Χρήστος Δασκαλάκης. Το «Γονεοτροφείο», ο Ρόμπιν Ουίλιαμς, η  ματαιοδοξία και τα παραμύθια της ζωής του

Έχει γράψει δύο θεατρικά έργα, τρία παραμύθια και δύο ποιητικές συλλογές που αγαπήθηκαν πολύ. Η επίσημη σελίδα του στο Facebook αριθμεί σχεδόν πενήντα χιλιάδες ακολούθους και εκεί μοιράζεται καθημερινά στιγμές από τη ζωή, το νησί και τους ήρωες των βιβλίων του. Με αφορμή το καινούριο του παραμύθι «Το Γονεοτροφείο», μας μιλάει αποκλειστικά για τις άγνωστες στιγμές της πορείας του και τους ανθρώπους που άλλαξαν τη ζωή του.

 

Ένας συγγραφέας μπορεί να δημιουργήσει τους πιο όμορφους και φανταστικούς κόσμους. Τι είναι αυτό όμως που μπορεί να φοβίσει τον ίδιο μέσα στον αληθινό κόσμο;
Με φοβίζει η ανομία και η έλλειψη κράτους δικαίου. Αυτή η αίσθηση του να μη νιώθεις ασφαλής μέσα στη χώρα σου και να μην μπορείς να βρεις το δίκιο και τη φωνή σου. Όσο μεγαλώνω αυτή η κατάσταση με πληγώνει όλο και πιο πολύ.

 

Το τελευταίο σας βιβλίο, «Το Γονεοτροφείο», είναι ένας ύμνος στην πιο ανιδιοτελή αγάπη. Αυτή μεταξύ γονιών και παιδιού. Την έχετε νιώσει προσωπικά αυτήν την αγάπη;

Μου είναι δύσκολο να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Κάποια πράγματα τα αφήνεις πίσω, κάποιες εμπειρίες θες να τις ξεχάσεις. Ας πούμε ότι ένιωσα περισσότερο την αγάπη σαν ενήλικας. Όση αγάπη ένιωσα σαν παιδί ήταν για λίγο και ήταν δανική.

 daskalakis 2 1150

Τι κοινό έχει η δική σας ζωή με τη ζωή του Παύλου, του πρωταγωνιστή του παραμυθιού σας;

Ψάχναμε και οι δύο την αγάπη σαν παιδιά. Ψάχναμε δυο γονείς και μια οικογένεια να ανήκουμε. Ο Παύλος στάθηκε τυχερός πιο νωρίς. Εγώ κάπου το έχασα το παιχνίδι μεταξύ των δύο οικογενειών που με μεγάλωσαν και των πολύπλοκων συνθηκών της ζωής μου. Αλλά στο τέλος, βγήκαμε και οι δύο νικητές.

Θα αλλάζατε κάτι από την παιδική σας ηλικία;

Θα άλλαζα πολλά. Αλλά το παρελθόν δεν αλλάζει και εμείς δεν μπορούμε να ζούμε με φαντάσματα. Ζω πλέον τις αλλαγές μέσα από τα παραμύθια μου. Εκεί σχεδιάζω τη ζωή που μου έχει λείψει. Και το «Γονεοτροφείο» είναι μια τέτοια ιστορία.

Και αυτό σας το βιβλίο εκδόθηκε από τις εκδόσεις Άγκυρα. Είστε σταθερός στις συνεργασίες και τις σχέσεις σας με τους ανθρώπους;

Είμαι σταθερός στους ανθρώπους που θαυμάζω και υπάρχει σεβασμός και αγάπη μεταξύ μας. Φανταστείτε, είμαι στην ίδια δουλειά εδώ και 23 ολόκληρα χρόνια. Ξεκίνησα να δουλεύω στα 20 μου για την Έλενα Βότση, ένα καλοκαίρι για το χαρτζιλίκι, και τώρα είμαι το δεξί χέρι της δημιουργού και μέλος της εταιρείας. Έτσι και στις εκδόσεις Άγκυρα. Μετά την απρόσμενη επιτυχία της «Χιονονιφάδας που αγάπησε το Καλοκαίρι» δε γινόταν να μη συνεχίσουμε μαζί και στο επόμενο βιβλίο. «Σειρήνες» στη ζωή μου υπήρξαν πολλές. Σε όλους τους κλάδους. Όμως μένω πιστός εκεί που με εκτιμούν και με αφήνουν να «αναπνέω» ελεύθερα.

