον αείμνηστο Θεατράνθρωπο και Δάσκαλό σας, Άκη Δαβή.

Αυτά που έχω να πω για τον Άκη είναι πάρα πολλά και θα μπορούσαν να είναι μια ξεχωριστή συνέντευξη. Θα περιοριστώ, λοιπόν, για την οικονομία του χώρου και θα πω τα εξής: ο Άκης ήταν απ’τους ελάχιστους ανθρώπους που θα μπορούσαν να πάνε μπροστά το σύγχρονο ελληνικό θέατρο και, κυρίως, πέρα από σημαντικός σκηνοθέτης, σπουδαίος ηθοποιός και μεγάλος Δάσκαλος, ήταν Άνθρωπος! Μού λείπει αφάνταστα.

Πολλές και σημαντικές οι συμμετοχές σας ως ηθοποιός σε θεατρικές σκηνές της Αθήνας, Φεστιβάλ αλλά και ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ποιές είναι αυτές που ξεχωρίζετε;

Όλες μου τις συνεργασίες με τον θίασο Διθύραμβο, με τον οποίο έκανα το ντεμπούτο μου ως επαγγελματίας το 1999. Τη συμμετοχή μου στην παράσταση του Εθνικού «Οιδίπους Τύραννος – Επί Κολωνώ» με το Εθνικό στην Επίδαυρο. Τη συνεργασία μου με τον αείμνηστο Λάκη Καραλή στο Βαφείο, για την παράσταση «Μήδεια». Την παράσταση «Οι φασουλήδες με το ρόπαλο» στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Λαμίας. Την παράσταση «Η Μηχανή Άμλετ» με την καλλιτεχνική κολλεκτίβα «ανοικείωση», καθώς και την παράσταση «Τα ντουφέκια της κυρίας Καρράρ» πάλι με την «ανοικείωση», παράσταση στην οποία δοκιμάστηκα για πρώτη φορά σκηνοθετικά. Ξεχωρίζω και τη συνεργασία μου με την ομάδα Νοσταλγία στο θέατρο Rabbithole και, βέβαια, τις συνεργασίες που έχω κάνει στον χώρο του παιδικού θεάτρου, κυρίως αυτές με τις Μαγικές Σβούρες και τον Δημήτρη Αδάμη. Αυτήν την περίοδο, παίζουμε την παράσταση «Όρνιθες – Η Πολιτεία των Πουλιών» στο θέατρο Αθηνά.

Ενδιαφέρουσα και η πορεία σας στον κινηματογράφο..

Με τον κινηματογράφο, έχω μια σταθερή σχέση τα τελευταία χρόνια. Είτε ως ηθοποιός, είτε ως αφηγητής σε ντοκιμαντέρ. Μου αρέσει πολύ η λειτουργία και ο τρόπος δουλειάς του κινηματογράφου και θα επιδιώξω να πυκνώσω την παρουσία μου σ’αυτόν. Η τελευταία μου συμμετοχή ήταν σε μια γαλλική ταινία με τον τίτλο «Common Birds». Η ταινία είναι ελεύθερα εμπνευσμένη απ΄τους Όρνιθες του Αριστοφάνη κι έχει την ιδιαιτερότητα ότι οι τρεις Έλληνες ηθοποιοί της ταινίας (Ρηνιώ Κυριαζή, Κώστας Βασαρδάνης κι εγώ) μιλούσαμε στα αρχαία ελληνικά, ενώ ο χορός των πουλιών απαρτίζονταν από παιδιά του νησιού La Gomera (στο οποίο έγιναν τα περισσότερα γυρίσματα) στα Κανάρια, τα οποία μιλούσαν σε μια τοπική σφυριχτή διάλεκτο, τη Silbo Gomero. Αυτή την περίοδο κάνω πρόβες για μια μικρού μήκους noir ταινία, με γυρίσματα τον Ιανουάριο.

Γιατί απέχετε από την τηλεόραση;

Με την τηλεόραση είχα μια, σχετικά, μικρή σχέση τα πρώτα χρόνια. Η αλήθεια είναι ότι δεν επεδίωξα τη δουλειά εκεί. Τα λίγα πράγματα που έκανα, ήρθαν και με βρήκαν. Οπότε, έτσι θα κινηθώ και στο μέλλον μαζί της. Αν με θελήσει, ας με βρει αυτή.

