Σ΄αυτή τη χώρα κανείς δεν ήξερε να κλαίει

teniaΓράφει η Κλεοπάτρα Σβανά. Καλώς ήρθαμε, καλώς ήρθατε, ημερολογιακά είμαστε πλέον στο Φθινόπωρο και έκανα την πρώτη μου έξοδο στην Αθήνα μετά από μακρά παραμονή σε αντίστοιχο νησί που κανείς δεν ήξερε να κλαίει.

Η ταινία του Γιώργου Πανουσόπουλου που ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 20 Σεπτεμβρίου, μας διηγείται την ιστορία των ανθρώπων ενός νησιού κοντά στα Ελληνοτουρκικά σύνορα στο Αιγαίο Πέλαγος. Ένα από αυτά τα νησιά που είναι ξεχασμένα και αφημένα στην τύχη τους.
Κι όμως κοιτώντας το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου σε αυτά τα νησιά σπάνια να βρεις άνθρωπο με κατάθλιψη. Εκεί ζουν όλοι ήρεμοι και χαλαροί.
Επειδή πραγματικά φέτος το καλοκαίρι έτυχε να ζήσω αρκετό διάστημα σε ένα τέτοιο νησί ξεχασμένο και αποκομμένο από τον πολιτισμό ταυτίστηκα τόσο με την ταινία που η αλήθεια είναι όποιος δεν το έχει ζήσει ίσως η ταινία του φανεί αδιάφορη και χλιαρή.
Η ατμόσφαιρα της ταινίας είναι γλυκιά και ρομαντική, διονυσιακή ενίοτε και γεμάτη απέραντο φως και γαλάζιο. Εικόνες όμορφες, ζωγραφιές στους τοίχους και ένα όμορφο χωριό.
Η ιστορία έχει να κάνει με μια αποστολή από το υπουργείο ανάπτυξης και περιβάλλοντος μιας ομάδας ανθρώπων σε αυτό το ξεχασμένο νησί που οι ήρωες ζουν τις πρωτόγνωρες εμπειρίες του νησιού και γνωρίζουν διαφορετικούς εξαιρετικούς ανθρώπους.
Τα χρήματα είναι ντεμοντέ, όταν ένα νησί δεν έχει ούτε τράπεζα, ταχυδρομείο, ή άλλες δημόσιες υπηρεσίες. Αυτό είναι το μότο της ταινίας σε έναν τέτοιο τόπο η αλήθεια είναι έχεις λιγότερες ανάγκες.
Ο δάσκαλος δεν είναι δάσκαλος αλλά αρχιτέκτονας που κάνει πρακτική στα παιδιά κάνοντάς τους μάθημα στη φύση, στη θάλασσα. Αναλύοντας τις έννοιες παρακολουθώντας τα φυσικά φαινόμενα.
Το χωριό ακολουθεί δικά του έθιμα και παραδόσεις όπως τα καλλιστεία που οι όμορφες προικίζουν τις άσχημες και άλλα παρόμοια. Ατάκα της ταινίας: ‘’όμορφη είναι αυτή που τη θέλουν οι άντρες!’’
Έχουμε εγκλωβιστεί όλοι σε ένα σύστημα αστικοποίησης και ΄΄πρέπει΄΄ και μας φαίνεται αδιανόητο πως είναι εφικτό να ζήσει κανείς απομονωμένος από πολλές πολυτέλειες. Το πιο απλό το να μην υπάρχει ξενοδοχείο σε έναν τόπο.
Περιγράφω εν ολίγοις το τι είδα σε αυτή την ταινία, που και ας μη το ξέρουμε εδώ στην πόλη, υπάρχει σε πολλές άκρες της Ελλάδας σε μικρά ή μεγαλύτερα νησιά και επαρχίες.
Οι γείτονες Τούρκοι μπορεί να απειλούν εναερίως αλλά οι πολίτες Έλληνες και Τούρκοι ανταλλάσσουν προϊόντα και επισκέψεις μεταξύ τους.
Ο έρωτας έρχεται να διανθίσει την ιστορία της ταινίας και νικά καθώς κερδίζει το νησί δύο νέους κατοίκους.
Η ταινία αναφορικά υποτίθεται ότι διαδραματίζεται το 2021 τρία χρόνια μετά από το σήμερα δηλαδή και φτάνει ως το 2022. Στην ταινία γίνονται διάφορες νύξεις και σχολιασμοί για διάφορα πράγματα. Για παράδειγμα ότι η Κίνα αγόρασε το Περού και αν αγόραζε το συγκεκριμένο νησί θα το αγόραζε ‘’τζάμπα’’
Μια σκηνή στο τέλος που όλοι είναι ντυμένοι με τα άρματα στα βουνά είναι ακόμα ένας σχολιασμός για τους κατοίκους των άγονων περιοχών που φυλάττουν Θερμοπύλες.

Η Μαργαρίτα Πανουσοπούλου και ο Μπάμπης Χατζηδάκης είναι οι δύο κεντρικοί ήρωες με καταλυτική παρουσία της Φωτεινής Τσακίρη.
Ήρωες και τύποι αναγνωρίσιμοι σε κάθε επαρχία σε κάθε νησί, δεύτεροι ρόλοι που τα δίνουν όλα όπως ο Γιάννης Χατζηγιάννης ο Σταύρος Μερμίγκης και η Βαλέρια Χριστοδουλίδου.
Το κανείς δεν ήξερε να κλαίει για μένα σημαίνει πως κάποιος ξέρει να γελάει με απλά πράγματα όπως το φαγητό του σεφ της ταινίας, το χορό, τη μουσική, τη θάλασσα, το νερό, τις ιαματικές πηγές, τη βάρκα.
Εγώ έλαβα ένα αισιόδοξο μήνυμα του θησαυρού και του πλούτου της φύσης και της αγνής ψυχής. Μακριά από ανάγκες και χρήματα και γιατί όχι είθε από το Αιγαίο να αναδυθεί η στάχτη της Μαρίας Κάλλας και να ενωθεί με τη φωνή Στελάρα. Είναι η ατάκα με την οποία τελειώνει η ταινία. ΄΄ σε λίγο θα ακούσουμε τη Μαρία Κάλλας να κάνει ντουέτο με το Στελάρα΄΄

Γράφει η Κλεοπάτρα Σβανά
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Κλεοπάτρα Σβανά

Κλεοπάτρα Σβανά

Η Κλεοπάτρα Σβανά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976, σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Κ.Ε.Α. και εργάστηκε για το θέατρο τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Γράφει θεατρικά έργα εκ των οποίων 2 έχουν τιμηθεί με το 3ο βραβείο. Έχει κάνει δύο ταινίες μικρού μήκους. Προτιμά να σκηνοθετεί θέατρο και να γράφει σενάρια μεγάλου μήκους....

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο