Συνέντευξη με τους πρωταγωνιστές της «Τελευταίας Ιουλιέτας»

Ένα έργο για μία Ιουλιέτα. Μια παράσταση για τις αλήθειες της ζωής μας. Τέσσερις ρόλοι που συνυπάρχουν με την ίδια ευκολία που συνυπάρχουν και στη ζωή μας το χιούμορ, η ανασφάλεια, το όνειρο, η ελπίδα.

 

Γέλιο και συγκίνηση που σε διασκεδάζει, σε προβληματίζει, σε τονώνει, σε βοηθάει να πάρεις πιο άμεσα τις αποφάσεις που είχες αφήσει για εχθές. Αυτή είναι «Η τελευταία Ιουλιέτα» του Χρήστου Δασκαλάκη και αυτοί είναι οι τέσσερις πρωταγωνιστές της. Τους συναντήσαμε και απάντησαν ο καθένας τους σε τρεις δικές μας ερωτήσεις.

 Μαρία Στάβαρη στο ρόλο της Αλίκης.ioul2 1150

 

 

 

 

 

- Τι σημαίνει για μια γυναίκα και για μια ηθοποιό ο ρόλος της Ιουλιέτας;
Η Ιουλιέτα είναι πολλά παραπάνω από ένα κορίτσι σύμβολο της αθωότητας και του ρομαντισμού. Είναι μια ηρωίδα που φτάνει στο θάνατο για να υπερασπιστεί την αγάπη της. Είναι ένας σπουδαίος ρόλος που, λίγο πολύ, όλες οι γυναίκες ηθοποιοί τον έχουν ονειρευτεί. Γιατί, όπως λέει και ο Σαίξπηρ «δεν υπήρξε ποτέ ιστορία πιο θλιβερή από αυτήν της Ιουλιέτας και του Ρωμαίου της».

 - Στην παράσταση, υποδύεσαι μια γυναίκας που φαίνεται να μην έχει αφήσει ακόμα το ρόλο του «κοριτσιού» από πάνω της και ακόμα περιμένει τον Ρωμαίο. Τελικά, αξίζει να μένουμε πιστοί στα όνειρά μας ή χρειάζεται να είμαστε ρεαλιστές προκειμένου να επιβιώσουμε;
Πράγματι η Αλίκη που υποδύομαι έχει μια άρνηση στο ν’ αντιμετωπίσει την πραγματικότητα και κρύβεται στην παιδικότητά της. Ονειρεύεται να αγαπήσει, να αγαπηθεί και όταν έρθει το τέλος να αξίζει εκείνο το χειροκρότημα… Στη ζωή, νομίζω χρειάζονται και τα δύο. Μικρές δώσεις ρεαλισμού που δεν βλάπτουν τα όνειρα και σε πάνε παρακάτω.

 - Αν μπορούσες να βγεις από την ιδιότητα του ηθοποιού και έβλεπες την παράσταση με την ιδιότητα του θεατή, τι θα ήταν αυτό που θα άγγιζε περισσότερο εσένα προσωπικά;
- Έχω θέμα με την λέξη «τελευταία» (Ιουλιέτα). Δεν νιώθω ποτέ έτοιμη να διαχειριστώ ένα τέλος και αυτό το έργο κάθε φορά με φέρνει αντιμέτωπη με το ερώτημα : τι θα κάνατε αν ήταν η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ σας ημέρα; Φεύγοντας από το θέατρο σκέφτομαι, πρόδωσα τα όνειρά μου; Είπα «σ’ ευχαριστώ» και «σ’ αγαπώ» στους ανθρώπους μου; Έχω αρκετό χρόνο; Και η απάντηση έχει δοθεί ήδη στο έργο. «Ο χρόνος είναι ψεύτης, σε αφήνει να πιστεύεις ότι έχεις αρκετό, μα σε ξεγελάει».

 ioul3

Φιλίνη Παναγιωτοπούλου στο ρόλο της Μάγιας.