Πώς βλέπετε τη σημερινή κοινωνικοπολιτική κατάσταση στη χώρα μας και τι όνειρα κάνετε για το μέλλον;

Ζούμε σε μια εποχή βαθιάς κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος και σε αυτές τις περιπτώσεις η μόνη άμυνα που έχει ο καπιταλισμός είναι η κινεζοποίηση της εργατικής τάξης, με σκοπό την ολοένα και μεγαλύτερη καταλήστευση του πλούτου που παράγει το εργατικό δυναμικό της χώρας μας, καθώς και η ένταση της κρατικής καταστολής, που τους τελευταίους μήνες έχει αυξηθεί επικίνδυνα (αν και ποτέ δεν είχε σταματήσει), με στόχο την τρομοκράτηση της κοινωνίας και την εμπέδωση του δόγματος «μείνε ήσυχος και κοίτα τη δουλειά σου». Σε βοήθεια του καπιταλισμού έχει συντρέξει και το αγαπημένο του παιδί, ο φασισμός, που πότε με τη Χρυσή Αυγή ή άλλα ακροδεξιά κομματίδια, πότε με μεμονωμένες περιπτώσεις πολιτικών και ανώτερων κρατικών λειτουργών, έχει ποτίσει με τη δηλητηριώδη ιδεολογία του ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας μας. Αυτό που θέλω, σύντομα, να γίνει είναι η ανασύνταξη του εργατικού και λαϊκού κινήματος, για να αντικρούσει τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που βιώνουμε την τελευταία δεκαετία. Όσο για το μέλλον, ονειρεύομαι μια κοινωνία δικαιοσύνης (άρα και ειρήνης), ισότητας και πραγματικής ελευθερίας. Μια κοινωνία σοσιαλιστική, μια κοινωνία κομμουνιστική.

 

Η ταυτότητα της παράστασης «Δρ. Τζέκιλ και κ. Χάιντ… αλλιώς»

Σκηνοθεσία: Εύχαρις Παπαϊωάννου
Διασκευή: Εύη Ρόμπου
Μουσική-Τραγούδια-Ακορντεόν: Δήμητρα Καραμπεροπούλου (Πυξ Λαξ)
Σκηνικά-Κοστούμια: Ελπίδα Δημόγιαννη
Ηχογράφηση-Μοντάζ-Μίξη ήχου: Νίκος Δημοσθένους

Διανομή

ΕΥΦΡΟΝΙΑ ΤΖΕΚΙΛ: Τάσος Ράπτης
ΑΜΒΡΟΣΙΑ ΤΖΕΚΙΛ: Τζέιν Σαμπανίκου
ΧΕΝΡΥ ΤΖΕΚΙΛ/ΧΑΪΝΤ: Δημήτρης Βάτσος
ΛΑΙΔΗ ΧΛΙΔΟΣΝΟΜΠΑΡΙΑΝ: Λαμπρινή Μήλα
ΚΑΛΛΙΟΠΗ/ΠΗΝΕΛΟΠΗ: Δήμητρα Νάτση
ΡΟΖΑΜΟΥΝΤΑ ΑΓΚΙΝΑΡΑΜΠΕΛ: Τζένη Παπαδοπούλου
ΖΑΒΙΕ ΠΑΛΑΒΕΡΣΟΝ: Γιώργος Κομνηνάκης
ΜΠΙΓΚΟΝΙΑ: Εύη Ρόμπου
ΤΕΤΖΕΡΙΝΣ: Χριστίνα Πάγκαλη
ΑΣΤΥΦΥΛΑΚΑΣ: Χριστόφορος Όσπιτσι
ΥΠΑΣΤΥΝΟΜΟΣ: Γιάννης Ψυρίδης

 

Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής
Αγ. Όρους 16 & Κωνσταντινουπόλεως 115, Βοτανικός (σταθμός μετρό «Κεραμεικός»), τηλ.: 210 3425637

Κάθε Δευτέρα στις 20.30 έως τις 30/12/19

Pin It