Αποπροσανατολισμοί-παραπληροφόρηση

τηλεοπτική αποβλάκωση: Περί αυτού πρόκειται άνθρωποι...
Γράφει ο αντιμνημονιακός Θεσσαλός Πολίτης Βάιος Φασούλας

Καραντίνα ή Καραμπίνα;

Μια ιστορία απολιτικοποίησης.
Αν έλεγα ότι κουράστηκα με όλα αυτά που βλέπω και ακούω, αυτό θα προϋπέθετε πως κάποτε δεν με κούραζαν. Αλλά η αλήθεια είναι λοιπόν, πως πάντα όλα αυτά με κούραζαν.

Για την Αξιοπρέπεια

του Νικόλα Μιτζάλη

«Το χειρότερο είναι
να κουβαλάει ο άνθρωπος τη φυλακή μέσα του:
συνειδητά, ασύνειδα...»
Ναζίμ Χικμέτ Ράν, 26/9/1946

Αυτόχειρες

Γράφει η Ιωάννα Μπαλάφα, Κοινωνιολόγος. Με αφορμή το ολοένα και αυξανόμενο ποσοστό αυτοκτονιών, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως, πρωτίστως λόγω διαφόρων μορφών καταθλίψεων, σχιζοφρενικών ψυχώσεων και ψυχικών παθήσεων και ακολούθως εξαιτίας ανυπέρβλητων οικονομικών χρεών πάρα πολλών πολιτών (τον τρίτο πλέον λόγο σε σειρά), θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε όσο το δυνατόν συντομότερα, το κοινωνικό αυτό φαινόμενο, τις κοινωνικές του αιτίες καθώς και τις κοινωνικές του προεκτάσεις, στηριζόμενοι στο κλασσικό έργο του Emile Durkheim «Οι κοινωνικές αιτίες της αυτοκτονίας», το οποίο αποτέλεσε σταθμό στην πορεία της ιστορίας της κοινωνικής σκέψης.

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: Ένα μουσείο χωρίς σπίτι

Αν ρωτήσουμε έναν τυπικό τουρίστα της Αθήνας, τι επισκέφτηκε κατά την παραμονή του στη χώρα μας, θα μας πεί μεταξύ του «Tzatziki, muzaka», το μουσείο της Ακρόπολης, την Πλάκα και το Μοναστηράκι. Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν πως διαθέτουμε ένα τέτοιο μουσείο, και πώς άλλωστε, όταν δεν υπάρχει ούτε μια ταμπέλα όπως κατεβαίνεις την Βασιλέως Γεωργίου να δηλώνει πως «εδώ είναι το μουσείο»;

Το γεφύρι της Πλάκας δεν έπεσε από τη βροχή

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής*  Τα γεφύρια της ιστορίας δεν πέφτουν από μία μπόρα. Ούτε καν από έναν κατακλυσμό.

Θεατρικό Παιχνίδι και εκπαίδευση

Στο παιδί πρέπει να παρέχονται ευκαιρίες και δυνατότητες κατάλληλες ώστε να μπορεί να αναπτύσσεται σωματικά, νοητικά, ηθικά και κοινωνικά με υγιεινό και φυσιολογικό τρόπο σε συνθήκες ελευθερίας και αξιοπρέπειας.. Από τη διακήρυξη των δικαιωμάτων του παιδιού

Ζωή ή επιβίωση;

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής*
27 χρόνια πριν από σήμερα τυπώθηκε η συγκεκριμένη ιστορία στο περιοδικό Αντιτετράδια της Εκπαίδευσης, τεύχος 3-4, Φθινόπωρο του 1988.

Οι μεγάλοι δεν βλέπουν ΑΣΤΕΡΙΞ…!

της Σεβαστής Σημαντήρη.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς, η πόλη ακόμα τσικνίζει, ακούγονται χάλκινα, γέλια και χοροί.. Όπως απαιτεί η συνήθεια των τελευταίων χρόνων πάω σινεμά, νωρίς το απόγευμα, γιατί το κρύο είναι τσουχτερό και πρέπει να είμαι σπίτι στις 9.30. Όταν ήμουν μικρή το.... έθιμο έπαιρνε σάρκα και οστά ανήμερα της Πρωτοχρονιάς, 2-4 το απόγευμα, στο σινεμά «Καρτάλειο», στο Ρέθυμνο.. ΑΣΤΕΡΙΞ, η κατοικία των Θεών... !! The land of the Gods. 2014

No more sex?

Γράφει η Ιωάννα Μπαλάφα, Κοινωνιολόγος. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και επίσης πολλοί άνθρωποι αρνούνται να ενταχθούν σε οποιαδήποτε ταμπέλα ή ομάδα που καθορίζει τις προσωπικές και σεξουαλικές τους επιλογές. Η κάθε λέξη που χρησιμοποιείται, είναι απλώς ένα εργαλείο βοήθειας στην διαδικασία του αυτοπροσδιορισμού.