 

 

 

 

-Στην παράσταση, γίνεται έντονη αναφορά από τον ρόλο σου στο θέμα της ανισότητας, σχετικά με τα χρήματα, την ηλικία, την ομορφιά, τις ευκαιρίες. Πόσο έντονο είναι αυτό και στη ζωή ενός ηθοποιού;

Εκ των πραγμάτων το επάγγελμα του ηθοποιού είναι δύσκολο. Είμαστε σε αναζήτηση ενός ρόλου δύο φορές το χρόνο, ενώ οι περισσότεροι από εμάς αναγκαζόμαστε να κάνουμε διαφορετικές δουλειές για να ανταπεξέλθουμε οικονομικά. Οι ευκαιρίες που δίνονται είναι ελάχιστες και πρέπει να έχεις ατσάλινο νευρικό σύστημα για να τα καταφέρεις.

 

- Τι μπορεί λοιπόν να συμβολίζει για εσένα η «Τελευταία Ιουλιέτα» και ποιο το βασικό της μήνυμα;
Η τελευταία φράση του ρόλου μου στο έργο είναι «Ας φύγουμε λοιπόν…» εννοώντας να ξεφύγουμε από τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Το δυνατότερο μήνυμα του έργου για μένα είναι ότι, όσες φορές και αν πέσεις, οφείλεις να σηκωθείς. Άλλωστε όπως λέει και η Μάγια στο έργο «Καμία ηρωίδα δεν το βάζει στα πόδια. Κανένας ήρωας δεν παραδίδει έτσι εύκολα τα όπλα. Αλλιώς δεν θα είχαν γραφτεί όλα αυτά τα έργα…»

- Ποιο σημείο του ρόλου σε δυσκόλεψε, είτε λόγω απόλυτης ταύτισης, είτε λόγω κόντρας με το δικό σου χαρακτήρα;

Σε κάθε ρόλο προσπαθώ πάντα να δίνω το 100% του εαυτού μου, έτσι και σε αυτόν. Φυσικά και με δυσκόλεψαν πολλά σημεία αυτού του ρόλου που ήταν κόντρα σε εμένα. Στις πρόβες χρειάστηκε πολλές φορές να ψάξω βαθιά μέσα μου για να βγάλω το συναίσθημα που απαιτούσε η κάθε σκηνή, αλλά τελικά νομίζω τα κατάφερα!

 ioul4 1150

Νάντια Συρίου στο ρόλο της Ντόρας.

 

 

 

 

-Μέσα από το κείμενο, κατανοεί ο θεατής τη σπουδαιότητα για το ρόλο σου στην πίστη και την προσευχή. Πόσο σημαντική είναι αυτή η «πίστη» στις ημέρες μας;

Η πίστη είναι ο σπόρος για να ανθίσει η ζωή μας! Χωρίς πίστη δεν υπάρχει το όνειρο και χωρίς όνειρο δεν θα υπάρξει η αλλαγή που χρειαζόμαστε.

- Αν και το έργο πραγματεύεται μια δύσκολη σχετικά, και άκρως ρεαλιστική καθημερινότητά, υπάρχει άφθονο χιούμορ και μια έντονη αίσθηση αισιοδοξίας. Τι να περιμένει τελικά να δει ο θεατής στα 80 λεπτά της παράστασης;
Μέσα σε 80 λεπτά ο θεατής θα δει ένα έργο που αντανακλά τη ζωή του, μέσα από τις φοβίες του, τις στεναχώριες αλλά και τις χαρές ή τις συγκινήσεις του. Μετά από ένα δάκρυ έρχεται πάντα ένα γέλιο και έτσι συνεχίζεται η ζωή…

