Ο σκακιστής

Γράφει η Λεύκη Σαραντινού. Ο Ηλίας Μωραΐτης με το τελευταίο αστυνομικό του μυθιστόρημα "Ο σκακιστής" (Εκδόσεις Πηγή) νομίζω πως επάξια θα μπορούσε να διεκδικήσει τον τίτλο "Ο Jo Nesbo της Ελλάδας". Η υπόθεση εξελίσσεται στην Ελλάδα του σήμερα, την Ελλάδα και, συγκεκριμένα, την Αθήνα της κρίσης.

 

Το μυστήριο έχει να κάνει με δύο φόνους που συμβαίνουν σε χρονικό διάστημα ενός μηνός. Θύματα δύο ιερόδουλες που βρίσκονται νεκρές δίπλα σε κάδους σκουπιδιών σε κάποια σκοτεινή γωνιά της Αθήνας. Οι νεκρές ιερόδουλες μας παραπέμπουν νοερά στον περίφημο Τζακ τον Αντεροβγάλτη που έδρασε στο Ηστ Εντ του Λονδίνου την εποχή της βασίλισσας Βικτωρίας. Οι όποιες ομοιότητες όμως με αυτή την πολύκροτη υπόθεση, η οποία θα μπορούσε και να έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για τον συγγραφέα, τελειώνουν εδώ. Ο τρόπος θανάτωσης των ιερόδουλων στο βιβλίο του Ηλία δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο με τον οποίο σκότωνε τα θύματά του ο περίφημος χασάπης του Ηστ Εντ του Λονδίνου τον 19ο αιώνα. Αντιθέτως, εδώ οι ιερόδουλες έχουν θανατωθεί με ιδιαίτερα πρωτότυπο, όσο και αναίμακτο, τρόπο. Η υπόθεση εξελίσσεται με τρόπο καταιγιστικό και αναπάντεχο, τα πράγματα περιπλέκονται και η αστυνομία δυσκολεύεται να εντοπίσει τον δολοφόνο.

Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη και γίνεται πρωτοπρόσωπη μόνο όταν "μιλάει" ο πρωταγωνιστής, ο νέος και ανερχόμενος δημοσιογράφος που παλεύει και αυτός για "μια θέση στον ήλιο" Μιχάλης Μανιάς, ένας τύπος πανέξυπνος, αν και ακόμη άπειρος και ταυτόχρονα λίγο αφελής. Δεν φοβάται όμως τον κίνδυνο και τη σκληρή δουλειά και το αποδεικνύει σε κάθε ευκαιρία.

Από κει κι έπειτα τα πρόσωπα είναι πολλά: αστυνομικοί, βουλευτές, δημοσιογράφοι, ιερόδουλες, οι σύζυγοι των πρωταγωνιστών κ.α. Τίποτε όμως δεν είναι όπως δείχνει και σίγουρα ελάχιστοι αναγνώστες θα μπορέσουν να ανακαλύψουν ποιος είναι τελικά ο σκακιστής σε αυτή την πανέξυπνη και περίπλοκη παρτίδα που κρύβει θανάσιμα μυστικά...

Οι παίκτες της παρτίδας εμφανίζονται ένας ένας στη σκακιέρα, κάνοντας τον αναγνώστη να πιστεύει πως έχει αποκτήσει μία καλή θεώρηση των πραγμάτων, η οποία όμως σύντομα θα ανατραπεί μετά τις καταιγιστικές εξελίξεις και αποκαλύψεις που μας επιφυλάσσει ο συγγραφέας. Αυτό που κάνει το βιβλίο εξαιρετικά ενδιαφέρον είναι το ότι οι σχέσεις των κύριων χαρακτήρων του βιβλίου αποκαλύπτονται σταδιακά σαν να συμπληρώνουν κομμάτι κομμάτι ένα μεγάλο παζλ. Επιπροσθέτως, οι σχέσεις αυτές δεν είναι προβλέψιμες, ενώ ένα άγνωστο μυστηριώδες παρελθόν που συνδέει τους χαρακτήρες κάνει την ανάγνωση ακόμη πιο συναρπαστική.

Πρόκειται για ένα βιβλίο που θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει και μία θαυμάσια ταινία και αυτό χάρη στα μικρά κεφάλαια που προσφέρουν "σκηνές" από τη ζωή των ηρώων που μένουν μετέωρες. Περισσότερα δεν μπορούμε να πούμε, γιατί, ειδικά στα αστυνομικά μυθιστορήματα, αν αποκαλύψουμε πολλά καταστρέφουμε τη μαγεία της ανάγνωσης. Σίγουρα όμως τα εύσημα αξίζουν στο συγγραφέα του για πολλούς λόγους: πρώτον επειδή έγραψε ένα πόνημα τρομερά περίπλοκο στη σύλληψή του και στη δόμησή του ως μυθιστόρημα. Δεύτερον επειδή κατάφερε να το κάνει να διαβάζεται απνευστί, κορυφώνοντας την αγωνία του αναγνώστη όχι μόνο σχετικά με τον ένοχο, αλλά και με άλλα ερωτήματα που γεννιούνται κατά την ανάγνωση. Τρίτον, επειδή καταφέρνει να μην αφήσει κανένα σκοτεινό σημείο στο τέλος, κάτι που ουκ ολίγες φορές συμβαίνει στα αστυνομικά μυθιστορήματα με πολύπλοκη υπόθεση. Και τέταρτον, επειδή παρά τις δυσκολίες του συγκεκριμένου λογοτεχνικού είδους ο Ηλίας καταφέρνει να δημιουργήσει και ένα έργο λογοτεχνικό με την καθαρή, σαφέσταστη και ενίοτε αποφθευγματική γραφή του που σέβεται τους αναγνώστες και δείχνει και το δικό του υπόβαθρο ως συγγραφέα αλλά και αναγνώστη.

Pin It