Συνέντευξη με τον Πάρι Ρούπο, stand-up κωμικό

Ο Πάρις Ρούπος, μετά από 8 χρόνια ζύμωσης στο stand-up comedy, συγκέντρωσε και παρουσιάζει τα καλύτερα κείμενά του στην πρώτη του σόλο παράσταση με τίτλο την πιο μίζερη ίσως φράση της εποχής μας. Η ταύτιση είναι αναπόφευκτη.

 

Μικρά και μεγαλύτερα αστεία, φθηνά και ακριβά λογοπαίγνια, σκοτεινές σκέψεις, φωτεινές ιδέες, κείμενα που χτιζόντουσαν για καιρό, γράφτηκαν, σβήστηκαν, ξαναγράφτηκαν, μέστωσαν και παρουσιάζονται τώρα, για πρώτη φορά στην ολότητά τους.

Όλες τις Πέμπτες από 5 Μαΐου έως και 9 Ιουνίου 2022, στο Θέατρο Αλκμήνη. (Αλκμήνης 8-12, Αθήνα).

 

H παράσταση «Δουλίτσα να υπάρχει» κλείνει σιγά σιγά τον κύκλο της στην Αθήνα και το Θέατρο Αλκμήνη, κάθε Πέμπτη, μέχρι τις αρχές Ιουνίου. Τι γεύση σου αφήνει; Ο κόσμος ανταποκρίνεται;
Μια παράσταση stand-up έχει μονίμως την αίσθηση του ανολοκλήρωτου. Ακόμα και όταν φύγει από πλάτη σου, πάντα θα ανατρέχεις στα παλιά σου αστεία σκεπτόμενος τι διαφορετικό θα μπορούσες να είχες πει όταν την παρουσίαζες. Αλλά δε θα προχωρήσεις ποτέ έτσι. Το τέλος της αποτελεί έναυσμα για να αρχίσεις να χτίζεις την καινούρια. Πάλι σχεδόν στο μηδέν δηλαδή αλλά με μια παραπάνω εμπειρία. Οπωσδήποτε θα μου λείψει σε ένα βαθμό, αλλά έχει μέσα της και κείμενα τα όποια έχω ακούσει τον εαυτό μου να τα λέει τόσες πολλές φορές εδώ και κάποια χρόνια, που νιώθω σαν εκπρόσωπος τύπου.
Ευτυχώς έχει καλή ανταπόκριση από το κοινό, κάτι το οποίο βοηθά να την αισθάνομαι πιο ολοκληρωμένη στο μυαλό μου και να απαγκιστρωθώ συναισθηματικά από εκείνη.
Από γεύση στην κυριολεξία, μου αφήνει αυτή του καφέ καθώς πάντα χτυπάω έναν πριν βγω στη σκηνή.

Με ποια πράγματα καταπιάνεσαι στην παράσταση και από τι εμπνέεσαι για τα κείμενά σου;
Η παράσταση, όπως και οι περισσότερες stand-up παραστάσεις, δεν έχει συγκεκριμένη θεματολογία. Καταπιάνεται με πολλά και διάφορα θέματα και παρατηρήσεις, τα όποια με το χρόνο και με δοκιμές, δέσανε μεταξύ τους και ενοποιηθήκανε. Το αστείο μπορεί να προέλθει από οτιδήποτε. Κάτι που είδες στο δρόμο, ένα παλιό βίωμα, μία φράση με διττή σημασία, μία ανατροπή μιας κατάστασης. Τα κείμενα προκύπτουν από την καθημερινότητα, τις φιλικές, ερωτικές και εργασιακές σχέσεις, από πράγματα που σε ενοχλούν, από εκάστοτε ανθρώπινες συμπεριφορές, από τα υπαρκτά στερεότυπα και φυσικά από την παραδοσιακή μας οικογένεια που είναι και θησαυρός ιδεών. Επίσης τα παιχνίδια με τις λέξεις, είναι μια προσωπική μου αδυναμία που δυσκολεύομαι να τιθασεύσω.

 Σε μία πολύ πρόσφατη παράσταση, έγραψες για κάποιον θεατή-Χουντίνι. Τι συνέβη; Κάποιο άλλο αστείο ή αξιοσημείωτο γεγονός κατά τη διάρκεια κάποιας παράστασης;
Ήταν στην πρεμιέρα αυτού του τελευταίου κύκλου παραστάσεων. Ένας θεατής σηκώθηκε καθόλου διακριτικά, να πάει στην τουαλέτα, βγαίνοντας από τη λάθος πλευρά. Τελικά κάπως βρήκε το δρόμο του στα παρασκήνια. Αλλά επέστρεψε στην αίθουσα από τη σωστή πόρτα. Από αλλού βγήκε από αλλού μπήκε, μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θεατών. Και έγινε ο απρόσκλητος γκεστ μάγος της παράστασης. Με ένα εισιτήριο κυρίες και κύριοι, κωμωδία και magic show σε μία βραδιά! Φιλική συμβουλή μην πίνετε μπύρες και αφεψήματα πριν την παράσταση.
Θυμάμαι στην πολύ αρχή μου, κάναμε μία ομαδική παράσταση σε μια pub, όπου μια παρέα μεθυσμένων Άγγλων, που δεν καταλάβαιναν ότι παίζει ελληνόφωνο στάνταπ εκείνη τη στιγμή για όλο το υπόλοιπο μαγαζί και προφανώς ούτε τους ενδιέφερε, κάνανε την παραδοσιακή βρετανική παμπίσια φασαρία. Μετά από πολλές ευγενικές παραινέσεις για ησυχία που αγνόησαν, αναγκάστηκα να τους την πω από μικροφώνου. Στον alpha male της αγέλης δεν άρεσε αυτό και κινήθηκε απειλητικά εναντίον μου σα λευκός Γουίλ Σμιθ. Τον προλάβανε οι συνάδελφοι κωμικοί και μου πέταξε το κλασικό «έλα να τα πούμε έξω». Του απαντώ «ναι, τελειώνω το σετ μου και έρχομαι». Spoiler alert: Δεν πήγα ποτέ.