 

Ποια κοινά έχει η δουλειά σας και η ιδιότητα του συγγραφέα; Τι πήρατε από αυτό το «πάντρεμα»;

Το μόνο κοινό είναι πως έχουν να κάνουν και τα δύο με την τέχνη. Το να εργάζεσαι καθημερινά δίπλα στη σχεδιάστρια των Ολυμπιακών μεταλλίων είναι από μόνο του ένα μεγάλο κεφάλαιο. Η Έλενα Βότση ήταν, και συνεχίζει να είναι, ένα τεράστιο σχολείο για εμένα. Οι εμπειρίες που έχω ζήσει μαζί της, κυρίως εκτός Ελλάδας, άνοιξαν τους ορίζοντες μου και με βοήθησαν να ωριμάσω σαν άνθρωπος και ως συγγραφέας. Από την άλλη, η Έλενα, εκτός από προσωπική και οικογενειακή φίλη, είναι και η μαμά του Νικόλα, που χάρη σε εκείνον έγραψα το πρώτο μου παραμύθι, τον «Νικολύκο στη μακρινή Ντουλαποχώρα».

 

 

Κρύβει ματαιοδοξία η ζωή ενός συγγραφέα;

Φαντάζομαι πως ναι, αλλά προτιμώ να μην κοιτάζω τις ζωές των άλλων.
Αν μιλήσω για τη δική μου ζωή, κάθε ίχνος ματαιοδοξίας έχει καλυφθεί στο έπακρο από τη δουλειά μου. Οπότε νιώθω πως δεν έχει μείνει κάτι για την ιδιότητα μου ως συγγραφέας. Επίσης, όταν δεν ξεχνάς από που ξεκίνησες, είναι δύσκολο να παγιδευτείς σε ματαιόδοξες καταστάσεις.

daskalakis 3 1150 

Εσείς, πως καταφέρατε να μην εμπλακείτε σε αυτές;

Ίσως επειδή είχα σοβαρά θέματα να λύσω και τα απομυθοποίησα όλα από νωρίς. Στα πεντέμισι συνάντησα τους βιολογικούς γονείς μου, στα δεκαπέντε έπρεπε να περπατώ μία ώρα καθημερινά για να πάω στο σχολείο, στα 25 αντάλλαζα χειραψίες με την Μπάρμπαρα Στρέιζαντ και διάβαζα τα ποιήματά μου στον Μάριο Πλωρίτη και στα 35 κυκλοφορούσα στο Μανχάταν με λιμουζίνα και σοφέρ. Τα δύο πρώτα ήταν η ζωή μου ενώ τα τρία τελευταία ήρθαν μέσα από τη δουλειά μου. Όταν λοιπόν εκδόθηκε το πρώτο μου βιβλίο, τόσο η ζωή όσο και η δουλειά μου είχαν φροντίσει να εκμηδενιστεί κάθε ίχνος ματαιοδοξίας από δίπλα μου.

Θυμάστε κάποια προσωπικότητα που γνωρίσατε μέσα από τη δουλειά σας και σας έκανε θετική εντύπωση;

Θυμάμαι την γλυκύτητα του Ρόμπιν Ουίλιαμς. Είχε βραβευτεί εκείνη τη χρονιά με Όσκαρ. Ήταν πιο ντροπαλός και από εμένα, σε βαθμό που δεν μπορούσε να αρθρώσει σωστά τις λέξεις. Επίσης, απίστευτη εντύπωση μου κάνει κάθε φορά η ευγένεια του Valentino, η απίστευτα χαλαρή συμπεριφορά της Kate Moss και η αριστοκρατική σεμνότητα της πανέμορφης Rosamund Pike που της έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία. Θα θυμάμαι όμως πάντα, σαν σε όνειρο, το αγγελικό και φοβισμένο βλέμμα της πριγκίπισσας Νταϊάνα στο τελευταίο καλοκαίρι της ζωή της στην Ύδρα.