Καθοδόν προς τις κάλπες

Πίσω απ' τις κουρτίνες των παράλογων θεάτρων, που εδράζονται τα πλοκάμια της «Νέας Τάξης Πραγμάτων» βρίσκονται οι νομενκλατούρες της ΝΔ και του ΠαΣΟΚ.

Ανθρώπινο ρατσιστικό σκοτάδι

Γράφει η Ιωάννα Μπαλάφα, Κοινωνιολόγος. Αυτό το αριστουργηματικό βιβλίο γυρνά συνεχώς στο μυαλό μου εδώ και λίγο καιρό. Όσοι το έχουν διαβάσει μάλλον θα καταλάβουν γιατί. Οι υπόλοιποι ας το διαβάσουν. ''Σήμερα κηδεύεται ένας συγγραφέας''. Με αυτήν την φράση ξεκινά το μυθιστόρημα ''Η λέσχη των αθεράπευτα αισιόδοξων'' του Γαλλοαλγερινού Ζαν-Μισέλ Γκενασιά.

Νίκος Καζαντζάκης-Ένα πουλί πάνω από την άβυσσο

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής* «Παρομοιάζω τον Καζαντζάκη με τους ποντοπόρους στους περασμένους αιώνες.

Τα αόρατα παιδιά

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής* Πίσω από τους αριθμούς και τις «επιτυχίες» των οικονομικών μοντέλων «ανάπτυξης» που επικαλούνται συχνά-πυκνά οι κυβερνώντες στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, κρύβεται η ζοφερή πραγματικότητα των αριθμών της φρίκης.

Φίλοι χαμένοι στα like και στα share

Γράφει η Ιωάννα Μπαλάφα, Κοινωνιολόγος. Το facebook κι εμείς. Φτιάξαμε λογαριασμούς και προφίλ, ο καθένας για τους λόγους του. Κάποιοι για την προώθηση της δουλειάς τους, κάποιοι για την προώθηση των απωθημένων τους, κάποιοι επειδή όλοι έχουν, άλλοι για να πολεμήσουν την μοναξιά τους και κάποιοι άλλοι για την στοχευμένη ενημέρωση που μπορεί να προσφέρει. Μην μπούμε στη διαδικασία ανάλυσης της επαναστατικότητας του facebook.

Τι είναι ταλέντο τελικά;

της Κλεοπάτρας Σβανά. Όλοι μιλούν για ταλέντο και για γνώση για να παίξεις πάνω στη σκηνή. Το ταλέντο είναι ένα φυσικό χάρισμα, μια έφεση που έχει κάποιος μια φυσική ευκολία στο να ερμηνεύει, να υποδύεται κλπ. Ταλέντο δεν χρειάζεται να έχεις μόνο στο θέατρο, αλλά σε όλες τις μορφές τέχνης, της ζωής και της επικοινωνίας.

Στα… δημοκρατικά συστήματα οι κηφήνες περισσεύουν

Γράφει ο αντιμνημονιακός Θεσσαλός Πολίτης Βάιος Φασούλας

Η επιθυμία και ο τοίχος

του Νικόλα Μιτζάλη, δρ.αρχιτεκτονικής ΕΜΠ
«Φευγάδα το συρματόπλεγμα πωλείται στο μπόι του καθενός»
Γ.Πρεβεδουράκης, Κλέφτικο, Πανοπτικόν, 2013, σ.19

Ποια παιδιά;

Γράφει η Ιωάννα Μπαλάφα, Κοινωνιολόγος. Το θέμα είναι ανεξάντλητο, δεν υπάρχουν σωστές και λάθος απόψεις. Υπό κοινωνιολογική, ψυχολογική ή απλά ανθρώπινη ματιά, ερωτήματα όπως: η ζωή είναι καλύτερη με ή χωρίς παιδιά, γνωρίζεις άραγε την πραγματική αγάπη αν δεν κάνεις παιδιά και αντίστροφα, το να μεγαλώνεις παιδιά έχει μόνο δυσκολίες, είναι τουλάχιστον διφορούμενα.

Γράμμα ενός μικρού μαθητή!

Γράφει ο Χρήστος Τσαντής*
Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω εθελοντής.
Θέλω να προσφέρω στην κοινωνία και να μην είμαι άνεργος σαν το μπαμπά μου. Μπορεί έτσι κάποτε να βρω κι εγώ μια κανονική δουλειά για να περνάει η ώρα.

Το Παράρτημα

της Σεβαστής Σημαντήρη Στην Πάτρα, Κορίνθου 221, υπάρχει ένα κτίριο φορτισμένο από μνήμες. Σήμερα περνώντας απέξω τίποτα δεν προδιαθέτει τον περαστικό να σταματήσει και ν' αναλογιστεί το παρελθόν και το παρόν.