 Ποια πράγματα παρεξηγεί κάποιος θεατής για τις stand-up παραστάσεις; Πολλοί νομίζουν ότι τα κείμενα βγαίνουν εκείνη τη στιγμή, αυθόρμητα.
Το ξέρω ότι συχνά φαίνεται έτσι, αλλά σε καμία περίπτωση δε βγαίνουν αυθόρμητα. Για αυτό είναι και αστεία. Είναι προϊόντα σκέψης, σύνταξης, διορθώσεων και δοκιμών. Κάαααποιες φορές μπορεί να βγει και κάτι on the spot στη σκηνή, που σίγουρα δίνει κάτι έξτρα στη βραδιά αλλά είναι μεμονωμένα περιστατικά. Όντως. Όχι σαν αυτά της ΕΛ.ΑΣ.
Το κοινό γενικά είναι αψυχολόγητο. Δύσκολα θα ξέρεις από πριν τι θα τους αρέσει και τι όχι. Πας με το σταυρό στο χέρι ή προσαρμόζεις την επιλογή των κειμένων σου επί τόπου αν δεις ότι δεν τραβάει προς το μονοπάτι που ήθελες αρχικά. Υπάρχουν περιπτώσεις που παρεξήγησαν ένα αστείο που δεν περίμενες και ταυτόχρονα ξετρελάθηκαν σε κάποιο που το είχες σίγουρο ότι είναι πιο τραβηγμένο. Μας έχουνε μονίμως σε εγρήγορση. Πατρίδα-Θρησκεία και Οικογένεια είναι σταθερά τα πιο «τζιζ» θέματα αλλά αν δε θέλετε να ακούσετε για αυτά, μπορείτε να δείτε τηλεόραση.

Έχεις μετανιώσει κάποιες στιγμές που ασχολήθηκες με την stand-up κωμωδία; Δύσκολη η έκθεση μπροστά στο κοινό;
Δύσκολη κάθε έκθεση. Από αυτή στη σκηνή μέχρι ζωγραφικής. Και συχνά ψυχοφθόρα. Αλλά κακά τα ψέματα, αν τόσο υποφέραμε, δε θα το κάναμε.
Μάλλον κάτι συμβαίνει εκεί που προκαλεί ένα είδος εθισμού. Έχουν υπάρξει δύσκολες βραδιές σε παραστάσεις που έχω σκεφτεί μετά «τι είναι αυτά που κάνεις ρε σαλτιμπάγκο;» Και μετά έρχεται μια ωραία βραδιά με κόσμο και γέλια και λες «’ντάξει… καλά είσαι εδώ». Είναι ένα εσωτερικό roller coaster, δε λέω.

Τι είναι αυτό που σε ανταμείβει στο τέλος; Εκτός από τα λεφτά του παραγωγού…
Τα χρήματα είναι πάντα μια δίκαιη ανταμοιβή, δε μπορώ να πω. Η άλλη είδους ανταμοιβή είναι ξεκάθαρα η έκφραση, όσο επώδυνη κι είναι αυτή ορισμένες φορές. Έχεις τη λαχτάρα του να επικοινωνήσεις όσα έχεις γράψει και είχες στο νου ως αστεία, ακόμα και αν δεν έχουν στην αρχή ιδιαίτερη ανταπόκριση. Προτιμάς να το κάνεις, από το να μείνεις σπίτι. Και θα το κάνεις ακόμα και όταν είσαι ψυχολογικά πεσμένος ή άρρωστος.
Γιατί με το που πατήσεις στη σκηνή με το μικρόφωνο ανά χείρας, είσαι περδίκι και ακμαίος. Είναι κάτι μαγικό. Δε φτάνει βέβαια την εμφάνιση του θεατή-Χουντίνι.

Μετά την «Δουλίτσα», τι άλλο έρχεται; Καλοκαιρινή περιοδεία; Υπάρχουν κείμενα για μία νέα παράσταση;

Υπάρχουν κείμενα για νέα παράσταση, κάποια πιο «έτοιμα» και κάποια ακόμα στο στάδιο των δοκιμών. Αυτά δούλευα τον τελευταίο καιρό, παράλληλα με το «Δουλίτσα Να Υπάρχει», κυρίως σε mix παραστάσεις και στο double-bill που έχουμε μαζί με το Γιάννη Ρούσσο, ονόματι «ROU TO LET».

Με αυτό περιοδεύουμε κυρίως εκτός Αθήνας. Όσον αφορά τη «Δουλίτσα», θα κάνει κάποιες περιορισμένες εμφανίσεις σε μεγάλες πόλεις, όπου ακόμα δεν έχει παρουσιαστεί, ένα μικρό τουρ στην Κρήτη και μια βιντεοσκόπηση για να κλείσει όπως πρέπει.

Pin It