 

Φάνηκαν χρήσιμες αυτές οι γνωριμίες στην πορεία σας ως συγγραφέας;

Θα έλεγαν ότι φάνηκαν χρήσιμες στην πορεία μου ως άνθρωπος γενικότερα. Η ζωή, ως παιδί, με δίδαξε τι σημαίνει δυσκολία, προσπάθεια και υπομονή. Η δουλειά, και οι γνωριμίες μου σε αυτήν, με δίδαξε πόσο μεγάλος, «λαμπερός» και ματαιόδοξος μπορεί να γίνει αυτός ο κόσμος. Η συγγραφή πάλι, με δίδαξε τι σημαίνει να ζω για την ψυχή μου. Στο τέλος της ημέρας, επιστρέφω στο διαμέρισμα των 65 τετραγωνικών και απλά νιώθω τυχερός που είμαι υγιής και αναπνέω. Όλα τα άλλα είναι απλά δανικά. Εδώ μας δόθηκαν και εδώ θα μείνουν.

 

 

Υπήρξαν άνθρωποι που σας ενέπνευσαν και αποτέλεσαν πρότυπο για εσάς;


Από το παρελθόν, θυμάμαι την μοναχή Καλλινίκη, σε ένα μοναστήρι στο νησί, που μου έλεγε παραβολές και η αγιότητά της με κράτησε ζωντανό. Και φυσικά τον παππού μου, που αν και ένας αγράμματος αγρότης, έκρυβε έναν σπουδαίο καλλιτέχνη μέσα του και τα έργα του (έδινε ανθρώπινη μορφή σε κορμούς δέντρων) μπήκαν σε μερικά από τα μεγαλύτερα περιοδικά της εποχής.

 daskalakis 4 1150

Και στο παρόν;

Στο παρόν, ο πιο στενός άνθρωπος που καθημερινά αποτελεί έμπνευση για μένα είναι η Έλενα. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκπληξη της δημοσιογράφου του CNN όταν ήρθε στην Ελλάδα για να της πάρει συνέντευξη. Έχοντας διαβάσει από πριν το βιογραφικό της, νομίζω περίμενε να συναντήσει κάποια γυναίκα με ύφος ντίβας. Αντί αυτού, συνάντησε μια γυναίκα που είχε κοκκινήσει πολύ πριν ανοίξει η κάμερα. «Έχετε καταλάβει τι έχει συμβεί στη ζωή σας; Η πρώτη πλευρά του Ολυμπιακού μεταλλίου θα παραμείνει δικό σας σχέδιο για πάντα!» τόνισε η δημοσιογράφος. «Πως γίνεται να είστε τόσο ντροπαλή και λιγομίλητη;»! «Δε νιώθω τίποτα περισσότερο από μια απλή γραμματέα που κάνει τη δουλειά της σωστά» απάντησε η Έλενα στη δημοσιογράφο και συνέχισε «Υπάρχουν ανάμεσά μας γιατροί και επιστήμονες που σώζουν ζωές, αυτούς θα πρέπει να προβάλετε… ». Ήταν τότε που κατάλαβα ότι αυτό είναι το είδος ανθρώπου που θα ήθελα να γίνω.

 

 

 

Κλείνοντας, σε έναν κόσμο που συνεχώς μιλάει για αγάπη αλλά ταυτόχρονα διψάει τόσο πολύ για αυτήν, τι μήνυμα θέλετε να αφήσετε μέσα από την ιστορία του βιβλίου σας;

Νομίζω ολόκληρη η ιστορία του «Γονεοτροφείου» μιλάει για την αγάπη. Και μιλάει για το σωστό είδος αγάπης. Εκείνο χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς «πρέπει», χωρίς δεύτερες σκέψεις. Πολύ μετά την έκδοσή του κατάλαβα ότι, υποσυνείδητα, είχα γράψει μια ιστορία για όσα είχα ανάγκη ως παιδί, για όσα θέλω να προσφέρω ως ενήλικας. Μέσα στο «Γονεοτροφείο» τοποθέτησα τον κόσμο που θέλω να προστατευτεί από την σκληρή καθημερινότητά μας. Εκεί φύλαξα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωή μου που άξιζε να έχει το όμορφο τέλος που έχει κάθε παραμύθι. Γιατί, όποιοι κι αν είμαστε, από όπου κι αν προερχόμαστε, ό,τι κι αν συνέβη στη ζωή μας, όλοι μας αξίζουμε ένα τρυφερό και αισιόδοξο φινάλε.

daskalakis 5 1150