Το τελευταίο παιχνίδι

437Το τελευταίο παιχνίδι, είναι ένα υπέροχο έργο που σε καθηλώνει. Παίζεται στο θέατρο έαρ Βικτώρια σε σκηνοθεσία Γιώργου Χριστοδούλου. Η Αναστασία Βούλγαρη έχει καταφέρει να γράψει ένα ολοκληρωμένο συγκλονιστικό έργο.

Η θεματολογία δεν είναι μόνο μία, το ένα θέμα γεννάει το άλλο και σε βάζει σε συνεχείς προβληματισμούς. Είναι ένα σύγχρονο έργο που μιλά για προβλήματα της οικογένειας και της κοινωνίας κατ’ επέκταση που αντιμετωπίζουμε όλοι είτε ως δέκτες είτε ως αποδέκτες.

Η σκηνοθεσία του Γιώργου Χριστοδούλου είναι κλασική παραδοσιακή θα λέγαμε. Εκείνος οδήγησε το έργο ή το έργο τον οδήγησε; Υπάρχει μια ισορροπία πάντως.
Τα σκηνικά είναι λευκά και τα κουστούμια το ίδιο. Είχε το σκοπό της η συγκεκριμένη χρωματολογία το βρήκα μια εξαιρετική ιδέα. Υπεύθυνη για αυτό είναι η Δέσποινα Βολίδη.
Η Νόνη Ιωαννίδου κρατά όλη την παράσταση η οποία σέρνει στους ώμους της ένα βαρύ φορτίο. Είναι μια γοητευτική ηθοποιός από τις κορυφαίες θα έλεγα. Ο ρόλος της είναι δραματικός και παίζει σε τεντωμένο σκοινί και καταφέρνει να μην ξεφύγει στην υπερβολή. Είναι έντονη εκεί που πρέπει, δραματική εκεί που χρειάζεται και η παρουσία της και μόνο είναι τόσο δυναμική που σε κερδίζει.
Η Ματίνα Δημητροπούλου που παίζει την μητέρα νεότερη είναι εξίσου δυνατή ηθοποιός και καταφέρνει να συγκλονίσει με την ερμηνεία της.
Ο Θοδωρής Ανθόπουλος ως πατέρας έχει και αυτός τον καταλυτικό του ρόλο σε όλη την υπόθεση. Δυνάστης μεν, θύμα και ο ίδιος από δυνάστη πατέρα. Ο ήρωας όταν αποκαλύπτει τη σκέψη του και τα συναισθήματά του αμέσως γίνεται συμπαθέστερος στο κοινό. Όταν ο ΄΄σκληρός΄΄ αυτός πατέρας απευθύνεται στο δικό του πατέρα και του αποδίδει ευθύνες λέγοντάς του: ΄΄γιατί δεν με έμαθες να αγαπώ;΄΄ δικαιολογείς τον ήρωα, και αποκτά ένα ελαφρυντικό.
Ο Κωνσταντίνος Ρόδης επιτυχώς μας εντάσσει στην ψυχοσύνθεσή του ήρωα που υποδύεται. Δυνατές στιγμές όταν μονολογεί για την υποκρισία και την ανοχή της κοινωνίας.
Οι ατάκες ΄΄καλύτερα νεκρός παρά υποκριτής΄΄ και ΄΄εγώ θα πεθάνω ελεύθερος΄΄ είναι αυτές που χαρακτηρίζουν τον ρόλο του Άγγελου που υποδύεται ο Ρόδης.
Ο Σωτήρης Καρκαμέλης που παίζει το ρόλο του άλλου γιου, του θύτη από τη μία αλλά και του θύματος από την άλλη. Θύμα και αυτός καταστάσεων. Εύστοχα και αυτός διεκπεραιώνει την αποστολή του ρόλου του.
Οι πρωτοεμφανιζόμενοι Νίκος Κάινος και Σωτήρης Μανίκας είναι δυο παρουσίες που με την ερμηνεία τους ολοκληρώνουν το μύθο. Εξαιρετική η προσπάθειά τους.

Θα μπορούσα να γράψω σελίδες επί σελίδων για να αναλύσω το έργο. Θέλω απλά να παραθέσω ένα απόσπασμα από αυτό:
΄΄ειδικοί ψυχαναλυτές ανέλυσαν στις τηλεοράσεις τη σχέση μάνας-γιου. Ο Λυκειάρχης μίλησε για το θαυμάσιο χαρακτήρα του παιδιού, τις άριστες επιδόσεις στα μαθήματα και διαφήμισε το ιδιωτικό σχολείο. Εγώ έπνιγα την οργή και το ουρλιαχτό μου. Τις προάλλες τον είδα πάλι στην τηλεόραση. Ήταν καλεσμένος σε μια εκπομπή για τη σχολική βία. Αναφέρθηκε στον Άγγελο. Τον αποκάλεσε θύμα του –μπούλινγκ-. Η καρδιά μου πήγε να σπάσει. Μετά από 22 χρόνια εξακολουθούν να διασύρουν το παιδί μου! Θύμα του μπούλινγκ ονόμασαν το παιδί μου. Χωράει μέσα σε μια λέξη ξενική, κύριοι δικαστές, ο πόνος ενός παιδιού και ο εξευτελισμός του; .... Έχετε δει ποτέ το βλέμμα του πληγωμένου παιδιού; Πώς μαχαιρώνονται από την απελπισία τα μάτια του; Πώς καθρεπτίζεται επάνω τους η πληγωμένη τους ψυχή; ....΄΄

Δεν χρειάζεται να γράψω τίποτα άλλο η συγγραφέας του έργου έχει καταφέρει μέσα σε λίγες γραμμές να θίξει εκατοντάδες θέματα. Όχι μόνο τα θύματα του εκφοβισμού, όχι μόνο τα ασθενέστερα πλάσματα, αλλά την κοινωνία, τη σιωπή της, τη συνενοχή της, τα λάθος συμπεράσματα, την τραγική μητέρα, το πώς οδηγήθηκαν εκεί τα πράγματα κλπ.
Είναι ένα έργο που το παρακολουθείς απνευστί περιμένοντας να δεις τι θα γίνει παρακάτω χωρίς να σου αφήσει κανένα κενό στην αφήγηση. Πολλές φορές μου θύμιζε αρχαία ελληνική τραγωδία.
Είχα καιρό να δω ένα σύγχρονο ελληνικό έργο που να μου αρέσει τόσο πολύ. Ο συνδυασμός του καλού γραπτού λόγου και της καλής απόδοσης σκηνικά με ένα θίασο που το ενισχύει όλο αυτό νομίζω συμβάλουν σε μια επιτυχή παράσταση.
Απλά μην το χάσετε!

Κλεοπάτρα Σβανά Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σχετικά με τον Αρθρογράφο

Κλεοπάτρα Σβανά

Κλεοπάτρα Σβανά

Η Κλεοπάτρα Σβανά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1976, σπούδασε σκηνοθεσία στη σχολή Κ.Ε.Α. και εργάστηκε για το θέατρο τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Γράφει θεατρικά έργα εκ των οποίων 2 έχουν τιμηθεί με το 3ο βραβείο. Έχει κάνει δύο ταινίες μικρού μήκους. Προτιμά να σκηνοθετεί θέατρο και να γράφει σενάρια μεγάλου μήκους....

Περισσότερα Άρθρα από τον ίδιο Αρθρογράφο