- Όλοι οι ηθοποιοί, ο συγγραφέας, ο σκηνοθέτης και η μουσικός της παράστασης, παρά την πορεία και την καριέρα του καθενός, είστε νέοι ηλικιακά. Είναι μήπως τελικά αυτό το έργο μια κραυγή για αλλαγή, για ενδοσκόπηση, μια ευκαιρία για κάτι νέο και ελπιδοφόρο;
Είναι όμορφο που έχουμε κοινές συνισταμένες, όμως πιστεύω ότι η αλλαγή για το νέο και το διαφορετικό δεν έχει να κάνει με την ηλικία αλλά με το χώρο που κάνεις για να χωρέσεις τον άλλον δίπλα σου και το χρόνο που αφιερώνεις για να ακούσεις τι έχει να σου πει. Αν ανοίξουμε τα «αυτιά» και την αγκαλιά μας τότε ίσως κάτι αρχίσει να αλλάζει δειλά δειλά…

ioul5

 

Τάσο Φόης στο ρόλο του Νώντα.

 

 

 

- Ερμηνεύεις το ρόλο του Νώντα. Έναν ρόλο πολυδιάστατο και αινιγματικό, μυστήριο και καταλυτικό για την πορεία του έργου. Πόσο δύσκολη ή εύκολη η διαδικασία να τον προσεγγίσεις;

Ο Νώντας είναι ένα πλάσμα που δυσκολευτήκαμε να καταλάβουμε την υπόσταση του γενικώς. Είναι ένας ρόλος πολύ ανοιχτός σε κάθε ηθοποιό αλλά είναι και μία μεγάλη παγίδα. Αυτή ήταν η δυσκολία μου εμένα. Να δείξω τι είναι αυτός ο ήρωας αποφεύγοντας υπερβολές και όποια στερεότυπη ερμηνεία.

- Από τα θέματα που πραγματεύεται και αγγίζει η συγκεκριμένη παράσταση, τι είναι αυτό που σε ευαισθητοποιεί περισσότερο ως άνθρωπο και ως ηθοποιό;
«Ο χρόνος είναι ψεύτης, σε αφήνει να πιστεύεις πως έχεις αρκετό μα τελικά σε κοροϊδεύει…» Είναι μια φράση του έργου που, και στη ζωή μου, είναι το μεγαλύτερο άγχος και ο μεγαλύτερος φόβος μου.

 ioul6 1150

 

 

 

 

 

- Ανάμεσα στις πολλές ερμηνείες του ρόλου σου, υπάρχει και αυτή του «από μηχανής Θεού». Πόση δύναμη χρειάζεται για να μπορέσεις να σκύψεις πάνω από τα προβλήματα και τα αδιέξοδα των ανθρώπων που αγαπάς;

Δεν θεωρώ ότι είναι δύσκολο. Χρειάζεται να αφήσεις για λίγο το εγώ σου στην άκρη και να ακούσεις. Αυτό χρειαζόμαστε οι περισσότεροι. Κάποιον να ακούει ουσιαστικά. Μεγαλύτερο βαθμό δυσκολίας έχει το να σκύψεις πάνω από τα δικά σου αδιέξοδα και να τα αντιμετωπίσεις.

Βίντεο παράστασης

Info:
Κάθε Τετάρτη στις 20:00 και για οκτώ ακόμα παραστάσεις στο Θέατρο Αλκμήνη
Εισιτήρια: viva.gr και στο ταμείο του θεάτρου.

Συγγραφέας: Χρήστος Δασκαλάκης
Σκηνοθεσία: Σωκράτης Πατσίκας
Πρωτότυπη μουσική: Λία Σταυροπούλου
Φωτισμοί: Μανώλης Μπράτσης
Φωτογραφίες: βίντεο: Gridfox.gr
Αφίσα: Παζάλος Γιώργος
Πρωταγωνιστούν: Φιλίνη Παναγιωτοπούλου, Μαρία Στάβαρη, Νάντια Συρίου, Τάσος Φόης.

Pin It